Μελίνα Κωτσάκη, η 82χρονη δισέγγονη του Κολοκοτρώνη που δεν λείπει από καμία διαδήλωση

Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας

Γνωρίσαμε τη Μελίνα Κωτσάκη στις μεγάλες αντιμνημονιακές διαδηλώσεις, και μας έκανε εντύπωση το πάθος, το σθένος αλλά και η αίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος, μιας γυναίκας λίγο πριν από τα 70 της έτη τότε, με πάθος που υπερέβαινε κατά πολύ αυτό πολύ νεότερών της διαδηλωτών...

Πιστή στο ραντεβού της με τη διατράνωση των δικαίων του ελληνικού λαού, όπως θεωρεί, δεν έχει λείψει από καμία μεγάλη διαδήλωση και συλλαλητήριο, και το πρόσφατο για την τραγωδία των Τεμπών, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Διότι η κυρία Μελίνα, αγαπητή σε όλους στους δρόμους της Αθήνας, είναι από εκείνες τις σπάνιες μορφές που δεν στέκονται απλώς δίπλα στα γεγονότα, αλλά μπαίνουν μέσα σε αυτά. Στα 82 της σήμερα, συνεχίζει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων, με το δικό της πλακάτ και το δικό της μήνυμα κάθε φορά, μιλώντας για την Ελλάδα σαν να πρόκειται για προσωπική της υπόθεση — και, όπως λέει η ίδια, έτσι ακριβώς είναι.

«Από τότε που ήμουν στο Γυμνάσιο αγωνίζομαι για την Κύπρο», ξεκινάει να μας λέει στη συνέντευξή της, αφού με τεράστια χαρά άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού της για το Newsbomb.

Μας τονίζει πως η παρουσία της στους δρόμους δεν ξεκίνησε καν πριν περίπου 20 χρόνια, αλλά κουβαλά ολόκληρες δεκαετίες θυμού, μνήμης και πίστης ότι ο πολίτης οφείλει να αντιδρά. Από την υπόθεση του ΟΤΕ το 1993, μέχρι τα μνημόνια, τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία και τα Τέμπη, δεν έλειψε ποτέ από τις μεγάλες κινητοποιήσεις, ακόμη κι όταν η ένταση, τα χημικά και τα επεισόδια έκαναν πολλούς άλλους να απομακρυνθούν.

Η ίδια θυμάται ότι τότε «ξεσάλωσε» με το διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο και δεν μπόρεσε να μαζέψει την οργή της. «Είχα πολύ θυμό, είχα πολλή οργή και δεν μαζευόμουν», λέει, τονίζοντας πως κατεβαίνει στον δρόμο όχι για προσωπικό όφελος, αλλά επειδή «είναι η Ελλάδα, είναι η πατρίδα μου» και δεν αντέχει να τη βλέπει «να εξευτελίζεται, να καταρρακώνεται, να την κλέβουν, να την πουλάνε».

Σε όλη τη συνέντευξη, εκφράζεται με λόγια που αποτυπώνουν το ήθος και την ορμή της. Μιλά για το χρέος της απέναντι στη χώρα, λέγοντας πως αγωνίζεται «για να μη ντρέπεται για τον εαυτό της να κάθεται στον καναπέ», και επιμένει ότι το νόημα δεν είναι να κερδίσει κάτι προσωπικά, αλλά να αισθάνεται ότι κάνει το καθήκον της. «Όσο έχω τα πόδια μου που περπατάνε και το μυαλό μου, θα πηγαίνω όπου υπάρχει φωνή να ενώσω και εγώ τη δική μου», λέει χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει και στον ρόλο της νεότερης γενιάς, καλώντας τα παιδιά να αφήσουν «το τηλέφωνο» και να πιάσουν την ιστορία. «Να διαβάζουν, ιστορία, ιστορία, ιστορία», τονίζει, γιατί μόνο έτσι θα μάθουν ποια είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκαν και θα την αγαπήσουν πραγματικά.

Μια ζωή στην πρώτη γραμμή και το ιστορικό βάρος του προπάππου της, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη!

Η αφήγησή της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ένταση όταν περιγράφει τους κινδύνους που αντιμετώπισε στις διαδηλώσεις. Μιλά για δακρυγόνα, κρότου λάμψης, δύσπνοια και μια φορά που έμεινε με μαύρο μάτι από τις φωνές και την πίεση του πλήθους. Δεν κρύβει ότι κινδύνεψε και από ανθρώπους που προσπάθησαν να της κατεβάσουν τη σημαία, όμως ειδικά τότε δεν έκανε πίσω.

Και ίσως να υπάρχει μια εξήγηση για αυτό το άσβεστο πάθος και τον θερμό πατριωτισμό, για μια Ελλάδα καλύτερη και ελεύθερη όπως λέει... Κι αυτή η εξήγηση δεν είναι άλλη από την καταγωγή της, καθώς η ίδια είναι απευθείας απόγονος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τη μητρική της πλευρά και νιώθει ότι έχει προσωπικό χρέος να σταθεί αντάξια αυτής της κληρονομιάς! «Όσο μπορώ, θέλω να τον βγάλω ασπροπρόσωπο», μας λέει, εξηγώντας πως για εκείνη ο Κολοκοτρώνης είναι ο εθνάρχης και σημείο αναφοράς, δείχνοντάς μας τα βιβλία που έχει συγκεντρώσει για τον προπάππου της...

Φεύγοντας, αναρωτιόμαστε, πώς θα ήταν η χώρα μας, αν υπήρχαν περισσότερες γυναίκες σαν την κυρία Μελίνα...

Δείτε αυτή την τόσο ιδιαίτερη συνέντευξη-κατάθεση ψυχής της Μελίνας Κωτσάκη στο Newsbomb: