Γυρίζουν όλο τον κόσμο με ωτοστόπ - Τους πήραμε στα διόδια Σχηματαρίου, αυτή είναι η ιστορία τους
«Θέλεις να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε να γυρίσουμε όλο τον κόσμο»; «Θέλω, ας ξεκινήσουμε από αύριο»!
Πόσοι άνθρωποι δεν το έχουν σκεφτεί αυτό, να αφήσουν πίσω τους τη ρουτίνα, τα άγχη και να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι, γνωρίζοντας όλο τον κόσμο; Πόσα ζευγάρια έχουν κάνει τον παραπάνω διάλογο; Σίγουρα πολλά... Αυτοί όμως που το έκαναν και πράξη, ήταν ελάχιστοι...
Το Newsbomb ωστόσο πέτυχε ένα νεαρό ζευγάρι από την Ελβετία που το είπε και το... έκανε! Πρόκειται για τον 28χρονο Μπένιαμιν και την 27χρονη Ναόμι Πολίτ, που άφησαν πίσω τους τη «βολική» ζωή –σταθερή δουλειά, όμορφο διαμέρισμα, σίγουρο πρόγραμμα– για να γυρίσουν τον κόσμο και μάλιστα με... ωτοστόπ!
Σε αυτό το ωτοστόπ, στα διόδια του Σχηματαρίου, τους πέτυχε και το Newsbomb στο πλαίσιο αποστολής μας για τα αγροτικά μπλόκα και δεν μετανιώνουμε στιγμή που τους είπαμε να επιβιβαστούν, για να τους μεταφέρουμε μέχρι το Κάστρο Βοιωτίας - ο τελικός προορισμός τους για την ημέρα ήταν η Κατερίνη...
Όπως μας αφηγούνται, μια μέρα, απλώς, στον Μπένιαμιν «ήρθε η ιδέα» ότι θέλει να ταξιδέψει τον κόσμο· ρώτησε τη σύζυγό του αν θέλει να έρθει μαζί του και εκείνη δέχτηκε «χωρίς δισταγμό».
Η απόφαση, όπως περιγράφουν, ήρθε ενώ ακόμη δούλευαν ως δάσκαλοι μουσικής σε σχολεία, κάνοντας παράλληλα ομαδικά σεμινάρια coaching τα Σαββατοκύριακα, ζώντας σε ένα όμορφο, «φανταχτερό» διαμέρισμα. Ήταν περισσότερο το «πώς θα το κάνουμε να συμβεί» και όχι το «αν πρέπει να το κάνουμε», μας εξήγησαν. Κι όμως το έκαναν. Παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους, άφησαν το διαμέρισμα, σχεδίασαν ένα ταξίδι χωρίς αεροπλάνα, με βασικό μέσο μετακίνησης το ωτοστόπ και έναν πρώτο μεγάλο στόχο: να φτάσουν κάποια στιγμή μέχρι τη Νέα Ζηλανδία!
Έχουν κάνει μια καλή αρχή, ταξιδεύοντας από τη Ζυρίχη δια μέσου των βαλκανικών χωρών μέχρι την Κεφαλονιά, και επέλεξαν αυτό το νησί αρχικά για έναν... … γευστικό λόγο. Καταναλώνουν, όπως μας είπαν, τόσο πολύ ελαιόλαδο που ήθελαν να βοηθήσουν στη συγκομιδή και να δουν με τα μάτια τους πώς παράγεται. Μέσω της πλατφόρμας WWOOF (Παγκόσμιες Ευκαιρίες σε Βιολογικά Αγροκτήματα), την οποία περιγράφουν ως μια πλατφόρμα όπου μπορείς να ζητήσεις να βοηθήσεις σε φάρμες και οι αγρότες σου προσφέρουν φαγητό και διαμονή, βρήκαν αγρόκτημα στην Κεφαλονιά. Έφτασαν εκεί μέσω Βαλκανίων –με στάση στην Κροατία, πέρασμα από άλλες χώρες και είσοδο από τα Σκόπια προς την Ηγουμενίτσα– και έμειναν περίπου τρεις εβδομάδες, μαζεύοντας ελιές για πέντε ώρες την ημέρα.
«Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, αλλά μας άρεσε πολύ να μένουμε με αυτή την οικογένεια», μας είπαν για την εμπειρία στην Κεφαλονιά. Είχαν, όπως περιγράφουν, εξαιρετικό φαγητό, αλλά κυρίως την ευκαιρία να γνωρίσουν την ελληνική κουλτούρα «από μέσα». Η Ναόμι τόνισε ότι η ελαιοσυγκομιδή είναι δουλειά στη φύση, κάτι που αγαπούν ιδιαίτερα.
Από την Κεφαλονιά βρέθηκαν στην Αθήνα, όπου έμειναν μία εβδομάδα: τους εντυπωσίασε η κεντρική αγορά κρεάτων και ψαριών – ένα θέαμα άγνωστο στην «αποστειρωμένη» Ελβετία, όπου τα κρέατα και τα ψάρια είναι συνήθως συσκευασμένα – ενώ η Ακρόπολη, όπως μας είπαν, ήταν «πραγματικά εντυπωσιακή», όχι μόνο ως μνημείο αλλά και ως χώρος περιπάτου, με ήλιο και φύση γύρω.
Τα οικονομικά τους είναι υπολογισμένα στην τελευταία λεπτομέρεια. Κοιμούνται τις περισσότερες νύχτες σε σκηνή «κάπου στη φύση», συχνά σε κρυφά σημεία, αξιοποιούν το Couchsurfing – μια μεγάλη κοινότητα όπου άνθρωποι προσφέρουν καναπέ για δωρεάν φιλοξενία, σε αντάλλαγμα για μοίρασμα ιστοριών και κουλτούρας – και μετακινούνται σχεδόν αποκλειστικά με ωτοστόπ.
Μας είπαν ότι ουσιαστικά πληρώνουν μόνο για φαγητό και ασφάλιση υγείας. Στόχος τους είναι ένα ημερήσιο budget γύρω στα 15 ευρώ ανά άτομο· κάποιες μέρες δεν ξοδεύουν τίποτα, άλλες χρειάζονται ξενοδοχείο ή μεγαλύτερα ψώνια.
Ακριβά αξιοθέατα αποφεύγουν, εξηγώντας ότι δεν τους ενδιαφέρουν όσο η επαφή με τους ανθρώπους.
Παράλληλα, συνεχίζουν εξ αποστάσεως τη δουλειά τους ως life coaches, δύο–τρεις μέρες την εβδομάδα, πρωί ή βράδυ. Συνήθως, όπως μας περιέγραψαν, κάνουν τις συνεδρίες πριν τις δέκα το πρωί και μετά «βγαίνουν στον δρόμο να περιμένουν να τους πάρει κάποιο αυτοκίνητο».
Χάρη σε αυτό, σε τρεις μήνες ταξιδιού έχουν χρησιμοποιήσει μόλις περίπου 500 ευρώ από τις αποταμιεύσεις τους, ενώ τα υπόλοιπα καλύπτονται από τη δουλειά τους. Η επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους και τρόπους ζωής, από την κεντρική Ευρώπη μέχρι τα Βαλκάνια και την Ελλάδα, νιώθουν ότι τους ανοίγει σε νέες οπτικές και τους βοηθά να είναι πιο ευέλικτοι και ανοιχτοί στη δουλειά τους με τους ανθρώπους.
Στον δρόμο μαζεύουν ιστορίες. Μας περιέγραψαν τη σκηνή στην Τεργέστη, όπου περίμεναν μιάμιση ώρα στην άκρη του δρόμου, έτοιμοι να τα παρατήσουν και να ψάξουν λεωφορείο για την Κροατία, όταν ξαφνικά ένα αυτοκίνητο σταμάτησε πίσω τους και η οδηγός κορνάρισε για να τους φωνάξει. Αποδείχθηκε ότι ήταν τραγουδίστρια όπερας, η οποία έβαλε στο τέρμα ορχηστρική μουσική στο ραδιόφωνο και τραγουδούσε όπερα μέχρι να τους αφήσει στην Κροατία.
Σε άλλη περίπτωση, στην Ελλάδα, ένας οδηγός, φανερά όχι προνομιούχος, με πολύ παλιό αυτοκίνητο, τους πρότεινε να πληρώσει ο ίδιος τα εισιτήρια του τρένου για να μην ταλαιπωρηθούν – μια χειρονομία γενναιοδωρίας που το ζευγάρι δεν κρύβει ότι τους συγκίνησε βαθιά.
Ιδιαίτερα τους έχει σημαδέψει η φιλοξενία στα Βαλκάνια. Στην Αλβανία, όπως μας είπαν, οι άνθρωποι σταματούσαν πριν καν σηκώσουν τον αντίχειρα για οτοστόπ, τους καλούσαν για φαγητό, τους έλεγαν «καλώς ήρθατε», ακόμη κι όταν δεν υπήρχε κοινή γλώσσα για να συνεννοηθούν. Αντίστοιχες εμπειρίες είχαν όμως και στην Ελλάδα, όπου συνοδηγοί που δεν είχαν σχεδόν τίποτα, πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν. Στα Μετέωρα, ένα τυχαίο «γεια» σε δύο ταξιδιώτες με σκύλο εξελίχθηκε σε κοινό ταξίδι: οι Βέλγοι με το βαν τους ξανασυνάντησαν τυχαία σε μια άδεια, λόγω αγροτικών μπλόκων, εθνική οδό προς Λαμία, τους πήραν μαζί τους και τελικά όλοι μαζί βρέθηκαν στα ελαιοχώραφα της Κεφαλονιάς, ως μια μεγαλύτερη, αυτοσχέδια ομάδα συγκομιδής.
Για το ωτοστόπ, μας είπαν ότι «δεν το πληρώνεις με χρήμα, αλλά με χρόνο». Κάποιες μέρες περιμένουν ώρες στην άκρη ενός δρόμου – δύο ώρες σήμερα, τρεις χθες – μέχρι να σταματήσει ένα αυτοκίνητο. Ο μεγαλύτερος δρόμος που διένυσαν σε μία μέρα ήταν περίπου 260 χιλιόμετρα, από το Ζάγκρεμπ μέχρι το Ζαντάρ. Αναγνωρίζουν πως «χρειάζεται πολύς χρόνος για να ταξιδεύεις έτσι», αλλά για εκείνους αυτός είναι ο τρόπος να κερδίζουν εμπειρίες και ιστορίες που δεν θα ζούσαν ποτέ διαφορετικά.
Το ταξίδι τους δεν έχει αυστηρό χρονοδιάγραμμα ή καθορισμένο τέλος. Μετά την Κατερίνη και την Πρωτοχρονιά με φίλους που γνώρισαν σε προηγούμενο ταξίδι μέσω Couchsurfing, θέλουν να φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη, να περάσουν τον χειμώνα στην Τουρκία και, όταν ζεστάνει ο καιρός, να συνεχίσουν προς Γεωργία, Αρμενία, Ρωσία, Καζακστάν, Μογγολία, Κίνα, Νεπάλ, Ινδία. Από την Ασία, πιθανότατα από τη Σιγκαπούρη, ελπίζουν να βρουν πλοίο για Αυστραλία και έπειτα για Νέα Ζηλανδία. Μας ξεκαθάρισαν ότι δεν ξέρουν πότε –και από πού– θα γυρίσουν στην Ελβετία· ίσως, όπως λένε, ακόμη και από την άλλη πλευρά, μέσω Βραζιλίας, όπου έχουν επίσης φίλους.
Οι οικογένειές τους στην αρχή τούς θεώρησαν «λίγο τρελούς». Οι μητέρες τους ήταν ιδιαίτερα φοβισμένες, έχοντας σχηματίσει εικόνα ενός επικίνδυνου κόσμου από τις ειδήσεις, που εστιάζουν σχεδόν αποκλειστικά σε όσα πάνε στραβά. Με τον καιρό, όμως, βλέποντας βίντεο ταξιδιωτών και παρακολουθώντας το δικό τους ταξίδι μέσα από μια εφαρμογή και ένα κανάλι στο Telegram, άρχισαν να βλέπουν και την άλλη πλευρά – ότι «δεν είναι όλα άσχημα». Το ζευγάρι ανεβάζει ενημερώσεις μόνο όταν «έχει κάτι πραγματικά σημαντικό να μοιραστεί», όχι σε κάθε βήμα, ζητώντας έτσι και από τους δικούς του ανθρώπους να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι δεν θα ξέρουν πάντα πού βρίσκονται.
Όταν ρωτήθηκαν αν ταξιδεύουν «για να μοιραστούν» ή «για να ζήσουν», η απάντησή τους ήταν ξεκάθαρη: ταξιδεύουν πρώτα απ’ όλα για τους ίδιους, και αν προκύψει κάτι να το μοιραστούν, καλώς, αν όχι, δεν τους απασχολεί. Έτσι, κάπου ανάμεσα στις άδειες εθνικές οδούς, τις στάσεις σε αγροκτήματα και τις νύχτες σε σκηνή, χτίζουν τη δική τους, πολύ προσωπική εκδοχή του τι σημαίνει ελευθερία – κι αυτό, όπως μας είπαν, είναι ίσως το σημαντικότερο «μάθημα ζωής» που παίρνουν μαζί τους...
