Που πήγαν τα “παιδιά των φαναριών”;

Τα παιδιά των φαναριών υπάρχουν...

της Μαρίας Πανάγου

Τα παιδιά των φαναριών υπάρχουν, αλλά … μεγάλωσαν και μετακόμισαν σε άλλα σημεία για να κάνουν διαφορετικές δουλειές. Οι μορφές εκμετάλλευσης έχουν αλλάξει. «Το πεδίο δράσης άνοιξε, τα μεγάλα κέρδη έρχονται από τα ναρκωτικά και την πορνογραφία», λέει στο newsbomb.gr ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγου «Το χαμόγελο του παιδιού». «Τώρα είναι δύσκολο να πιάσεις τους ενόχους, τώρα κρύβονται μέσα στο διαδίκτυο διεθνώς, παλαιότερα ήξερες ότι είναι σε κάποια γωνία περιμένοντας το θύμα να τους φέρει τα λεφτά».

Πολλά από αυτά τα παιδιά που κάποτε καθάριζαν τζάμια αυτοκινήτων είναι μπλεγμένα σε κυκλώματα παιδικής κι εφηβικής πορνείας. Κυκλώματα κυρίως από την Αλβανία ή ομάδες αθίγγανων βγάζουν στο δρόμο παιδιά από τρεισήμισι ετών και τα μετατρέπουν σε εργαλεία αισχρού κέρδους!

Τα στέκια τους άλλαξαν γι’ αυτό άλλαξε ο τίτλος τους. Δεν είναι «των φαναριών» δεν «ανήκουν» στις μικροζώνες των φωτεινών σηματοδοτών, αλλά κινδυνεύουν το ίδιο –ίσως σε κάποιες περιπτώσεις και περισσότερο.

Εκμετάλλευση μέσω internet

Το φαινόμενο της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης πήρε τεράστιες διαστάσεις επιδημίας με την εμφάνιση του internet. Η πλήρης έκταση του προβλήματος των εξαφανισμένων, θυμάτων απαγωγής και σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών είναι σε παγκόσμιο επίπεδο ακόμα άγνωστη. Μόνο στις Η.Π.Α. αναφέρονται 800.000 εξαφανίσεις παιδιών, τα 58.000 εξ αυτών πέφτουν θύματα απαγωγής από πρόσωπο εκτός του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Στη Βρετανία αναφέρονται 105.000 εξαφανίσεις παιδιών κάθε χρόνο, 50.000 στη Γερμανία και 39.000 στη Γαλλία.

Εκτός από τα αλλοδαπά παιδιά, βία υφίστανται και τα Ελληνόπουλα μέσα στην ίδια τους την οικογένεια. Έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του παιδιού δείχνει ότι το 65% των Ελλήνων γονέων χρησιμοποιούν κάποια μορφή σωματικής τιμωρίας, εφτά στα δέκα παιδιά «τρώνε ξύλο», 4.500 παιδιά ετησίως πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας.

Η Εισαγγελία Ανηλίκων στην Αθήνα και στον Πειραιά λαμβάνει περί τα 100 τηλεφωνήματα καθημερινώς για παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο. Τα ιδρύματα έχουν πια γεμίσει από «τα παιδιά του δρόμου», δε χωράνε άλλα!

«Έχουμε παιδιά που κλαίνε, υγιέστατα παιδιά που δε θέλουν καθόλου να πάνε στο σπίτι τους και μας παρακαλάνε , «σας παρακαλώ κυρία αφήστε με να μείνω εδώ, να μην πάω το σαββατοκύριακο», λέει η υπεύθυνη εκπαίδευσης στο Ζάνειο Ίδρυμα κ. Ελευθερία Βαρελά.

Κι αν ακόμα λοιπόν φτάσουν στα Ιδρύματα αυτά τα παιδιά είναι τόσο ταλαιπωρημένα που μερικές φορές όταν πας να τα χαϊδέψεις, τραβιούνται, κλαίνε, φωνάζουν! Κάθε άγγιγμα είναι συνδεδεμένο με μια ανίερη πράξη, κάθε επαφή με μια ενέργεια βίας.

Ακόμα και τα παιδιά που βρίσκονται κάτω από την Προστασία της Πολιτείας, κάποτε μεγαλώνουν, βρίσκονται πάλι στο δρόμο και τα απελαύνουν γιατί δεν έχουν χαρτιά. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, τα διώχνουν και δεν έχουν που να πάνε. Να επιστρέψουν στην πατρίδα τους; Αφού ούτε τη γλώσσα τους δε γνωρίζουν, μεγάλωσαν σε ξένη χώρα.

Παγκόσμια κακοποίηση

Το πρόβλημα της σεξουαλικής παιδικής κακοποίησης έχει φτάσει σε εξαιρετικά κρίσιμο σημείο σύμφωνα με το «Διεθνές Κέντρο για εξαφανισμένα και κακοποιημένα παιδιά». Υπολογίζεται ότι 1 στα 5 κορίτσια και 1 στα 10 αγόρια θα υποστούν σεξουαλική κακοποίηση μέχρι την ενηλικίωσή τους, ενώ μόνο 1 στα 3 παιδιά θα αναφέρει το γεγονός. Αυτό μεταφράζεται σε εκατομμύρια παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία δεν καταγγέλλουν τι έχουν υποστεί και δε θα λάβουν καμιά βοήθεια.
Εκτιμάται ακόμα ότι κάθε χρόνο διακινούνται παράνομα σε όλο τον κόσμο 1,2 εκατομμύρια παιδιά ενώ το trafficking με θύματα ανηλίκους και ενήλικες αντιπροσωπεύει μια βιομηχανία περίπου 10 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως.