Ελληνικός Συμπλεγματισμος: το φάρμακο είναι να αρχίσουμε να λέμε “όχι”
«Ο συμπλεγματισμός αναφέρεται στο γεγονός, που αναδεικνύει, ότι, οι εσωτερικές ανασφάλειες επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους και δυστυχώς απέναντι και στους αντιπάλους μας!».
«Ο συμπλεγματισμός αναφέρεται στο γεγονός, που αναδεικνύει, ότι, οι εσωτερικές ανασφάλειες επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους και δυστυχώς απέναντι και στους αντιπάλους μας!».
Η γεωπολιτική ρευστότητα σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς και οι συνεχιζόμενες ένοπλες συγκρούσεις, στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, αναδεικνύονται δυστυχώς ως ο κρίσιμος παράγοντας, για την ενίσχυση του αισθήματος περιρρέουσας ανασφάλειας στην ελληνική κοινωνία. Τα αισθήματα φόβου και ανησυχίας στους πολίτες, οφείλονται κυρίως στην όξυνση των ανταγωνισμών στο διεθνές επίπεδο, πέρα από τα ζητήματα ασφαλείας, κάτι το οποίο έχει προκαλέσει σοβαρότατες επιπτώσεις στο κόστος διαβίωσής τους.
Από την άλλη, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν ακόμη μία σημαντική πηγή ανησυχίας για τους πολίτες. Η εικόνα αυτή χρειάζεται ωστόσο να διαβαστεί μαζί με μια ακόμη παράμετρο. Ως κυρίαρχο συναίσθημα της καθημερινότητας η απογοήτευση έρχεται πρώτη σε ποσοστά και ακολουθεί ο θυμός. Στην τρίτη θέση βρίσκεται η ανασφάλεια, ενώ ο φόβος συγκεντρώνει τα χαμηλότερα ποσοστά. Η γεωπολιτική δηλαδή ρευστότητα τροφοδοτεί την ανησυχία, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί τον κύριο συναισθηματικό πυρήνα της καθημερινότητας στους Έλληνες πολίτες.
Οι τρέχουσες διεθνείς εξελίξεις δεν γίνονται αντιληπτές μόνο ως ζήτημα εξωτερικής πολιτικής ή γεωπολιτικής, αλλά έχουν ήδη απτές συνέπειες στην καθημερινότητα των πολιτών, η πλειονότητα των οποίων δηλώνει, πως έχει επηρεαστεί αρνητικά η ζωή τους, κυρίως μέσω της αύξησης του κόστους διαβίωσης, της επιβάρυνσης της ψυχικής τους κατάστασης και της ενίσχυσης του αισθήματος ανασφάλειας που νιώθουν.
Συμπερασματικά, τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και σε διεθνές επίπεδο, η όξυνση των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ανταγωνισμών αποτελεί μία διαρκή πηγή ανησυχίας και αβεβαιότητας για το μέλλον. Τα αισθήματα φόβου και ανασφάλειας, όμως, αποτελούν και έναν μοχλό πίεσης για αναδιάταξη των προτεραιοτήτων των κοινωνιών και ιδιαίτερα των πολιτικών επιλογών. Η ιεράρχηση των προβλημάτων παραμένει πάντως σαφής, αφού ως σημαντικότερα προβλήματα της χώρας καταγράφονται η ακρίβεια η διαφθορά και οι χαμηλοί μισθοί, ενώ τα εθνικά θέματα συγκεντρώνουν χαμηλά ποσοστά. Οι πιέσεις για στρατιωτικοποίηση των οικονομιών και αύξησης των δαπανών για άμυνα και ασφάλεια “πατούν” πάνω στη φοβία της συντεταγμένης κοινωνίας, ως μονόδρομος, τόσο για την αποφυγή κινδύνων όσο και για τη διαχείριση καταστάσεων αυξημένης έντασης ή κρίσης. Το μεγάλο στοίχημα για την Ελλάδα και την Ευρώπη θα πρέπει να είναι η μη αποδοχή του επίπλαστου αυτού μονοδρόμου, αλλά η ακολούθηση των διαδρομών εκείνων, που οδηγούν σε μία καθημερινότητα με διαχειρίσιμο κόστος διαβίωσης και σιγουριά για το μέλλον, σε μια χώρα που μπορεί να διαχειρίζεται τις όποιες απειλές έξωθεν με αποτελεσματικότητα και σύνεση...
Στην ουσία, απέναντί μας βρίσκεται μια Τουρκία που με κάθε τρόπο -εδώ και χρόνια προσπαθεί να αμφισβητήσει και προσβάλει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, πότε με υπερπτήσεις, πότε με παραβιάσεις και εδώ και κάποια χρόνια με το τουρκολυβικό μνημόνιο, το οποίο οδηγεί απ’ ευθείας στο αστείο αλλά υπαρκτό δόγμα της γαλάζιας πατρίδας. Απέναντί μας βρίσκεται μια Τουυρκία, με έναν συνεχή “καμαλισλαμισμό”, που ουσιαστικά χαρακτηρίζει την πολιτική της και επειδή αγωνία γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά, κάθε τόσο βρίσκει κάποια νέα διάσταση στην πολιτική της. Αυτό το νόημα έχουν και τα αυτόκλητα ψεύτο-δόγματα περί “γαλάζιας ουτοπίας” μνημονίων με Λιβύη και λοιπών πράσινων αλόγων…
Από την άλλη, στην Ελλάδα κυριαρχεί ένας διαχρονικός “συμπλέγματισμός” Αν κάποιος στην συμβατική ζωή πάσχει από ψυχικό συμπλεγματισμό, ο θεράπων ιατρός θα του συστήσει να αρχίσει να χρησιμοποιεί και το “όχι”. Και η Ελλάδα συνήθως γνέφει συγκαταβατικά και λέει “ναι”. Έχει δυστυχώς πάρα πολλά χρόνια να πει “όχι”. Αυτά τα ναι της Ελλάδος γίνονται βούτυρο στο ψωμί των Τούρκων, που συνηθισμένοι στα ελληνικά ναι του κατευνασμού, έχουν ξεσαλώσει και κάθε τόσο ανακαλύπτουν κάποια νέα διεκδίκηση εις βάρος μας!
Η χώρα μας δυστυχώς δεν έχει αξιοποιήσει και συνεχίζει να μην αξιοποιεί τα σημαντικά πλεονεκτήματα που αδρά της προσφέρει η γεωγραφία:
-Δεν χαρακτηρίζει το πέρασμα Κρήτης-Κάσου “Στενά της Κρήτης” όπως θα άρμοζε και θα ήταν σίγουρα προς όφελος της Ελλάδος.
-Η χώρα μας δεν έχει ακόμα προβεί στην επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
-Δεν έχει ουσιαστικά συνδέσει τις τουρκικές διεκδικήσεις με την ελληνική διαχείριση στο ζήτημα του καλωδίου.
-Δεν έχει δοθεί ακόμα η αρμόζουσα οικονομική σημασία της Εγνατίας Οδού, του λιμανιού της Ηγουμενίτσας και των τουρκικών μεταφορών, τις οποίες θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως μοχλό πίεσης για σημαντικά ανταλλάγματα.
-Ως προς το ενεργειακό σχέδιο, για μεταφορά πράσινης ηλεκτρικής ενέργειας από την Αίγυπτο στην Ευρώπη, δυστυχώς αργούμε πολύ και το ίδιο ισχύει για την ολοκλήρωση της συμφωνίας θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου.
Από τη μία λοιπόν υπάρχει το όραμά για μια νέα ελληνική γεωστρατηγική και γεωοικονομική πολιτική, αλλά τα εθνικά μας αντανακλαστικά είναι σχετικά αργά και σίγουρα όχι σταθερά και όλο αυτό - δυστυχώς - είναι αποτέλεσμα του Ελληνικού Συμπλεγματισμού που έχει στιγματίσει τη χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια. Κάτι πάει να συμβεί τα τελευταία χρόνια, αλλά απέχουμε ακόμα αρκετά από το σχετικά ιδεατό!
Έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε!