Η μέρα που με ξέχασαν σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων (Γράφει η Δέσποινα Καμπούρη)

Η μέρα που με ξέχασαν σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων (Γράφει η Δέσποινα Καμπούρη)

Τη μέρα που συνέβη το παράδοξο ήθελα να κλάψω. Τώρα, που έχουν περάσει μέρες και μπορώ να σας διηγηθώ την ιστορία μου, μάλλον θέλω να γελάσω…

Δεν μπορεί να μην γνωρίζετε αυτόν τον ξακουστό μαγνήτη που έχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή τους. Άλλοι σε μόνιμη βάση και άλλοι περιστασιακά. Αυτός ο μαγνήτης που δεν θέλω να κατονομάσω εδώ διότι πάνω απ’ όλα είμαι chic, έλκει κοντά μας ανισόρροπους ανθρώπους που φημίζονται για το πόσο αδαείς, ανεγκέφαλοι και ανόητοι είναι.

Εγώ λοιπόν, θα έλεγα ότι έχω φάει με το κουτάλι τέτοιους ανθρώπους γύρω μου, αλλά αρνούμαι να αποδεχτώ ότι με κάποιον μαγικό τρόπο τους έλκω. Γι’ αυτό λοιπόν θα θεωρήσω ότι το τελευταίο περιστατικό που μου συνέβη ήταν μία απλή σύμπτωση.
Είναι απόγευμα και μόλις έχω επιστρέψει από το λιμάνι του Λαυρίου μετά από οικογενειακό τριήμερο στη Τζια. Μέσα στο αυτοκίνητό μου επικρατεί ένας πραγματικός χαμός. Πεθερός, πεθερά, παιδιά, καροτσάκι και 35 βαλίτσες, άλλες μικρές κι άλλες μεγάλες. Ως γνήσιο ψυχαναγκαστικό και υποχόνδριο άτομο με έμφαση στην καθαριότητα του σπιτιού και του αυτοκινήτου μου, από το λιμάνι της Κέας μου έχει καρφωθεί στο μυαλό με το που θα φτάσω στην Αθήνα να πλύνω το ταλαιπωρημένο μου αυτοκίνητο, γεμάτο σκόνη, άμμο και σκουπίδια. Παρατάω όπως όπως πεθερούς και τέκνα, ξεφορτώνω σε χρόνο dt και κατευθύνομαι στο πλησιέστερο βενζινάδικο για να προλάβω να πλύνω το αυτοκίνητο.

 

Διαβάστε περισσότερα στο Queen.gr