Ίμβρος - Τένεδος: Πώς η Τουρκία ξερίζωσε με βάρβαρες μεθόδους τους Έλληνες από τα δύο νησιά

Δύο ελληνικά από την αρχαιότητα νησιά, η Ίμβρος και η Τένεδος, μετά την απελευθέρωσή τους από τον Ελληνικό Στόλο το 1912, παραχωρήθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης, μαζί με τις Λαγούσες Νήσους, λόγω της θέσης τους στην είσοδο των Στενών των Δαρδανελίων, στην Τουρκία. Ο πληθυσμός της Ίμβρου το 1923 (8.506 κάτοικοι) ήταν στο σύνολό του ελληνικός. Στην Τένεδο, από τους 5.712 κατοίκους της, 3.752 ήταν Έλληνες, 1.403 Τούρκοι, 10 Αρμένιοι και 7 Εβραίοι.

Ίμβρος, σύντομη ιστορία

Η Ίμβρος είναι νησί του ΒΑ Αιγαίου. Έχει έκταση 279 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.721 κατοίκους (2023), από τους οποίους περίπου 700 είναι Έλληνες. Το νησί αναφέρεται από τον Όμηρο («πετροβράχια Ίμβρος»). Πρώτοι κάτοικοί της θεωρούνται οι Πελασγοί. Το 512 π.Χ. ο Αχαιμενίδης (οι Αχαιμενίδες ήταν αρχαία περσική δυναστεία) Στρατηγός Οτάνης κατέλαβε το νησί, το οποίο απελευθερώθηκε από τον Μιλτιάδη μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.). Παρέμεινε για έξι αιώνες αθηναϊκή αποικία.

Στα ύστερα βυζαντινά χρόνια, η Ίμβρος, όπως και άλλα γειτονικά νησιά, πέρασε στην κατοχή των Γενοβέζων Γκατιλούζι. Το 1455, παραδόθηκε από τους Γκατιλούζι στον Μωάμεθ Β’. Παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία ως το 1912. Φαίνεται ότι στην αρχαιότητα λατρεύονταν στο νησί οι Κάβειροι, όπως και στα γειτονικά νησιά Σαμοθράκη και Λήμνο. Δυστυχώς, ανασκαφές έγιναν στο νησί μόνο το 1912-13. Κάποια αρχαία της Ίμβρου έφτασαν από Έλληνες που εγκατέλειψαν το νησί, στη Λήμνο. Στο αρχαιολογικό της μουσείο εκτίθενται σήμερα.

Τένεδος, σύντομη ιστορία

Η Τένεδος είναι νησί του ΒΑ Αιγαίου. Έχει έκταση 32 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.500 κατοίκους, ανάμεσα στους οποίους και μερικές δεκάδες Έλληνες. Πήρε το όνομά της από τον Τένητα, γιο του ήρωα Κύκνου και ήταν το ορμητήριο των Αχαιών στην εκστρατεία τους εναντίον της Τροίας. Στα χρόνια της κλασικής Ελλάδας η Τένεδος ήταν από τα πιο πιστά μέλη της Αθηναϊκής Συμμαχίας και στην πλειοψηφία τους, οι κάτοικοί της ήταν Αθηναίοι κληρούχοι. Στο νησί λατρευόταν η Αθηνά και ο Διόνυσος. Οι αμπελώνες της και τα κρασιά που παράγονταν σ’ αυτούς φημίζονταν, όχι μόνο στην αρχαιότητα, αλλά και στα νεότερα χρόνια, ιδιαίτερα ως την εποχή που ζούσαν Έλληνες στο νησί. Στην αρχαιότητα, οι Πέρσες κατέλαβαν το νησί, όμως ο Ηγέλοχος, Στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου απελευθέρωσε την Τένεδο. Ο Μακεδόνας στρατηλάτης προσέλαβε 3.000 Τενέδιους μισθοφόρους και κωπηλάτες. Το 133 π.Χ. η Τένεδος πέρασε στους Ρωμαίους. Στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας έγινε γρήγορα αντιληπτή η στρατηγική σημασία του νησιού. Ο Ιουστινιανός Α’ (527-565) έδωσε εντολή να κατασκευαστεί ένα μεγάλο πορθμείο σιτηρών στην Τένεδο. Και στην Τένεδο τα ύστερα βυζαντινά χρόνια υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ Βυζαντινών, Ενετών και Γενοβέζων, με το νησί να αλλάζει διαρκώς κατόχους. Τελικά το 1455 πέρασε στα χέρια του Μωάμεθ Β’. Πιθανότατα, η Τένεδος ήταν το πρώτο νησί του Αιγαίου που κατέλαβαν οι Οθωμανοί, στα χέρια των οποίων παρέμεινε ως το 1912, με εξαίρεση ένα πολύ σύντομο διάστημα κατοχής από Βενετούς και Ρώσους.

Τελικά, οι Ρώσοι συνθηκολόγησαν με τους Οθωμανούς και εγκατέλειψαν το νησί, το οποίο κάηκε ολοσχερώς και ερήμωσε. Κοντά στην Τένεδο, ο Κανάρης έκαψε ένα τουρκικό πλοίο το 1822 προκαλώντας έκπληξη στους Ευρωπαίους. Το 1852 το νησί εντάχθηκε στο Βιλαέτι του Αρχιπελάγους. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (1854), η Τένεδος είχε 4.000 κατοίκους, και το 1/3 από αυτούς ήταν Τούρκοι. Ωστόσο, λειτουργούσε και ελληνικό σχολείο με 200 μαθητές.

Η απελευθέρωση της Ίμβρου και της Τενέδου από το θρυλικό «Αβέρωφ» και τον υπόλοιπο Ελληνικό Στόλο (1912)

Στις 18/31 Οκτωβρίου 1912, ο Ελληνικός Στόλος απελευθέρωσε την Ίμβρο. Σύμφωνα με το Ιστορικό Αρχείο Υπουργείου Εξωτερικών (Ι.Υ.Α.Ε.), το άγημα με επικεφαλής τον Υποπλοίαρχο Παντελή Χορν, πατέρα του μεγάλου ηθοποιού μας Δημήτρη Χορν, κατέλαβε την πρωτεύουσα του νησιού Παναγία. Η φρουρά του νησιού, 12 άνδρες, κατέθεσε τα όπλα και παραδόθηκε μετά από διαταγή του αξιωματικού επικεφαλής που είχε παραδοθεί νωρίτερα, μαζί με τον Αστυνόμο του νησιού. Υψώθηκε η γαλανόλευκη στο Διοικητήριο και εγκαταστάθηκε σ’ αυτό φρουρά. Όλες οι οθωμανικές Αρχές είχαν εγκαταλείψει το νησί. Μαζί τους και ο τηλεγραφητής, μαζί με το τηλεγραφικό μηχάνημα και το τηλέφωνο. Σε όλη την Ίμβρο κυμάτιζαν ελληνικές σημαίες. Ο κόσμος ζητούσε την ένωση με την Ελλάδα.

Έξι μέρες αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου/6 Νοεμβρίου 1912, ο Ελληνικός Στόλος βρίσκεται μπροστά στα Δαρδανέλια αναμένοντας την έξοδο του οθωμανικού. Ο Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, κυβερνήτης του θρυλικού «Αβέρωφ» στέλνει στην Τένεδο αγήματα και την καταλαμβάνει. Πριν κόψει το καλώδιο που ενώνει το νησί με την απέναντι ασιατική ακτή, στέλνει το ακόλουθο τηλεγράφημα στο τουρκικό Υπουργείο Ναυτικών:

«Σας περιμένουμε. Ελάτε επιτέλους…».

Το δελτίο ναυτικών επιχειρήσεων στις 24/10/1912 αναφέρει: «Ραδιοτηλεγραφικώς ανηγγέλθη ημίν ότι η νήσος Τένεδος κατελήφθη σήμερον την 3ην ώραν μ.μ. υπό του στόλου του Αιγαίου». Η Τένεδος αν και μικρότερη από την Ίμβρο ήταν πιο εύφορη και μάλιστα ένα από τα πιο πλούσια νησιά του Αιγαίου.

Από την απελευθέρωση στη Συνθήκη των Σεβρών (1920)

Από τότε, μέχρι την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα δύο νησιά περνούν «υπό προσωρινή ελληνική κατοχή και διοίκηση» μαζί με τα άλλα νησιά του Αιγαίου που απελευθερώθηκαν. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής κάνουν διάφορα σχέδια. Σε κανένα από αυτά δεν προβλέπεται ενσωμάτωση της Ίμβρου και της Τενέδου στην Ελλάδα. Η συμμετοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πλευρό της Γερμανίας στον Α’ ΠΠ, είχε σαν αποτέλεσμα τα δύο νησιά να παραμείνουν υπό ελληνική διοίκηση. Το θέμα θα λυνόταν στο Συνέδριο της Ειρήνης, μετά τη λήξη του πολέμου.

Στο μεταξύ, οι Νεότουρκοι με γερμανική καθοδήγηση έχουν αρχίσει τις σφαγές και τους διωγμούς Ελλήνων από τη Μικρά Ασία. Από τις 15/7 ως τις 11/9/1914, 700 πρόσφυγες φτάνουν στην Ίμβρο και άλλοι 204 στην Τένεδο, κυνηγημένοι από τις εστίες τους στη Μ. Ασία. Το 1915, στην Ίμβρο και την Τένεδο αποβιβάζονται Αγγλογάλλοι στο πλαίσιο των επιχειρήσεων των Δαρδανελίων και της Καλλίπολης. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες της εποχής φέρονται με προκλητικό και απαράδεκτο τρόπο στους Έλληνες των δύο νησιών. Μετά τη λήξη του Α’ ΠΠ, με το Άρθρο 84 της Συνθήκης των Σεβρών, η Ίμβρος και η Τένεδος περνούσαν στην κυριαρχία της Ελλάδας:

«… Η Τουρκία παραιτείται πλην τούτων υπέρ της Ελλάδος και όλων των δικαιωμάτων και τίτλων αυτής επί των νήσων Ίμβρου και Τενέδου…». Η μοναδική προϋπόθεση για τη χώρα μας ήταν να μην χρησιμοποιηθούν τα δύο νησιά ως ναυτικές βάσεις εναντίον της Τουρκίας. Οι Ίμβριοι και οι Τενέδιοι συμμετείχαν στη μικρασιατική εκστρατεία επανδρώνοντας τη Μεραρχία Αρχιπελάγους. Η μικρασιατική καταστροφή ήταν το τέλος του ονείρου και η αρχή του εφιάλτη για την Ίμβρο και την Τένεδο…

Ίμβρος, Τένεδος και Λαγούσες Νήσοι (Μαυριές) παραχωρούνται στην Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάνης – Οι προβλέψεις της Συνθήκης που καταπάτησαν οι Τούρκοι

Στις 22 Νοεμβρίου 1922 άρχισαν στη Λωζάνη της Ελβετίας οι συζητήσεις για την υπογραφή Συνθήκης Ειρήνης. Με την υπογραφή της Συνθήκης Ίμβρος και Τένεδος (όπως και οι ακατοίκητες Λαγούσες Νήσοι) παραχωρούνται στην Τουρκία. Υπάρχει όμως μια σημαντική πρόβλεψη στο άρθρο 14 της Συνθήκης:

Άρθρο 14

Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύωσιν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελούμενης εκ τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον μη μουσουλμανικόν ιθαγενή πληθυσμόν δι’ ό,τι αφορά εις την τοπικήν διοίκησιν και την προστασίαν των προσώπων και των περιουσιών.

Η διατήρησις της τάξεως θα εξασφαλίζηται εν αυταίς δι’ αστυνομίας στρατολογουμένης μεταξύ του ιθαγενούς πληθυσμού, τη φροντίδι της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως υπό τα διαταγάς της οποίας θα διατελή.

Αι συνομολογηθείσαι ή συνομολογηθησόμεναι μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας συμφωνίαι, αι αφορώσαι την ανταλλαγήν των Ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών, δεν θα εφαρμοσθώσιν εις τους κατοίκους των νήσων Ίμβρου και Τενέδου.

Οι Τούρκοι δεν τήρησαν καμία από τις «υποχρεώσεις» που αναλάμβαναν, αντίθετα φρόντισαν να μην μείνει Έλληνας στα δύο νησιά.

Από την παράδοση Ίμβρου και Τενέδου στην Τουρκία ως τις αρχές του 21ου αιώνα

Τελικά, οι Τούρκοι, πριν καν επικυρωθεί η Συνθήκη της Λωζάνης, κατέλαβαν (στην κυριολεξία…) την Τένεδο στις 16.30 της 21ης Σεπτεμβρίου 1923! Ο (τελευταίος) έπαρχος Ίμβρου Ιωάννης Παπουτσιδάκις, ζητά αγωνιωδώς, τηλεγραφικές οδηγίες από την κυβέρνηση για το ποια θα πρέπει να είναι η αντίδρασή του σε περίπτωση προσπάθειας κατάληψης του νησιού από τους Τούρκους. Στις 4 Οκτωβρίου 1923, ημέρα Πέμπτη, οι τουρκικές Αρχές που θα παραλάμβαναν την Ίμβρο, έφθασαν στο νησί. Στις 13.00 της 4/10/1923, ο Ιωάννης Παπουτσιδάκις υπέγραψε το πρωτόκολλο παράδοσης του νησιού και στις 4.30 της 6/10/1923, αναχώρησε με τις υπόλοιπες Αρχές και τους άνδρες της Χωροφυλακής για τη Λήμνο. Έτσι, 95 σχεδόν χρόνια πριν, τα δύο πραγματικά μαρτυρικά νησιά, Ίμβρος και Τένεδος, πέρασαν σε τουρκικά χέρια.

Τα ελληνικά λάθη στο ζήτημα «Ίμβρος – Τένεδος» ξεκινούν ήδη από την παράδοση της Ίμβρου στον Καντρή Μπέη (επιθεωρητή του Υπουργείου Εξωτερικών της Άγκυρας) ο οποίος συνοδευόταν από ένα Υπολοχαγό, 40 χωροφύλακες και 10 αστυφύλακες. Σύμφωνα με τους διεθνολόγους, η παράδοση και των δύο νησιών, έπρεπε να γίνει, κατά το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης, στους αντιπροσώπους του αυτόχθονα μη μουσουλμανικού πληθυσμού. Επίσης, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, τα τελωνεία και οι λιμενικές εγκαταστάσεις, περιήλθαν στους Τούρκους, αντίθετα με όσα καθόριζε η Συνθήκη της Λωζάνης…

Στην Ίμβρο, πριν το 1923, λειτουργούσαν 10 σχολεία, με 1.485 μαθητές και στην Τένεδο 2 σχολεία με 450 μαθητές.

Το 1927, οι τουρκικές αρχές κλείνουν την Κεντρική Σχολή Ίμβρου. Με το νόμο «Περί Νήσων» (Adalar Kanunu) και η εκπαίδευση των ελληνικής καταγωγής μαθητών, γίνεται υποχρεωτικά τουρκική. Ο νόμος αυτός αναστέλλεται προσωρινά το 1951, επανέρχεται όμως αυστηρότερος μετά το 1960.

Ακόμα και τα σχολικά μητρώα γράφονται στα τουρκικά. Στο διάστημα 1940 – 1945: με τον φόρο περιουσίας (Varlik Kanunu), το «βαριλίκι», επιβάλλονται εξοντωτικοί φόροι στους Έλληνες.Ο μητροπολίτης Ίμβρου και πολλοί προύχοντες, συλλαμβάνονται και εξορίζονται στην ανατολική Τουρκία. Δεσμεύονται οι περιουσίες των ορθόδοξων μοναστηριών και παραχωρούνται στους εποίκους.Όλοι οι άντρες ηλικίας 20-40 ετών της Ίμβρου, επιστρατεύονται παράνομα και στέλνονται στα amele taburu, τα διαβόητα τάγματα εργασίας. Τη δεκαετία του 1950, δεν γίνονται διωγμοί εναντίον των Ελλήνων και των δύο νησιών. Μόνο τα Σεπτεμβριανά του 1955, έχουν αντίκτυπο σ' αυτά. Ωστόσο, μετά το 1960 οι Τούρκοι προβαίνουν σε εγκληματικές ενέργειες.

Με αφορμή τα γεγονότα της Κύπρου τη δεκαετία του 1960, μπαίνει σε εφαρμογή το «eritme programi», με σκοπό τον πλήρη εκτουρκισμό των νησιών. Κλείνουν οριστικά όλα τα σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και νηπιαγωγεία και οι περιουσίες τους δημεύονται. Καταργείται εκ νέου, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, ενώ όλοι οι εκπαιδευτικοί, δάσκαλοι, καθηγητές και νηπιαγωγοί απολύονται.

Το 1964, η τουρκική εθνοσυνέλευση, ψηφίζει τον νόμο 6830 «Περί Απαλλοτριώσεων».

Όλη η εύφορη γη που ανήκει σε Έλληνες, περνά σε τουρκικά χέρια. Μεγάλες εκτάσεις , χαρακτηρίζονται αναδασωτέες και κηρύσσονται απαγορευμένες για βοσκή. Ανάμεσα στα χωριά της Ίμβρου Παναγία και Γλυκύ, εγκαθίσταται Σύνταγμα στρατού, όπως και στην Τένεδο. Αφαιρείται η υπηκοότητα όσων Ίμβρίων και Τενεδίων μένουν στο εξωτερικό και δεν τους επιτρέπεται η επιστροφή τους στα νησιά. Καταστρέφονται τα περισσότερα από τα 300 ξωκλήσια. Αλλάζουν τα ονόματα των δύο νησιών. Η Ίμβρος μετονομάζεται σε Gokgeada και η Τένεδος σε Bozcaada! Ιδρύεται τουρκική Παιδαγωγική Ακαδημία όπως και προσφυγικός (;) οικισμός για τους εποίκους που εγκαθίστανται στην Ίμβρο από τα βάθη της Τουρκίας. Το χειρότερο και τραγικότερο όμως όλων, είναι η δημιουργία ανοιχτών αγροτικών φυλακών, κοντά στο Σχοινούδι, το μεγαλύτερο από τα χωριά της Ίμβρου. Χιλιάδες βαρυποινίτες και κακοποιά στοιχεία μεταφέρονται από τα βάθη της Ανατολής και δρουν ανενόχλητοι! Απειλούν, κλέβουν, βιάζουν, σκοτώνουν. Έξι άτομα χάνουν τη ζωή τους σε Ίμβρο και Τένεδο. Οι βαρυποινίτες περιφέρονται φορώντας κίτρινες φόρμες, προφανώς για να προκαλούν ακόμα μεγαλύτερο πανικό…Οι εικόνες αυτές έμειναν χαραγμένες μέχρι σήμερα στο μυαλό όσων Ίμβριων τις έζησαν. Τα ερείπια των αγροτικών φυλακών σήμερα χρησιμοποιούνται ως στάβλοι. Σήμερα, πιστεύεται ότι 12-14 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους από δολοφονικές ενέργειες Τούρκων κακοποιών τότε…

Τον Μάιο του 1966, επισκέπτεται την Ίμβρο ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, Ν. Καρανδρέας. Όπως γράφει ο Γ. Τενεκίδης, δύο χιλιάδες κάτοικοι στο Σχοινούδι, βγήκαν να τον υποδεχτούν. Άλλοι χειροκροτούσαν, άλλοι έκλαιγαν. Γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά τον εκλιπαρούσαν: «Πάρτε μας! Σώσε μας! Δεν τα λυπάστε τούτα;»

Μετά την αναχώρηση του πρόξενου, αρχίζει νέος γύρος απαλλοτριώσεων. Τον Αύγουστο του 1966, φτάνει στο Σχοινούδι από την Άγκυρα, ο Έλληνας πρέσβης Μιλτιάδης Παλιβάνης. Στην αναφορά του, σημειώνει:

«Αι καλλιεργήσιμοι γαίαι των έχουν απαλλοτριωθεί… θ' αντιμετωπίσουν επισιτιστικάς δυσχερείας και την ανάγκη να εγκαταλείψουν την Νήσον. Ήδη εκποιούν τα κτήνη των και τα αγροτικά των εργαλεία εις εξευτελιστικάς τιμάς». Ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου ενημέρωσε τον πρέσβη ότι κατά την απογραφή που έκανε στην Ίμβρο μέσω ιερέων, διαπίστωσε ότι ο πληθυσμός του νησιού είναι μικρότερος των 4.000 κατοίκων.

Η Ελλάδα για πρώτη φορά αντέδρασε, "χλιαρά" έστω, με καταγγελία στην UNESCO (31/8/1964), για το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων και τον μη σεβασμό των εθνικών θρησκευτικών και γλωσσικών παραδόσεων, με το νόμο 502/64. Επίσης, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, ενημέρωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του OHE, καταγγέλλοντας το κλείσιμο των σχολείων και τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις.

Η μεν UNESCO, καλούσε Ελλάδα και Τουρκία να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, το δε ΣΑ του OHE, καλούσε τα δύο μέρη να μην οξύνουν την κατάσταση και να επιλύσουν τη διαφορά τους!

Τέλος, τη νύχτα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το 1974, οι Τούρκοι εκκενώνουν το χωριό Κάστρο της Ίμβρου και επιδίδονται σε βιασμούς και βεβηλώσεις. Παράλληλα, άλλοι 5 Έλληνες δολοφονούνται στα χωριά Άγιοι Θεόδωροι, Σχοινούδι, Παναγία και Γλυκύ. Αποτέλεσμα όλων αυτών, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 να ζουν στην Ίμβρο 300 Έλληνες και 7.200 Τούρκοι ενώ στην Τένεδο, ζούσαν ελάχιστοι Έλληνες.

Κάτι αλλάζει στην Ίμβρο

Στα τέλη του προηγούμενου αιώνα ζούσαν στην Ίμβρο λιγότεροι από 300 Έλληνες, ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον. Σχεδόν όλοι προέβλεπαν ότι πολύ σύντομα δεν θα υπάρχει μετά από χιλιετίες, ούτε ένας Έλληνας στο νησί. Όμως από το 2000, Ίμβριοι της διασποράς διεκδικούν δικαστικά με προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τις περιουσίες τους. Το 2006 δικαιώνονται. Οι Ευρωπαίοι έμειναν άφωνοι από όσα είχαν γίνει στα δύο νησιά. Και πώς να τα γνωρίζουν βέβαια, αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν φρόντισε να τους ενημερώσει;

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, γεννημένος στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου, με εύστοχες ενέργειες, η ανάγκη της Τουρκίας να διατηρήσει διαύλους επικοινωνίας με την Ευρώπη, αλλά κυρίως, η μεγάλη αγάπη των Ιμβρίων για τον τόπο τους είχαν σαν αποτέλεσμα το 2013 να λειτουργήσει το πρώτο Δημοτικό Μειονοτικό Σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους, με 4 μαθητές και 2 εκπαιδευτικούς. Νέα ζευγάρια αρχίζουν να μετακομίζουν στο νησί. Επτά βρέφη γεννήθηκαν στην Ίμβρο ως το 2015. Παρά το ότι το 2014 το Δημοτικό λειτουργεί μόνο με 2 μαθητές, το 2015 άνοιξαν στα Αγρίδια Γυμνάσιο και Λύκειο . Σήμερα η κατάσταση είναι ακόμα καλύτερη. Έπειτα από 50 χρόνια σιωπής και 10 χρόνια λειτουργίας από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο, πλέον στα ελληνικά μειονοτικά σχολεία φοιτούν 51 μαθητές. Σε αυτά διδάσκουν 15 εκπαιδευτικοί − οκτώ από την Ελλάδα, τέσσερις ομογενείς και τρεις Τούρκοι. Ωστόσο οι Ίμβριοι θεωρούν ότι δεν υποστηρίζονται αρκετά από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας. Η Ιστορία, η Γεωγραφία και τα φιλολογικά μαθήματα διδάσκονται στα τουρκικά από Τούρκους καθηγητές, σύμφωνα με την ύλη του τουρκικού Υπουργείου Παιδείας. Τα υπόλοιπα μαθήματα γίνονται στα ελληνικά. Οι περισσότεροι απόφοιτοι φεύγουν για σπουδές στην Ελλάδα, μερικοί σε πανεπιστήμια στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον τωρινό διευθυντή των σχολείων, Νίκο Λαιμόπουλο, στην Ιστορία τα παιδιά μαθαίνουν για την Οθωμανική Αυτοκρατορία για τις «εξεγέρσεις των Ελλήνων και των Σλάβων −χωρίς φανατισμό και με ελάχιστες αναφορές στην Ελλάδα−, για τους πολέμους που έκανε η Τουρκία, για τον αγώνα απελευθέρωσης του Κεμάλ Ατατούρκ και την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Στην Ίμβρο ζουν σήμερα 700 Έλληνες στα εξής χωριά: Παναγιά (πρωτεύουσα), Άγιοι Θεόδωροι, Σχοινούδι, Αγρίδια, Ευλάμπιο(ν) και Γλυκύ. Ενδεχομένως να κατοικούν και κάποιοι Έλληνες στο χωριό Κάστρο.

Δύσκολη η κατάσταση στην Τένεδο

Αντίθετα, στην Τένεδο όπου ζουν σήμερα 20-25 Έλληνες, δεν φαίνεται να γίνεται κάτι ανάλογο. Πολλοί Τενέδιοι θέλουν να επιστρέψουν στο νησί όμως δεν υπάρχει βοήθεια από την Ελλάδα, που κωλυσιεργεί στο θέμα της ίδρυσης τελωνείου εκεί, κάτι που η Τουρκία δέχεται! Η Τένεδος έχει εξελιχθεί σε τουριστικό παράδεισο και οι τιμές οικοπέδων και ακινήτων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη…

Αστακός η Ίμβρος και η Τένεδος, την ίδια ώρα που η Τουρκία ζητά αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου!

Κι ενώ η Τουρκία ζητά αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, έχει μετατρέψει την Ίμβρο σε… αστακό, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης. Δυστυχώς καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει θέσει το θέμα αυτό. Σύμφωνα με το διαδίκτυο στην Ίμβρο αυτή τη στιγμή υπάρχουν:

Η 5η Διοίκηση Συντάγματος Καταδρομών, που υπάγεται στη Διοίκηση του 2ου Σώματος Στρατού. Είναι η σημαντικότερη στρατιωτική μονάδα διοίκησης στην Ίμβρο. Αυτή η μονάδα γνωστή ως «Σύνταγμα του Ανέμου», είναι υπεύθυνη για την άμυνα του νησιού.

Στρατιωτική Δομή και Διοίκηση στην Ίμβρο:

• 5ο Σύνταγμα Καταδρομών (Ίμβρος): Με έδρα την Ίμβρο, το Σύνταγμα διεξάγει ασκήσεις πεδίου και επιχειρησιακές αποστολές.
• Ανώτερη Διοίκηση: Το ανώτερο επίπεδο διοίκησης στο οποίο υπάγεται η μονάδα είναι η Διοίκηση του 2ου Σώματος Στρατού.
• Άλλες Μονάδες: Υπάρχουν επίσης μονάδες της Διοίκησης Χωροφυλακής και της Διοίκησης Ακτοφυλακής στην Ίμβρο. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι Δυνάμεις Ασφαλείας του νησιού έπρεπε να απαρτίζονται από ιθαγενείς(ντόπιους), Έλληνες, κάτι που φυσικά δεν γίνεται.

Στην Ίμβρο πρόσφατα έχει κατασκευαστεί και αεροδρόμιο, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως βάση drones. Εναντίον ποιου; Πρόκειται για ρητορικό ερώτημα, που εμπεριέχει και την απάντηση. Για την παρουσία Τούρκων στρατιωτών στην Τένεδο, εκτός από την αναφορά για την παρουσία εκεί ενός Συντάγματος από τη δεκαετία του 1960, δεν έγινε εφικτό να βρεθούν άλλα στοιχεία.

Διαβάστε επίσης

• Μοναδικός ο Γαλαξίας πάνω από την Ίμβρο - Εντυπωσιακές εικόνες
• Πανιμβριακό Συνέδριο: Για το μέλλον του Ελληνισμού στην Ίμβρο και την Τένεδο