Κάθομαι και σκέφτομαι. Εστω ότι έρχονταν εδώ και μας λέγανε: αύριο το πρωί που θα ανοίξουν οι τράπεζες, θα βρεις στο λογαριασμό σου 10% λιγότερα χρήματα. Κι έστω ότι εγώ είχα μια επιχείρηση, η οποία –με πολύ κόπο- καταφέρνει κάθε μήνα και βγάζει ίσα-ίσα τα λεφτά για να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω όμως (στις εποχές που ζούμε, κι αυτό τεράστιο επίτευγμα είναι). Πώς θα πλήρωνα τους εργαζόμενούς μου στο τέλος του μήνα, άμα μου έπαιρναν το 10%;
Μας έχουν πρήξει το συκώτι ότι εμείς φταίμε για την κατάντια της πατρίδας μας. Ότι, ναι, ήταν ανίκανοι και κλέφτες οι πολιτικοί μας, αλλά δεν τα έκαναν μόνοι τους. Φταίμε κι εμείς που, όχι μόνο τους ψηφίζαμε, αλλά βουτήξαμε και το δάχτυλο στο μέλι.
1. Το Σύνταγμα είναι ξεκάθαρο. Στο άρθρο 22, εδάφιο 4 ξεκαθαρίζει πότε η κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει σε πολιτική επιστράτευση.
2. Το Σύνταγμα της Ελλάδος, λοιπόν, δίνει το δικαίωμα στους κυβερνώντες να επιτάξουν τις προσωπικές υπηρεσίες του Ελληνα (να τον υποχρεώσουν να προσέλθει στην εργασία του παρά τη θέλησή του, δηλαδή) σε τρεις πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις: πόλεμος, θεομηνία, κίνδυνος της δημόσιας υγείας.
Εντάξει. Μας θεωρούν ηλίθιους.
Το νέο παιχνιδάκι με τις ημερομηνίες -πότε γράφτηκε, πότε αντιγράφτηκε, πότε σβήστηκε, πότε ανοίχτηκε το στικάκι- μόνο σε ηλιθίους απευθύνεται.
Μόνο τέσσερις; Δεν το πιστεύω. Δεν το πιστεύω ότι, μέσα σε ολόκληρη λίστα Λαγκάρντ, σε 2.000 ονόματα και λογαριασμούς, ο Παπακωνσταντίνου ήταν ο μόνος από τους πρωτεργάτες της καταστροφής του τόπου που κρύψανε.
Ρε ‘σεις, αυτοί μας κοροϊδεύουν. Δε φτάνει όλος ο χαμός που έγινε με τη λίστα Λαγκάρντ, τώρα μας αποκαλύπτουν ότι έχουν και λίστα Λιχτενστάιν. Και λίστα Λουξεμβούργου. Και, μάλιστα, ότι τις είχε στα χέρια του ο –τότε- υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου από το 2010. Και, μάλιστα, ότι πρόκειται για πολύ πιο «ενδιαφέρουσες» λίστες από αυτή της Λαγκάρντ, γιατί περιλαμβάνουν πολύ περισσότερα στοιχεία (φορολογικές δηλώσεις κ.λπ.), αλλά και γιατί –ειδικά το Λιχτενστάιν- έχει, πλέον, σημαντικά αυστηρότερη νομοθεσία σχετικά με το απόρρητο των τραπεζικών καταθέσεων από την Ελβετία, με συνέπεια να έχει μετατραπεί στο νέο παράδεισο των φοροφυγάδων.
Μα δεν είναι μόνον ο Μπερίσα. Είναι και ο Ερτογάν. Και οι Σκοπιανοί. Εχουν όλοι τους αποθρασυνθεί. Σου λέει, τώρα είναι ευκαιρία. Τώρα, που οι Ελληνες έχουν γονατίσει και τους την πέφτουν από παντού, είναι η ευκαιρία να πάρουμε κι εμείς κάνα κομματάκι. Μη τα θέλει η Μέρκελ όλα δικά της. Είμαστε κι εμείς εδώ και, μάλιστα, πιο κοντά. Στη γειτονιά.
Δηλαδή, δεν ντρέπονται λιγάκι; Δεν καταλαβαίνουν ότι έξω από το μικρό τους κύκλο, τον καλά φυλαγμένο από αστυνομικούς που τους πληρώνουμε εσείς κι εγώ, ο κόσμος πεινάει; Και πως, την ώρα που ο άλλος πεινάει, το να παίζεις τη φαρσοκωμωδία σου από το βήμα της Βουλής μπορεί να είναι κι επικίνδυνο; Γιατί, μπορεί εσύ να πηγαίνεις –κύριε βουλευτά- στο σπίτι σου και να κορδώνεσαι στη γυναίκα σου, λέγοντας «τους τα είπα εγώ», αλλά ο άλλος που σε βλέπει από την τηλεόραση δε γελάει καθόλου. (Και, βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες βουλευτές που, με απόλυτα ανάλογο ύφος, πηγαίνουν το βραδύ σπίτι, στους άντρες τους).
Ομολογώ. Με εξόργισε το γεγονός ότι ο δικός μας πρόεδρος της Δημοκρατίας, μαζί με τον άλλον, μας διαφήμιζαν πως ελληνικές επιχειρήσεις πήγαν και έδωσαν δουλειά σε 100.000 Βούλγαρους. Αφήνοντας, προφανώς, στο δρόμο άλλους τόσους –ή σχεδόν τόσους- Ελληνες. Και το πιο εξοργιστικό δεν ήταν –ίσως- καν το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά ότι ο Ελληνας πρόεδρος της Δημοκρατίας τόσο δεν έχει συναίσθηση του τι βιώνει καθημερινά ο μέσος συμπολίτης του, που αφήνει τον Βούλγαρο ομόλογό του να μας τρίβει την κατάντια μας στη μούρη. Κι όλα αυτά, μέσα στο σπίτι μας…
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απάντηση στο τελευταίο μου άρθρο «Χαρίσαμε 100.000 θέσεις εργασίας σε Βούλγαρους!» μου έστειλε ο αναγνώστης της στήλης Ανδρέας Π., βιοτέχνης ή –όπως αυτοχαρακτηρίζεται- «εκ των τελευταίων Μοϊκανών». Ο Ανδρέας, λοιπόν, εξοργίστηκε από το άρθρο μου και απαντά με ένα χείμαρρο επιχειρημάτων! Τα οποία διάβασα με πολλή προσοχή και τα βρήκα… (σχεδόν) όλα σωστά!
Ε, δεν πάμε καλά. Ε, δεν είναι με τα σωστά τους οι άνθρωποι.
Ναι. Εχω βγει από τα ρούχα μου. Και πώς να μη βγω όταν τους ακούω στις επίσημες παράτες τους να δηλώνουν –και να μην ντρέπονται- ότι Ελληνες επιχειρηματίες έδωσαν 100.000 δουλειές σε Βούλγαρους;!
Ζητώ συγγνώμη. Από τον εαυτό μου, αλλά και από τη Χρυσαυγίτισσα. Διότι δε θεωρούσα ότι μπορεί να κάτσω και να κάνω μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ συζήτηση επί δύο ολόκληρες ώρες με μια κοπέλα που τόσο πίστευε στις ιδέες της Χρυσής Αυγής και είχε τόσα επιχειρήματα.
Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες. Βιάστηκαν κάποιοι να πουν ότι πέσαμε έξω. Δεν πέσαμε, όμως. Αντίθετα, επιβεβαιωθήκαμε 110%.
Αν πιστέψουμε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, πρώτο κόμμα στις εκλογές της Κυριακής θα τερματίσει η Ν.Δ.
Και, μάλλον, είναι περισσότερο πιστευτές από εκείνες που, νωρίτερα, ήθελαν να κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είτε σας αρέσει, είτε όχι, σύμφωνα με τις πληροφορίες του blog οι πληροφορίες για νικηφόρα επέλαση του Τσίπρα μάλλον ήταν, σε ένα τουλάχιστο βαθμό, προϊόν της επικοινωνιακής στρατηγικής που εφαρμόζει η Ν.Δ. μετά τις 6 Μαΐου. Μια επικοινωνιακής στρατηγικής με τα εξής δύο βασικά χαρακτηριστικά:
