Πρέπει να μαθαίνουμε από το Ισραήλ...!
«Καλύτερα να σφάλλεις τολμώντας παρά να σφάλλεις, όντας ανασφαλής και φοβικός. Αυτοί που παίρνουν ρίσκα είναι αυτοί από τους οποίους ο αντίπαλος χάνει, όταν αποφασίσει να συγκρουστεί μαζί τους...»
Η φράση αυτή αποτελεί μια βαθιά πολιτικό-στρατιωτική διατύπωση, η οποία εκφράζει σαφώς, την ιδέα της μεταφοράς εχθροπραξιών και πίεσης στο εσωτερικό της επικράτειας του εχθρού, αντί για μια αμυντική στάση στα σύνορα.
Στα πλαίσια των ελληνοτουρκικών σχέσεων ή περιφερειακών συγκρούσεων, η προσέγγιση αυτή αναλύεται συνήθως μέσα από δύο διαφορετικές παραμέτρους συν… μια τρίτη που προφανώς θα είχε ενδιαφέρον:
α) Στρατιωτική θεωρία Αποτροπής και Αντιποίνων: Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές, η ικανότητα πλήγματος σε στρατηγικές υποδομές βαθιά μέσα στην επικράτεια του εχθρού λειτουργεί ως ισχυρό μέσο αποτροπής, που Δ εν σημαίνει απαραίτητα και την έναρξη πολέμου, αλλά τη δημιουργία μιας αξιόπιστης απειλής ότι οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια θα έχει άμεσο και βαρύ κόστος για τον αντίπαλο.
β) Ασύμμετρος και Ψηφιακός Πόλεμος: Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, η “μεταφορά του πολέμου” στο Έδαφος του εχθρού, δεν περιορίζεται μόνο σε συμβατικά όπλα, αλλά περιλαμβάνει και κυβερνοπόλεμο, ψυχολογικές επιχειρήσεις, ανάδειξη εσωτερικών πολιτικών/εθνοτικών αδυναμιών του αντιπάλου, όπως για παράδειγμα το Κουρδικό ζήτημα στην Τουρκία, καθώς και την οικονομική και διπλωματική απομόνωση.
γ) Συνεργασίες εντός Τουρκίας: Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα γηγενών συνεργατών-πρακτόρων - στα πρότυπα του Ισραήλ - εντός Τουρκίας, οι οποίοι θα ενεργοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή, προκαλώντας πλήγματα εντός της γείτονος χώρας, κάτι τα οποία θα πρέπει να έχει ήδη προετοιμαστεί σε υπερθετικό βαθμό, πριν από την κρίσιμη ώρα. Υπάρχει ευτυχώς άπειρο έμψυχο υλικό απέναντι για να προσεγγιστεί και να στρατολογηθεί, με υψηλά φυσικά οικονομικά δέλεαρ και όχι μόνο…
Η ιδέα δημιουργίας ενός εκτεταμένου δικτύου γηγενών πρακτόρων στην Τουρκία - στα πρότυπα της ισραηλινής Μοσάντ - αποτελεί ένα αρκετά σύνθετο γεωπολιτικό και επιχειρησιακό θέμα. Η στρατολόγηση γηγενών πρακτόρων από την Ελλάδα είναι θεωρητικά και πρακτικά εφικτή, αλλά υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς, διαφορετικούς κανόνες εμπλοκής και ριζικά διαφορετικό νομικό και πολιτικό πλαίσιο από ότι εκείνο του Κράτους του Ισραήλ.
Το Ισραήλ βασίζει την επιτυχία του σε δύο πυλώνες:
Βοηθοί: Πρόκειται για άτομα εβραϊκής καταγωγής που ζουν σε όλο τον κόσμο, διατηρούν την υπηκοότητα της χώρας τους, αλλά είναι πρόθυμα να παράσχουν εθελοντικά εφοδιαστική υποστήριξη, όπως ενοικίαση ασφαλών σπιτιών, αυτοκινήτων κλπ, χωρίς να συμμετέχουν άμεσα σε βίαιες επιχειρήσεις.
Στρατολόγηση ξένων υπηκόων: Χρήση κινήτρων, όπωσιδεολογικών, οικονομικών, ή ακόμα και εκβιασμών, για τη διείσδυση σε οργανώσεις ή ακόμα και εχθρικές κυβερνήσεις, αλλά και στρατολόγηση μεμονωμένων ατόμων που θα ενεργοποιούνται ως δίκτυο.
Οι δυνατότητες της χώρας μας να αναπτύξει παρόμοια δίκτυα χωρίζεται σε δύο κυρίως άξονες, αλλά και έναν τρίτο που είναι καθαρά νομικός:
1. Η Ελληνική Διασπορά -Το πλεονέκτημα.
Η Ελλάδα διαθέτει μια τεράστια και ισχυρή ομογένεια σε στρατηγικά σημεία σε ΗΠΑ, Ευρώπη, Αυστραλία, Μέση Ανατολή. Η αξιοποίηση της ομογένειας για συλλογή πληροφοριών ανοιχτής πηγής ή για άσκηση πίεσης (lobbying) είναι εφικτή και συμβαίνει ήδη σε πολιτικό όμως επίπεδο.
Το εμπόδιο: Η ελληνική ομογένεια είναι πλήρως ενσωματωμένη στις δυτικές δημοκρατίες. Η προσπάθεια μετατροπής πολιτών ξένων κρατών σε “πράκτορες” για “παράνομες” επιχειρήσεις ενέχει τον κίνδυνο να εκθέσει την Ελλάδα σε σοβαρές διπλωματικές κρίσεις με συμμάχους και εταίρους της, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί αποτρεπτικό ή απαγορευτικό παράγοντα -όταν πρόκειται για την εθνική ασφάλεια, τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί...
2. Στρατολόγηση Γηγενών σε Εχθρικό Περιβάλλον
Αν μιλάμε για τη στρατολόγηση γηγενών, όπως στην περίπτωσή μας Τούρκων υπηκόων, κατοίκων των Βαλκανίων ή της Μέσης Ανατολής):
Εφικτότητα: Είναι απόλυτα εφικτή και αποτελεί βασικό μέλημα κάθε εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας ΕΥΠ. Οι στρατολογήσεις αυτές γίνονται συνήθως μέσω: Οικονομικών κινήτρων για εξαγορά πληροφοριών, Ιδεολογικών κινήτρων, όπως αντιπολιτευόμενες ομάδες ή καταπιεσμένες μειονότητες στο εσωτερικό της Τουρκίας και τέλος,
Αξιοποίηση ευπαθειών, όπως διαφθορά και εκβιασμός. Το μεγάλο εμπόδιο είναι οι Θεσμικοί και οι Νομικοί Περιορισμοί
Η διαφορά Ελλάδας και Ισραήλ έγκειται στο θεσμικό πλαίσιο:
Δημοκρατικός Έλεγχος: Η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Η ΕΥΠ λειτουργεί με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, εστιάζοντας στην αποτροπή απειλών, την κυβερνοασφάλεια και την αντικατασκοπεία. Δεν διαθέτει ακόμα το νομικό πλαίσιο ή την πολιτική κάλυψη για να εκτελεί επιθετικές, “μαύρες” στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως εξουδετερώσεις ή σαμποτάζ στο εξωτερικό με τον τρόπο που το πράττει η Μοσάντ, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί και πρέπει ν’ αλλάξει, προς ολφελος της χώρας μας. Πρέπει ίσως να σταματήσουμε να πορευόμαστε με τον σταυρό στο χέρι -την πολυτέλεια αυτή, δεν την έχουμε πια…
Κουλτούρα Ρίσκου: Το Ισραήλ λειτουργεί υπό καθεστώς διαρκούς υπαρξιακής απειλής, γεγονός που κάνει την κοινωνία και την πολιτική του ηγεσία να ανέχονται το πολιτικό κόστους μιας αποτυχημένης επιχείρησης στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα, μια αποτυχημένη επιχείρηση κατασκοπείας στο εξωτερικό μπορεί να προκαλέσει τεράστιο εσωτερικό πολιτικό κλυδωνισμό, αλλά θεωρώ πως πρέπει να αποδεχθούμε το ρίσκο, μιας και εμείς - όπως το Ισραήλ - λειτουργούμε υπό το καθεστώς διαρκούς υπαρξιακής απειλής από τους απέναντι, που χρόνο με το χρόνο κλιμακώνουν με τις παράνομες διεκδικήσεις τους.
Πρέπει να σημειωθεί, πως ασχέτως των νομικών προβλημάτων, οι έλληνες πράκτορες της τότε ΚΥΠ αλώνιζαν στη Τουρκία και ειδικά στη Σμύρνη, εισερχόμενοι ακόμα, εντός τουρκικών στρατοπέδων και φυλακές ασφαλείας, στρατολογώντας Τούρκους αξιωματικούς, κάποιοι εκ των οποίων σήμερα βρίσκονται φυλακισμένοι. Η αλήθεια είναι, πως ακόμα αλωνίζουν -αυτή τη φορά μέχρι τα βάθη της Ανατολίας, προκαλώντας… ημικρανίες στην τουρκική ΜΙΤ.
Συμπερασματικά, η δημιουργία δικτύων συλλογής πληροφοριών στο εσωτερικό άλλων χωρών είναι ήδη εφικτή και αποτελεί μέρος της εθνικής ασφάλειας. Ωστόσο, η πιστή αντιγραφή του ισραηλινού μοντέλου για επιθετικές ή ασύμμετρες επιχειρήσεις προσκρούει στην έλλειψη των απαραίτητων οικονομικών πόρων, στην απουσία της ανάλογης επιχειρησιακής κουλτούρας ρίσκου και, κυρίως, στους αυστηρούς κανόνες που διέπουν ένα ευρωπαϊκό κράτος, αλλά με την κατάλληλη πολιτική βούληση και στήριξη, όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν και να προσδώσουν άνεμο ασφάλειας για τη χώρα, κάτι που οι εχθροί μας, θα νιώσουν στο πετσί τους...
