Γερμανικές εκλογές 2017 - Αποτελέσματα: Τι φοβάται ο Τσίπρας - Το κακό σενάριο για την Ελλάδα

Γερμανικές εκλογές 2017 - Αποτελέσματα: Τι φοβάται ο Τσίπρας - Το κακό σενάριο για την Ελλάδα

Γερμανικές Εκλογές 2017 | Ειδήσεις:  Οι ομοσπονδιακές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου θεωρούνται κρίσιμες όχι επειδή κρίνεται η καγκελαρία -όλες οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων 5 μηνών προεξοφλούν άνετη νίκη των συντηρητικών της Α. Μέρκελ- αλλά κυρίως επειδή θα κρίνουν τη σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης, η οποία και θα διαμορφώσει την πολιτική του Βερολίνου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια - Τι περιμένει η ελληνική κυβέρνηση από την ενδεχόμενη νίκη της Μέρκελ 

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαν χρίσει προκαταβολικά νικητή των εκλογών τον Μάρτιν Σουλτς και τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD από τις αρχές του έτους. Τώρα φαίνεται πως με δυσκολία θα πιάσουν ένα ποσοστό 22-24%. 

Αμέσως μετά ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει στροφή και πηγαίνει στην ασφαλή επιλογή εκφράζοντας την στήριξή του στο Die Linke.

Μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία των χριστιανικών κομμάτων με τους Φιλελεύθερους θα έχει φυσικά έναν αρκετά διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό και προτεραιότητες από το νυν κυβερνητικό σχήμα με τους Σοσιαλδημοκράτες.

Από τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης θα εξαρτηθεί εντέλει και εάν η γερμανική πολιτική θα έχει ένα περισσότερο ή λιγότερο φιλικό προς την Ελλάδα πρόσημο. Και αυτό ενώ ξεκινά μια κρίσιμη περίοδος για το ελληνικό ζήτημα, αρχής γενομένης από την τρίτη αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος και η οποία θα κορυφωθεί -καλώς εχόντων των πραγμάτων- με την ολοκλήρωσή του το ερχόμενο καλοκαίρι και την έναρξη της συζήτησης για την ελάφρυνση του χρέους.

Οι επικείμενες εκλογές όμως θεωρούνται κρίσιμες και για έναν ακόμη λόγο. Όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις προεξοφλούν ότι για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας θα εκπροσωπηθεί στη Βουλή ένα ακραιφνώς ακροδεξιό και ξενοφοβικό κόμμα, η Εναλλακτική για τη Γερμανία. Οι σφυγμομετρήσεις των τελευταίων μηνών θέλουν τους εθνολαϊκιστές να δίνουν μάχη με αξιώσεις για την τρίτη θέση, με τα ποσοστά τους να κυμαίνονται μεταξύ 8 και 12%. Μιλώντας στη DW, συνεργάτης ινστιτούτου δημοσκοπήσεων εκτίμησε ότι το ποσοστό του AfD ενδέχεται να διαμορφωθεί σε ακόμη μεγαλύτερη επίπεδα, αφού πολλοί πολίτες που έχουν αποφασίσει να το ψηφίσουν φοβούνται να εκφράσουν ανοιχτά τη στήριξή τους σε ένα ακροδεξιό κόμμα.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τις περισσότερες πιθανότητες για την τρίτη θέση έχουν οι ακροδεξιοί του AfD. Επί της ουσίας αυτοί θέλουν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, την έξοδο της Γερμανίας, την διάλυση του ευρωπαϊκού σύμπαντος. Κυβέρνηση με αυτούς δεν πρόκειται να κάνει η Μέρκελ και αν οι Σοσιαλδημοκράτες πάνε μαζί της, η ακροδεξιά θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό βεβαίως θεωρείται το κακό σενάριο.

Πιθανή έκβαση θεωρείται ένας συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών – Φιλελευθέρων, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι θα είναι εφικτός, καθώς απαιτείται ένα άθροισμα εκλογικών ποσοστών που θα πλησιάζει το 50%, προκειμένου να υπάρξει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Σε περίπτωση που αυτό δεν συμβεί, υπάρχει και το περιβόητο σενάριο του «συνασπισμού Τζαμάικα», τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Φιλελεύθερους και τους Πράσινους (από τα χρώματα των τριών κομμάτων: μαύρο, κίτρινο, πράσινο, τα οποία αντιστοιχούν σε εκείνα της σημαίας της Τζαμάικα).

Θυμίζουμε σε αυτό το σημείο ότι οι Φιλελεύθεροι υπό την ηγεσία του Κρίστιαν Λίντνερ έχουν υιοθετήσει εν γένει σκληρή γραμμή, ενώ το Grexit γι’ αυτούς δεν είναι ταμπού... 

Διαβάστε εδώ: Γερμανικές εκλογές: Ποιοι παζαρεύουν την «καρέκλα» του Σόιμπλε

To Newsbomb.gr θα μεταδώσει λεπτό προς λεπτό τόσο τη διαδικασία των εκλογών, όσο και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων που θα κρίνουν τη νέα κυβέρνηση στη Γερμανία. 

Αντίπαλοι της Α. Μέρκελ από το στρατόπεδο του εθνολαϊκιστικού AfD φωνάζουν «Η Μέρκελ πρέπει να φύγει».

Πάντως, όπως σημειώνουν αναλυτές στη γερμανική πρωτεύουσα, μολονότι οι Φιλελεύθεροι είναι ο παραδοσιακός κυβερνητικός εταίρος των χριστιανικών κομμάτων (συνεργάστηκαν τελευταία μεταξύ 2009-2013), η καγκελάριος Α. Μέρκελ προκρίνει σαφέστατα τη συνέχιση της συνεργασίας με τους Σοσιαλδημοκράτες. Αφενός, επισημαίνουν οι ίδιοι, οι δυο πλευρές είχαν μια άψογη συνεργασία τα τελευταία τέσσερα χρόνια και αφετέρου η Α. Μέρκελ προτιμά να κυβερνά με μια ευρεία πλειοψηφία από το να πειραματιστεί με μια μικρότερη πολιτική δύναμη, όπως είναι οι Φιλελεύθεροι και αυτό παρότι βρίσκονται ιδεολογικά πιο κοντά.

Ποιά είναι η ταυτότητα των Γερμανικών Κομμάτων 

Περίπου 30 κόμματα θα διεκδικήσουν την ψήφο στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

angela

Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση Γερμανίας (CDU) και η Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU)

Χρώμα: Μαύρο

Πρόεδροι: Άγκελα Μέρκελ (CDU) και Χορστ Ζεεχόφερ (CSU)

Κεντρική υποψήφια: Άγκελα Μέρκελ

Αριθμός μελών: 420.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 41,5%

Ιδιαιτερότητα: Η CDU και η CSU ανήκουν σε κοινή κοινοβουλευτική ομάδα στη Βουλή. Η CDU δεν βάζει υποψηφιότητα στη Βαυαρία (έδρα της CSU) και η CSU δεν είναι υποψήφια σε όλα τα υπόλοιπα ομοσπονδιακά κρατίδια εκτός Βαυαρίας.

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Πιο πιστή ομάδα ψηφοφόρων είναι οι πιστοί χριστιανοί. Εξαιρετικά ανεβασμένα ποσοστά ψήφων προέρχονται από άτομα άνω των 60 ετών. Οι πλειονότητα των ψηφοφόρων των CDU και CSU είναι αγρότες και ελεύθεροι επαγγελματίες. Το επίπεδο εκπαίδευσης των ψηφοφόρων τους είναι κατά πλειοψηφία μεσαίο και κατώτερο, ενώ το ποσοστό των αποφοίτων ανώτατης εκπαίδευσης ανάμεσά τους είναι κάτω του μέσου όρου.

Ιστορία: Η CDU ιδρύθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Δυτική Γερμανία ως δεξαμενή συγκέντρωσης των χριστιανών-συντηρητικών ψηφοφόρων. Επί καγκελαρίας του Κόνραντ Αντενάουερ, μεταξύ 1949 και 1963, εξελίχθηκε σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη μεταπολεμική Γερμανία. Ο Αντενάουερ και ο υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα διάδοχός του, Λούντβιχ Έρχαρντ, καθοδήγησαν τη Δυτική Γερμανία στο «οικονομικό θαύμα». Ο μακροβιότερος καγκελάριος ήταν πάντως ο χριστιανοδημοκράτης Χέλμουτ Κολ. Επί δικής του καγκελαρίας επιτεύχθηκε το 1990 η Επανένωση της Γερμανίας. Από το 2005 τα ηνία έχει αναλάβει η Άγκελα Μέρκελ. Τα 47 από 67 συνολικά χρόνια διακυβέρνησης της ομοσπονδιακής Γερμανίας διετέλεσαν καγκελάριοι πολιτικοί των CDU και CSU.

Πολιτικό πρόγραμμα: Η Άγκελα Μέρκελ τάσσεται τόσο υπέρ της συνέχισης όσο και μιας προσεκτικής αναθεώρησης των παραδοσιακών αξιών της CDU. Η απόφασή της να εγκαταλείψει σταδιακά την πυρηνική ενέργεια και η στάση της στο προσφυγικό ξένισαν πολλούς παραδοσιακούς ψηφοφόρους. Ο επίσης χριστιανοδημοκράτης υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι θιασώτης της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής.

Προτιμώμενοι εταίροι: FDP και SPD. Σε κάποια κρατίδια έχουν συνασπιστεί και με τους Πράσινους.

martin

Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD)

Χρώμα: Κόκκινο

Πρόεδρος και βασικός υποψήφιος: Μάρτιν Σουλτς

Αριθμός μελών: 440.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 25,7%

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Οι ψηφοφόροι του SPD είναι κατά κανόνα εργάτες στη βιομηχανία που πρόσκεινται σε συνδικάτα. Το κόμμα ψηφίζουν όμως ολοένα και περισσότερο πολίτες με βλέψεις κοινωνικής ανέλιξης από τις μεσαίες τάξεις. Τα κομματικά προπύργια του SPD βρίσκονται στις πυκνοκατοικημένες βιομηχανικές περιοχές της Γερμανίας.

Ιστορία: Ιδρύθηκε το 1875 και είναι το παλαιότερο κόμμα της Γερμανίας. Με την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας το 1915, το SPD προσέλκυσε δυνάμεις προσανατολισμένες στις μεταρρυθμίσεις. Στη ναζιστική περίοδο το κόμμα είχε απαγορευθεί, πολλά μέλη του σκοτώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξορίστηκαν. Μετά την ίδρυση της μεταπολεμικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, το SPD ήταν για μεγάλη περίοδο στην αντιπολίτευση. Το 1966, επί καγκελαρίας του χριστιανοδημοκράτη Κουρτ-Γκέοργκ Κίσινγκερ, σχημάτισε ευρύ κυβερνητικό συνασπισμό με την CDU. Πρώτος σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος ήταν ο Βίλι Μπραντ, ο οποίος κυβέρνησε τη Δυτική Γερμανία από το 1969 έως το 1974. Ο Μπραντ υποστήριξε μια πολιτική προσέγγισης απέναντι στην ανατολική Ευρώπη, που τελούσε υπό κομμουνιστική διακυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR). Διάδοχος του ήταν ο επίσης σοσιαλδημοκράτης Χέλμουτ Σμιτ. Τελευταίος καγκελάριος του SPD διετέλεσε ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος ηγήθηκε μεταξύ 1998 και 2005 ενός κυβερνητικού συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων. Από το 1950 το SPD συμμετείχε για 34 συνολικά χρόνια σε κυβερνητικούς συνασπισμούς της Γερμανίας.

Πολιτικό πρόγραμμα: Η κοινωνική δικαιοσύνη και η εκπαίδευση είναι βασικοί πυλώνες της πολιτικής ατζέντας του SPD. Οι Σοσιαλδημοκράτες συνέβαλαν καθοριστικά στην θέσπιση κατώτατου ωρομισθίου στη Γερμανία. Με τη λεγόμενη Ατζέντα 2010 του Γκέρχαρντ Σρέντερ, που περιλάβανε ευρείες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, το κόμμα απώλεσε τη στήριξη παραδοσιακών ψηφοφόρων του. Αυτό εξηγεί και τη σημερινή προσεκτική αποστασιοποίηση του Μάρτιν Σουλτς από τη συγκεκριμένη πολιτική. Το κύριο βάρος πέφτει τώρα στα σημεία της κοινωνικής δικαιοσύνης και της φορολογικής αναδιανομής από τα πάνω προς τα κάτω.

Προτιμώμενοι εταίροι: Πράσινοι, CDU, ενδεχομένως και Αριστερά (Linke)

Διαβάστε εδώ: Μπορούν οι Ελληνογερμανοί να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα; 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σουλτς: Αυτός είναι ο λόγος που μπορώ να κερδίσω τη Μέρκελ στις γερμανικές εκλογές

Σουλτς: Αυτός είναι ο λόγος που μπορώ να κερδίσω τη Μέρκελ στις γερμανικές εκλογές

Η Αριστερά (Die Linke)

Χρώμα: Κόκκινο

Πρόεδροι: Κάτια Κίπινγκ, Μπερντ Ρίξινγκερ

Βασικοί υποψήφιοι: Ζάρα Βάγκενκνεχτ, Ντίτμαρ Μπαρτς

Αριθμός μελών: 60.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 8,6%

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Προπύργιο της Αριστεράς είναι τα νεότερα ομοσπονδιακά κρατίδια, που ανήκαν στην DDR. Οι ψηφοφόροι της είναι κατά κανόνα εργάτες ή άνθρωποι προερχόμενοι από εισοδηματικά και μορφωτικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες. .

Ιστορία: Αν και ιδρύθηκε μόλις το 2007, έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία, καθώς θεωρείται διάδοχο σχήμα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (SED), το οποίο κυβερνούσε δικτατορικά στην DDR μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Η ίδρυση της Αριστεράς βασίστηκε στη συγχώνευση του PDS -διάδοχου σχήματος του SED- και του δυτικογερμανικού κόμματος Εργατικής και Κοινωνικής Δικαιοσύνης (WASG), μιας αριστερής πτέρυγας που αποσχίστηκε από το SPD. Πρωταγωνιστικές πολιτικές προσωπικότητες ήταν ο Γκρέγκορ Γκύζι και άλλοτε επικεφαλής του SPD Όσκαρ Λαφοντέν. Η Αριστερά συμμετέχει σε κάποιους κυβερνητικούς συνασπισμούς στα ανατολικά γερμανικά κρατίδια, ωστόσο ουδέποτε υπήρξε εταίρος ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Πολιτικό πρόγραμμα: Είναι το μόνο κόμμα του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου που απορρίπτει στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. Ζητεί διάλυση του ΝΑΤΟ και αισθητή αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου στα 12 ευρώ. 

Συμμαχία ’90 / Πράσινοι

Χρώμα: Πράσινο

Πρόεδροι: Ζιμόνε Πέτερ, Τζεμ Έτζντεμιρ

Επικεφαλής υποψήφιοι: Τζεμ Έτζντεμιρ, Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρντ

Αριθμός μελών: 60.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 8,4%

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Οι Πράσινοι είναι ιδιαίτερα ισχυροί στα αστικά κέντρα της πρώην Δυτικής Γερμανίας και κυρίως στις πανεπιστημιουπόλεις. Οι ψηφοφόροι τους έχουν εισοδήματα που ξεπερνούν τον μέσο όρο και απασχολούνται κυρίως στους κλάδους της παροχής υπηρεσιών και της εκπαίδευσης. Ο

Ιστορία: Οι Πράσινοι υπήρξε μάλλον το πιο επιτυχημένο κίνημα κόντρα στην κυρίαρχη κουλτούρα στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας. Το κόμμα προέκυψε από μια δεξαμενή κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1980, τα οποία διεκδικούσαν μεταξύ άλλων την πλήρη εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας, τερματισμό του εξοπλιστικού ανταγωνισμού και την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Οι Πράσινοι ιδρύθηκαν το 1980 και συγχωνεύθηκαν το 1993 με τους Πράσινους της ανατολικής Γερμανίας, που ονομάζονταν Συμμαχία ’90. Τ.

Πολιτικό πρόγραμμα: Πολιτικοί επιστήμονες διαχωρίζουν τα στελέχη των Πρασίνων σε «πραγματιστές», που προτίθενται να κάνουν συμβιβασμούς προκειμένου να αναλάβουν κυβερνητική εξουσία, και εκπροσώπους των θεμελιωδών αξιών του κόμματος, που εξακολουθούν να υποστηρίζουν ριζοσπαστικότερες θέσεις. 

Προτιμώμενοι εταίροι: SPD και ενδεχομένως CDU.

Κόμμα Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP)

Χρώμα: Κίτρινο

Πρόεδρος και κεντρικός υποψήφιος: Κρίστιαν Λίντνερ

Αριθμός μελών: 54.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 4,8%. Λόγω του εκλογικού ορίου του 5% έμεινε εκτός ομοσπονδιακής Βουλής.

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του FDP είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, κυρίως επιχειρηματίες, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί ή δικηγόροι και κατά μειοψηφία δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Ιστορία: Οι Φιλελεύθεροι είχαν συνεχή παρουσία στο ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας το 1949 έως το 2013. Ιδρύθηκαν το 1948 και λειτουργούσαν συχνότατα ως μικρός κυβερνητικός εταίρος σε συνασπισμούς με την CDU αλλά και το SPD, συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις επί 41 χρόνια. Το ιστορικό τους στέλεχος, ο Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ, διετέλεσε επί πολλά χρόνια υπουργός Εξωτερικών και είχε διεθνή ακτινοβολία και φήμη. 

Πολιτικό πρόγραμμα: Το FDP υποστηρίζει την αρχή της ατομικής ελευθερίας και πρωτοβουλίας, καθώς και των δικαιωμάτων των πολιτών. Κεντρικά αιτήματά του είναι η μείωση των φόρων και των ρυθμιστικών διατάξεων για τις χρηματαγορές στη βάση της αρχής «λιγότερο κράτος».

Προτιμώμενοι εταίροι: Τα τελευταία χρόνια η CDU, κατά το παρελθόν συχνά και το SPD.

Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD)

Χρώμα: Γαλάζιο
Πρόεδροι: Φράουκε Πέτρι, Γεργκ Μόιτεν

Βασικοί υποψήφιοι: Αλεξάντερ Γκάουλαντ, Άλις Βάιντερ

Αριθμός μελών: 27.000

Ποσοστό στις ομοσπονδιακές εκλογές 2013: 4,7%. Ως εκ τούτου δεν κατόρθωσε να εισέλθει στη Βουλή.

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του AfD είναι άνδρες, συνήθως νεαρότερης ηλικίας, έχουν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο και είναι εισοδηματικά ασθενέστεροι. Μόλις το 15% των εγγεγραμμένων μελών του είναι γυναίκες. Το AfD κατόρθωσε να αποσπάσει ψηφοφόρους από όλα τα υπόλοιπα κόμματα εκτός των Πρασίνων, καταφέρνοντας να κινητοποιήσει και πολλούς ψηφοφόρους που δεν ψήφιζαν.

Ιστορία: Το εθνολαϊκιστικό AfD ιδρύθηκε μόλις το 2013 και έχασε οριακά την είσοδό του στην ομοσπονδιακή Βουλή. Από τότε ωστόσο έχει καταφέρει να εισέλθει σε 12 τοπικά κοινοβούλια της χώρας και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ιδρυτικά του μέλη υπήρξαν μια ομάδα ευρωσκεπτικιστών πανεπιστημιακών, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού για την οικονομική διάσωση της Ελλάδας. Μια εσωτερική διαμάχη το 2015 οδήγησε σε μια δεξιά μετατόπιση του κόμματος. Η νέα πρόεδρός του Φράουκε Πέτρι υιοθέτησε εθνικιστική ατζέντα με εχθρική ρητορική κατά του Ισλάμ, ενώ μετά το ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης είχε επιτυχία με θέσεις κατά των μεταναστών. Το AfD είναι το μόνο από τα μεγαλύτερα γερμανικά κόμματα που χαιρέτισε ρητά τόσο το Brexit όσο και την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ.

Πολιτικό πρόγραμμα: Θέλει να κλείσει τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, να επιβάλει αυστηρούς ελέγχους στα γερμανικά σύνορα και να κατασκευάζει στρατόπεδα μεταναστών στο εξωτερικό με στόχο να αποτρέψει την είσοδό τους στη Γερμανία. Τάσσεται υπέρ της ταχύτατης απέλασης απορριφθέντων αιτούντων άσυλο και της παροχής οικονομικών κινήτρων σε αλλοδαπούς που ζουν στη Γερμανία ώστε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. 

Πηγή: dw.com