«Ζω καθημερινά με αδρεναλίνη – Αυτή τη δουλειά την ερωτεύεσαι με πάθος, αλλιώς δεν την κάνεις»
Φωτορεπορτάζ: Χάρης Γκίκας
Ο Γιώργος Τσούκαλης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ο ιδιωτικός ερευνητής απασχολεί συχνά την επικαιρότητα με τις επιτυχίες του, μεταξύ άλλων στην πάταξη της αρχαιοκαπηλίας, αλλά και με την ενασχόλησή του με υποθέσεις μεγάλου ενδιαφέροντος. Πίσω, όμως, από τις δημόσιες εμφανίσεις και τις ιστορίες που γίνονται γνωστές, υπάρχει μια καθημερινότητα γεμάτη ένταση, πληροφορίες που πρέπει να αξιολογηθούν και αποφάσεις που απαιτούν ψυχραιμία.
Στο Newsbomb μιλά για αυτήν ακριβώς την πλευρά της ζωής του: το πρωινό πρόγραμμα με τις ανοιχτές υποθέσεις και τα ραντεβού, τη διαρκή επικοινωνία με συνεργάτες και πελάτες, αλλά και την ανάγκη να επιστρέψει το βράδυ στην οικογένειά του, αφήνοντας για λίγο πίσω την πίεση. Όπως εξηγεί, για να αντέξει κανείς σε αυτό το επάγγελμα, δεν αρκεί να το βρίσκει ενδιαφέρον. Πρέπει να το έχει ερωτευτεί.
Η δική του επιθυμία γεννήθηκε από παιδί και δυνάμωσε με ένα περιστατικό στη γειτονιά του, όταν μια παρατήρησή του βοήθησε, όπως θυμάται, να αποκαλυφθεί τι είχε συμβεί με ένα χαμένο καλώδιο της ΔΕΗ. Έκτοτε, οι γρίφοι έγιναν επάγγελμα και κάποιες υποθέσεις άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα. Ανάμεσά τους, μια έρευνα στην Κύπρο, κατά την οποία περιγράφει ότι βρέθηκε εγκλωβισμένος σε υπόνομο, με ένοπλους κακοποιούς κοντά του.
Στη συζήτησή μας απομακρύνει την εικόνα του ντετέκτιβ με την καμπαρντίνα, εξηγεί γιατί η εχεμύθεια και ο σεβασμός στον άνθρωπο παραμένουν αδιαπραγμάτευτα και καταθέτει την εκτίμησή του για τις αλλαγές που θα φέρει η τεχνητή νοημοσύνη. Κυρίως, όμως, περιγράφει τι εξακολουθεί να τον κρατά στην έρευνα: η συγκίνηση της αναζήτησης και η ηθική ικανοποίηση όταν ένας ακόμη γρίφος βρίσκει τη λύση του.
Διαβάστε τη συνέντευξη:
Newsbomb: Τι ήταν αυτό που σας έκανε αρχικά να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα και τι σας κρατά ακόμη σε αυτό;
Από μικρός ήθελα να γίνω ντετέκτιβ ή ηθοποιός. Για ηθοποιός ήμουν ατάλαντος, οπότε διάλεξα το επάγγελμα του ιδιωτικού ερευνητή! Ήταν κάτι που είχε μια ιδιαίτερη αύρα για μένα.
Θυμάμαι ένα περιστατικό στη γειτονιά μου, που ίσως ήταν η πρώτη υπόθεση στην οποία αισθάνθηκα ότι έδωσα λύση. Ένας υπάλληλος εργαζόταν σε καλωδιώσεις της ΔΕΗ και κάποια στιγμή χάθηκε ένα πολύ μεγάλο καλώδιο. Ο συγκεκριμένος προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη σε ένα γειτονόπουλό μου, λέγοντας ότι το είχε κλέψει.
Εγώ, όμως, τον είχα δει να παίρνει το καλώδιο και να το βάζει στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του, που ήταν σταθμευμένο λίγο πιο μακριά. Όταν ήρθε η Αστυνομία, υπέδειξα στους αστυνομικούς το αυτοκίνητο του υπαλλήλου.
Η ηθική ικανοποίηση ήταν τεράστια. Αυτό το περιστατικό ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την επιθυμία μου να ακολουθήσω το επάγγελμα που κάνω σήμερα.
Αν σας ζητούσα να περιγράψετε «μια μέρα στη δουλειά σας» σε κάποιον που δεν γνωρίζει το αντικείμενο, τι θα του λέγατε;
Η καθημερινότητά μου έχει έντονο το στοιχείο της αδρεναλίνης. Οι εντάσεις είναι συνεχείς. Το πρωί, οι πρώτες σκέψεις μου αφορούν το πρόγραμμα της ημέρας, τις υποθέσεις και τα ραντεβού μου. Ακολουθούν οι επαφές με τους συνεργάτες μου, τα τηλεφωνήματα με τους πελάτες και οι επικοινωνίες για τις δραστηριότητές μου στον πολιτισμό, με τον οποίο ασχολούμαι ιδιαίτερα τα τελευταία 35 χρόνια.
Το βράδυ, εφόσον υπάρχει χρόνος, θα μείνω με την οικογένειά μου ή θα βγούμε με φίλους, πάντα οικογενειακά. Αυτό με βοηθά να ισορροπήσω ψυχολογικά και να ηρεμήσω από την ένταση της ημέρας.
Ποια θεωρείτε τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα και ποια τα πιο δύσκολα σημεία της δουλειάς σας;
Η εναλλαγή των υποθέσεων και τα ταξίδια δημιουργούν ένα διαρκές ενδιαφέρον. Είναι ένα ξεχωριστό επάγγελμα, όπως και του δημοσιογράφου: κάθε υπόθεση είναι κάτι διαφορετικό.
Χρειάζονται, όμως, υπομονή και επιμονή. Πρέπει να έχεις ερωτευτεί αυτή τη δουλειά σε μεγάλο βαθμό, για να μπορείς να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις της και να πετύχεις.
Ποια είναι η πιο ιδιαίτερη ή απρόσμενη εμπειρία που έχετε ζήσει στη δουλειά;
Σαν ανεξίτηλο τατουάζ στη μνήμη μου έχει μείνει μια υπόθεση στην Κύπρο. Αν είχε αργήσει λίγα λεπτά η κυπριακή αστυνομία, ενδεχομένως να μη μιλούσαμε σήμερα.
Ήμασταν εγκλωβισμένοι σε έναν υπόνομο και οι κακοποιοί, που οπλοφορούσαν, σχεδόν μας είχαν εντοπίσει. Για καλή μας τύχη, η Αστυνομία είχε ήδη ειδοποιηθεί, έφτασε και σωθήκαμε.
Ανεξίτηλη έχει μείνει και η υπόθεση με τον Αλκέτ, ο οποίος, σε μία από τις δύο φορές, είχε νοικιάσει το ελικόπτερο στο όνομά μου. Του είχα γίνει εμμονή, επειδή είχα ασχοληθεί με τη σύλληψή του για την υπόθεση δολοφονίας του παιδιού από το Μαρούσι.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο κλισέ για το επάγγελμά σας που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Από τις παλιές αστυνομικές ταινίες έχει μείνει στον κόσμο η εικόνα του ντετέκτιβ με την καμπαρντίνα, που διαβάζει εφημερίδα και περιμένει να κινηθεί ο άνθρωπος που παρακολουθεί για να τον ακολουθήσει.
Αυτή η εικόνα, όμως, ανήκει πλέον στις ταινίες. Η έρευνα ακολουθεί την εξέλιξη της ζωής. Το σύγχρονο επάγγελμα του ερευνητή έχει να κάνει με την πληροφορία, τις δημόσιες σχέσεις, το διαδίκτυο. Όσα έχουν μπει στην καθημερινότητά μας έχουν μπει και στη δουλειά των ιδιωτικών ερευνητών.
Αν ένας νέος σάς έλεγε σήμερα «θέλω να κάνω τη δουλειά σας», τι θα τον συμβουλεύατε και τι θα του κρύβατε για να μην τρομάξει;
Δεν θα του έκρυβα τίποτα. Θα τον συμβούλευα να έχει υπομονή, επιμονή, να είναι ταπεινός και να ερωτευτεί το επάγγελμα. Αν δεν είσαι ερωτευμένος με την έρευνα, δεν θα πετύχεις.
Εξίσου σημαντικά είναι η εχεμύθεια και ο σεβασμός στο πρόβλημα κάθε ανθρώπου, το οποίο είναι ιδιαίτερο και μοναδικό. Χρειάζονται, βέβαια, και γνώσεις: να καταλαβαίνεις τι σημαίνει πληροφορία και πώς τη διαχειρίζεσαι, να ξέρεις να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου. Όλα αυτά είναι χρήσιμα εργαλεία για την άσκηση του επαγγέλματος.
Πώς φαντάζεστε το μέλλον του κλάδου σας και τη δική σας θέση μέσα σε αυτή την εξέλιξη;
Στα επόμενα δέκα με δεκαπέντε χρόνια φαντάζομαι το επάγγελμα να έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη μπει για τα καλά στη ζωή μας και στην έρευνα. Όσο εξελίσσεται, θα αποκτά όλο και μεγαλύτερο ρόλο.
Εκτιμώ ότι η αλλαγή στο επάγγελμα μπορεί να φτάσει ακόμη και το 90% με 95%. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τα γκάτζετ των δεκαετιών του ’80 και του ’90 μοιάζουν πλέον με μουσειακά κειμήλια. Τα εργαλεία της δουλειάς μας έχουν αλλάξει εντελώς.
Στο τέλος της ημέρας είστε χαρούμενος με την προσφορά σας;
Στο τέλος της ημέρας κάνω έναν απολογισμό, μια «σούμα». Ορισμένες φορές δεν αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, γιατί έχω μέσα μου το στοιχείο του ανικανοποίητου. Σε γενικές γραμμές, όμως, όταν μια υπόθεση ολοκληρώνεται, υπάρχει ηρεμία και ηθική ικανοποίηση.
Πριν κοιμηθώ, ανατρέχω σε όσα έγιναν μέσα στην ημέρα. Σκέφτομαι τι μπορεί να πήγε λάθος, τι θα μπορούσε να γίνει καλύτερα και ποια εναλλακτικά σχέδια θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω στις υποθέσεις που χειρίζομαι.
Έχω, επίσης, το θάρρος να κάνω αυτοκριτική και για τον χαρακτήρα μου. Αυτό με έχει βοηθήσει να διορθώσω πολλά λάθη μου.
Θα σκεφτόσασταν να αλλάξετε εντελώς δουλειά ή καριέρα;
Ποτέ δεν σκέφτηκα να αλλάξω επάγγελμα. Αντιθέτως, όσες ζωές κι αν είχα, θα ακολουθούσα το ίδιο. Είναι μια δουλειά με εναλλαγές, με κάτι ξεχωριστό. Η αύρα της έρευνας είναι κάτι που δεν μπορώ να αρνηθώ. Ζω με αυτήν.
Όταν ερωτευτείς το επάγγελμα του ερευνητή, το ερωτεύεσαι με πάθος. Δεν σκέφτεσαι καν να ασχοληθείς με κάτι άλλο. Εμένα, τουλάχιστον, μου δημιουργεί συγκινήσεις, κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον μου και με ιντριγκάρει η προσπάθεια να λύσω έναν ακόμη γρίφο, ένα ακόμη σταυρόλεξο.
Άλλωστε, από μικρό παιδί, πολλοί συμμαθητές μου με αποκαλούσαν «το ψώνιο του σταυρόλεξου», γιατί ήθελα συνεχώς να λύνω σταυρόλεξα. Εκείνα τα χρόνια, αυτή ήταν η μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορούσα να αισθανθώ.
