ΦΑΓΗΤΟ

Αθήνα: Βρήκαμε τα σουβλατζίδικα που δεν πρέπει να παραγγείλεις

Αθήνα: Βρήκαμε τα σουβλατζίδικα που δεν πρέπει να παραγγείλεις

Στην εποχή των τηλεφωνικών παραγγελιών ήταν απλά κάποιοι περίεργοι, στην εποχή των delivery apps είναι μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Πριν ξεκινήσουμε να ψάχνουμε γιατί κάποια σουβλατζίδικα επιμένουν να μην παρέχουν τη διανομή της παράδοσης κατ’ οίκον, αξίζει να σημειώσουμε ότι το αγοραστικό κοινό στο σουβλάκι δεν είναι κάτι ενιαίο. Σουβλάκι τρώνε οι φοιτητές, τρώνε και οι καθηγητές, τρώει ο CEO, τρώει και ο θυρωρός, άντρες, γυναίκες, παιδιά και τέλος τρώνε ακόμα και οι χορτοφάγοι (με τις κατάλληλες τροποποιήσεις). Είναι ίσως το πιο ανθεκτικό στοιχείο της νεοελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας που επιβίωσε από όλα τα κύματα ξενομανούς καταναλωτισμού του προηγούμενου αιώνα.

Η πίτσα και το μπέργκερ μπορεί να έκαναν δυναμική είσοδο, με αιχμή του δόρατος πολυεθνικούς κολοσσούς της μαζικής εστίασης αλλά σε καμία περίπτωση ούτε καν πλησίασαν την πρωτοκαθεδρία του σουβλακιού. Φυσικά το σουβλάκι για να επιβιώσει όλες αυτές τις δεκαετίες δεν θα μπορούσε να μείνει αναλλοίωτο και να μην εκμοντερνιστεί καθόλου.

Από τις πρώτες φουφούδες των πλανόδιων ψηστών στις προσφυγικές γειτονιές λίγο μετά τη μικρασιατική καταστροφή έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι. Ίσως η μεγαλύτερη καινοτομία που υιοθετήθηκε να ήταν η διανομή κατ’ οίκον και ήταν ο τρόπος για να αντιμετωπίσει τους «εισβολείς» από τη δύση με τα ίδια τους τα όπλα. Το delivery ήρθε με την πίτσα, πρώτα από Έλληνες μετανάστες που επαναπατρίστηκαν από τον Καναδά και τις ΗΠΑ και στη συνέχεια από τους υπόλοιπους. Μέχρι τότε το σουβλάκι χωριζόταν σε δύο κατηγορίες και δεν μιλάμε στον γύρο και στο καλαμάκι. Υπήρχαν τα σουβλατζίδικα «τρύπες» ελάχιστων τετραγωνικών και τα σουβλατζίδικα-ψησταριές με μεγάλες σάλες.

Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr