Νικήτας Πεχλιβανίδης: «Αυτή η μία προπόνηση που δεν χάνεις, είναι αυτή που σε κάνει πρωταθλητή»
Νεαρός, αλλά με ήδη «γεμάτο» βιογραφικό, ο Νικήτας Πεχλιβανίδης ανήκει στη γενιά των αθλητών που μεγάλωσαν μέσα στις αίθουσες του ταεκβοντό και συνεχίζουν σήμερα σε πρωταθλητικό επίπεδο, ισορροπώντας ανάμεσα σε σκληρές προπονήσεις, διεθνείς διοργανώσεις και απαιτητικές σπουδές. Στα 13 χρόνια που βρίσκεται στη ΧΑΝΘ, έχει μάθει να ζει με το καθημερινό πρόγραμμα, τα ξυπνήματα από τις 6 το πρωί για να χωρέσει «μία παραπάνω προπόνηση» στη μέρα του και την πίεση της διαρκούς βελτίωσης. Δεν περιγράφει το άθλημά του ως χόμπι, αλλά ως επιλογή ζωής, η οποία τον έχει ήδη φέρει στην εθνική ομάδα με σημαντικές διακρίσεις σε πανελλήνιο και διεθνές επίπεδο.
Ο ίδιος δεν κρύβει ότι ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία της πορείας του ήταν μια «αποτυχία»: η πρώτη του προσπάθεια για το πανελλήνιο εφήβων, όπου δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση για την εθνική. Αντί όμως να τον λυγίσει, αυτή η εμπειρία λειτούργησε σαν καύσιμο, κάνοντάς τον – όπως λέει – να «πεινάσει» περισσότερο για το άθλημα και να το κυνηγήσει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Από εκεί και μετά, η μετάβαση στην κατηγορία Νέων Ανδρών, η σεζόν 2022–2023 με τις καθημερινές προπονήσεις 7/7 και η αυξημένη πίεση από τον δάσκαλό του, Ιωάννη Ουζούνη, αποτέλεσαν σημείο καμπής που τον ανέβασε επίπεδο.
Στις μικρές και μεγάλες νίκες του ξεχωρίζει την 3η θέση στην ατομική του κατηγορία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, απέναντι σε αντιπάλους από την Ιταλία, την Ουκρανία και τελικά έναν Ρώσο αθλητή που ένα χρόνο πριν είχε στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής. Για τον Νικήτα, αυτή η «οριακή» ήττα δεν είναι απογοήτευση, αλλά ένδειξη ότι η απόσταση από την κορυφή μικραίνει και πως ο επόμενος στόχος είναι ξεκάθαρος: να βρεθεί ο ίδιος στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, είτε σε πανευρωπαϊκό είτε σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Ταυτόχρονα, δεν ξεχνά τη σημασία της ομάδας και της υποστήριξης: από την υποτροφία της ΧΑΝΘ σε μικρή ηλικία, που τον βοήθησε να συνεχίσει, μέχρι τη σχέση του με τους συναθλητές του – «δεύτερη οικογένεια» – και τον δάσκαλό του, τον οποίο αντιμετωπίζει σαν δεύτερο πατέρα.
Πίσω όμως από τις διακρίσεις και τα μετάλλια, ο Νικήτας εμφανίζεται προσγειωμένος, με ισχυρό κώδικα αξιών. Μιλά για τη σημασία της πειθαρχίας απέναντι στο «ταλέντο που, αν το αφήσεις, σε αφήνει», για τις θυσίες στην κοινωνική ζωή προκειμένου να μη χαθεί ούτε μία προπόνηση, αλλά και για τη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα σε μια απαιτητική σχολή, την Εφαρμοσμένη Πληροφορική στο ΠΑΜΑΚ, και τον πρωταθλητισμό. Τον κρατούν στη γη, όπως λέει, ο τρόπος που μεγάλωσε, η οικογένειά του και ο δάσκαλός του, που του υπενθυμίζει διαρκώς ότι ένας πρωταθλητής οφείλει να πιστεύει πως είναι ο καλύτερος χωρίς όμως να υποτιμά τον αντίπαλο ούτε να επαναπαύεται.
Το Newsbomb είχε μια συζήτηση μαζί του.
Newsbomb: Πότε κατάλαβες ότι το Taekwondo δεν ήταν απλώς ένα άθλημα για σένα, αλλά κάτι που θα καθόριζε σε βάθος την πορεία σου;
Νικήτας Πεχλιβανίδης: Το Taekwondo κατάλαβα ότι αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα άθλημα για εμένα, όταν ένιωσα για πρώτη φορά την δυσκολία και την πίεση μίας προετοιμασίας για το πρώτο μου πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων, το οποίο δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή την πρόκριση στην εθνική ομάδα, παρόλα αυτά ένιωσα τον κόπο και τις θυσίες μου να αποδίδουν και να με κάνουν να ‘πεινάσω’ παραπάνω για το άθλημα και να το κυνηγήσω ακόμα περισσότερο και όχι να με ρίχνουν ψυχολογικά και να με αποθαρρύνουν. Πιστεύω πως αυτή η ‘αποτυχία’ ήταν το πρώτο και το βασικότερο λιθαράκι όσων έχω πετύχει μέχρι στιγμής.
Έχεις ήδη 13 χρόνια στη ΧΑΝΘ και μεγάλες διακρίσεις σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Ποιο θεωρείς ότι ήταν το σημείο καμπής που σε έκανε να ανεβείς επίπεδο ως αθλητής;
Πιστεύω πως το σημείο αυτό χρονικά, ήταν η σεζόν 2022-2023, όπου εντάχθηκα για πρώτη φορά στην ηλικιακή κατηγορία Νέων Αντρών, δηλαδή 16-17 χρονών. Ήταν η χρονιά όπου ξεκίνησα να κάνω καθημερινές προπονήσεις, πολλές 7/7, πολλές φορές να ξυπνάω 6 το πρωί, μόνο και μόνο για να χωρέσει έστω μια παραπάνω προπόνηση μέσα στη μέρα μου. Ήταν επίσης η χρονιά, που ο δάσκαλος μου Ιωάννης Ουζούνης, ξεκίνησε να με πιέζει περισσότερο, σε θεμιτά πλαίσια εννοείται, δίνοντας μου κίνητρο να γίνομαι ολοένα καλύτερος.
Έχεις υπάρξει τέσσερις φορές μέλος της εθνικής ομάδας, σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ποια από αυτές τις διοργανώσεις σου έμεινε πιο έντονα και γιατί;
Η διοργάνωση που μου έχει μείνει πιο έντονα, είναι παραδόξως όχι η πρώτη μου συμμετοχή με την εθνική ομάδα, αλλά η τελευταία, δηλαδή το Πανευρωπαικό πρωτάθλημα του 2026, που έγινε κιόλας στο Ηράκλειο της Κρήτης. Η προετοιμασία ήταν η πιο σκληρή που έχω κάνει ποτέ. Η διοργάνωση ήταν φανταστική. Και μου έμειναν πάρα πολλές αξέχαστες εμπειρίες και αναμνήσεις. Κύριο γεγονός που μου έμεινε χαραγμένο, είναι η πρώτη θέση που κατακτήσαμε στην κατηγορία Ομαδικά Τουλ Αντρών κερδίζοντας στον τελικό την Ρωσική ομάδα. Μάλιστα είναι η 4η συνεχόμενη χρονιά που η Ελλάδα αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης στην συγκεκριμένη κατηγορία δείχνοντας την διαχρονικότητα της ποιότητας μας ως εθνικη ομάδα αλλά και την συνεχή άνοδο μας σε επίπεδο.
Μετράς ήδη 2 χρυσά, 3 αργυρά και 4 χάλκινα μετάλλια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και μια 4η θέση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποιο από όλα αυτά τα αποτελέσματα θεωρείς πιο σημαντικό για σένα προσωπικά;
Σε ατομικό επίπεδο, το σημαντικότερο αποτέλεσμα που εχω φέρει για εμένα, είναι η φετινή μου 3η θέση στην ατομική μου κατηγορία, όπου μετά από 2 νικηφόρους αγώνες ενάντια σε Ιταλό και σε Ουκρανό, αγωνίστηκα στον ημιτελικό με τον Ρώσο αθλητή χάνοντας στις γωνίες 4-1 με διαφορά 2 πόντων. Ο συγκεκριμένος αθλητής ήταν αυτός που κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2025, όποτε πιστεύω, πως η μικρή διαφορά που είχαμε δείχνει πως υπάρχει ακόμα περιθώριο για βελτίωση, και βεβαίως στα επόμενα πανευρωπαικά και παγκόσμια πρωταθληματα, στόχος μου είναι να τον κερδίσω και να αναδειχθώ είτε Πανευρωπαικός είτε Παγκόσμιος πρωταθλητής.
Τι ξεχωρίζει έναν αθλητή που αντέχει στον πρωταθλητισμό από έναν αθλητή που απλώς έχει ταλέντο; Ποιο στοιχείο της προσωπικότητάς σου πιστεύεις ότι σε βοήθησε περισσότερο;
Ο πρωταθλητισμός, είναι μια μεγάλη και δύσκολη δοκιμασία. Άμα αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί με αυτό, πρέπει να ξέρει πως το ταλέντο και μόνο δεν αρκεί. Πρέπει να γίνουν πάρα πολλές θυσίες και να γίνει πάρα πολλή δουλειά. Σε βάθος χρόνου το ταλέντο άμα δεν δουλεύεται, πάντα επισκιάζεται από την σκληρή δουλειά και από τον ιδρώτα και την πίεση. Προφανώς και το ταλέντο βοηθάει, αλλά αμα το αφήσεις, σε αφήνει και αυτό.
Εγω προσωπικά, πιστεύω πως η πειθαρχία μου είναι αυτό που έχει συντελέσει περισσότερο απόλα στην επιτυχία μου. Έχει τύχει πολλές φορές να πρέπει να πάρω λεωφορεία πολύ πρωινές και αντίστοιχα πολύ βραδινές ώρες, να αναγκαστώ να στερηθώ την καλοπέραση και την κοινωνική ζωή μου απλά για να μην χάσω αυτή τη μια προπόνηση. Αλλά αυτή η μια προπόνηση, που πολλές φορές έχω ακούσει ‘αν την χάσεις τι θα γινει;’, είναι πολύ συχνά η πιο σημαντική από όλες. Αυτή που ενώ δεν έχεις κουράγιο να κάνεις, η πειθαρχία σου λέει πως πρέπει να την κάνεις. Και όταν όντως την κάνεις, νιώθεις πως άξιζε και πως έκανες πολύ καλό στον εαυτό σου.
Παλαιότερα πήρες υποτροφία από τη ΧΑΝΘ. Πόσο σε βοήθησε εκείνη η στήριξη να εξελιχθείς αθλητικά και ανθρώπινα;
Η υποτροφία της ΧΑΝΘ μου δόθηκε όταν ακόμα ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία. Βοήθησε πολύ και εμένα, αλλα και την μητέρα μου, καθώς μας δόθηκε σε μια δύσκολη περίοδο, δίνοντας μας ένα ελαφρυντικό. Με βοήθησε να παρευρίσκομαι σε περισσότερες προπονήσεις και να αγαπήσω αυτό το άθλημα ακόμα περισσότερο. Με βοήθησε να βρω καινούργιους φίλους και γενικά να νιώσω την ΧΑΝΘ σαν δεύτερο σπίτι μου.
Γιατί για εμένα αυτό είναι η ΧΑΝΘ. Το δεύτερο σπίτι μου. Το μερος στο οποίο βλέπω τους φίλους μου, που πλέον είναι οικογένεια για εμενα, και είναι πολύ όμορφο και ωραίο το συναίσθημα του να παλεύεις για τους στόχους σου πλάι με τους φιλους σου. Και πολύ συχνα αυτό που μας θυμιζει ο δάσκαλος μας, που είμαι σίγουρος ότι ολοι τον βλέπουμε πιο πολύ σαν δεύτερο μπαμπά, παρα σαν δασκαλο, είναι ότι παρόλο που αγωνιστικά το άθλημα είναι κυρίως ατομικό, εμείς είμαστε μια ομάδα και μια οικογένεια, για την βελτίωση του ενός ευθυνόμαστε όλοι και όλες.
Παράλληλα με τις αγωνιστικές σου υποχρεώσεις, είσαι φοιτητής Εφαρμοσμένης Πληροφορικής στο ΠΑΜΑΚ. Πώς ισορροπείς σπουδές, προπονήσεις και αγώνες;
Η αλήθεια είναι πως το κομμάτι αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα, καθώς η σχολή μου είναι μια από τις πιο απαιτητικές και δύσκολες. Απαιτεί πολύ χρόνο, συμμετοχή στα μαθήματα, διάβασμα, και γενικότερα να υπάρχει έντονη επαφή. Επειδή όμως είναι και αυτό κάτι που αγαπάω και κάτι που αποτελεί κομμάτι της ζωής μου και του εαυτού μου, τα συμπιέζω όσο γίνεται όλα μαζί μεσα στην μερα μου. Προφανώς και ανά περιόδους, αλλάζει η βαρύτητα των προτεραιοτήτων μου. Για παράδειγμα, σε περίοδο αγώνων αφοσιώνομαι κατά κύριο λόγο στις προπονήσεις μου, ενώ σε περίοδο εξεταστικής , στο διάβασμα μου. Υπάρχουν όμως φορές, που μπορεί να πέσουν όλα την ίδια περίοδο. Τότε λοιπόν, απλά σφίγγω τα δόντια, αφήνω βόλτες και καλοπέραση στην άκρη, και πασχίζω για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και στους δύο τομείς.
Όταν κοιτάς πίσω την πορεία σου μέχρι σήμερα, τι θεωρείς ότι σε έχει κρατήσει προσγειωμένο και συγκεντρωμένο, παρά τις επιτυχίες και τις διακρίσεις;
Κατά κύριο λόγο αυτό που με κρατάει προσγειωμένο, είναι το πως έχω μεγαλώσει, και οι αξίες που μου έχει περάσει η οικογένεια μου. Έχω μάθει γενικά στην ζωη μου ότι πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, και ότι η βελτίωση αυτή έρχεται μόνο με σκληρή δουλειά και πείσμα. Επιπλέον ο δάσκαλος μας, μας κρατάει πάντα προσγειωμένους, λέγοντας ότι πρέπει να πιστεύουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι, αλλά να μην είμαστε αλαζόνες και να υποτιμάμε τους αντιπάλους μας.
Ένας πρωταθλητής πρέπει σαφώς να πιστεύει μέσα του πως είναι ο καλύτερος, αλλά αυτό να του δίνει κίνητρο να διατηρεί τη θέση του στην πρωτιά, δουλεύοντας ακόμα περισσότερο, και όχι να τον χαλαρώνει και να αμελεί τις προπονήσεις του και να υποτιμάει τον ανταγωνισμό του.
