Αεροδρόμιο τρόμος: Ο διάδρομος είναι τόσο επικίνδυνος που μόνο 50 πιλότοι προσγειώνονται εκεί
Για να προσεγγίσουν το αεροδρόμιο, οι πιλότοι πρέπει να ακολουθήσουν μια απότομη και ελικοειδή διαδρομή ανάμεσα στα βουνά
Snapshot
- Το αεροδμιο Πάρο Μπουτάν σε μια βαθιά κοιδα των Ιμαλαΐων και διαθέτει έναν σύντομο και δύσκολο διάδρομο προσγείωσης μήκους 2.265 μέτρων.
- Οι πιλότοι πρέπει να πραγματοποιούν χειροκίνητες προσγειώσεις ακολουθώντας συγκεκριμένα σημεία στροφής, με περιορισμό στις πτήσεις μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.
- Για να πετάξουν προς το Πάρο, οι πιλότοι απαιτείται να έχουν τουλάχιστον 1.500 ώρες πτήσης, συμπεριλαμβανομένων 500 σε ορεινές περιοχές, και να ολοκληρώσουν εντατική εκπαίδευση και πιστοποίηση.
- Το αεροδρόμιο Λούκλα στο Νεπάλ παρουσιάζει παρόμοιες προκλήσεις με σύντομο διάδρομο και ορεινό τοπίο, απαιτώντας επίσης αυστηρή εκπαίδευση και αξιολόγηση των πιλότων.
- Και τα δύο αεροδρόμια έχουν ιστορικό ατυχημάτων λόγω των απαιτητικών συνθηκών προσγείωσης.
Κανείς δεν θέλει να βιώσει μια ταραχώδη απογείωση ή προσγείωση κατά τη διάρκεια μιας πτήσης. Ωστόσο, υπάρχει ένα αεροδρόμιο που όσοι φοβούνται τα αεροπλάνα θα πρέπει σίγουρα να αποφύγουν. Βρίσκεται μέσα στα βουνά και διαθέτει έναν τόσο δύσκολο διάδρομο προσγείωσης, ώστε οι πιλότοι δεν μπορούν να βασιστούν στα ραντάρ και στα όργανα πλοήγησης. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι οι λάτρεις της αεροπορίας το συγκαταλέγουν στα πιο «ακραία» αεροδρόμια του κόσμου.
Το αεροδρόμιο Πάρο στο Μπουτάν είναι το μοναδικό διεθνές αεροδρόμιο της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι οι τουρίστες που θέλουν να την επισκεφθούν αεροπορικώς δεν έχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές για εμπορικές πτήσεις. Η τοποθεσία του είναι αυτή που το καθιστά τόσο απαιτητικό, καθώς βρίσκεται σε μια βαθιά κοιλάδα των Ιμαλαΐων, περιτριγυρισμένη από βουνοκορφές που φτάνουν σε ύψος τα 18.000 πόδια, δηλαδή περίπου 5.500 μέτρα.
Ο διάδρομος προσγείωσης έχει μήκος μόλις 7.431 πόδια, περίπου 2.265 μέτρα. Για σύγκριση, οι διάδρομοι των εμπορικών αεροδρομίων έχουν συνήθως μήκος από 2.400 έως 4.000 μέτρα.
Για να προσεγγίσουν το αεροδρόμιο, οι πιλότοι πρέπει να ακολουθήσουν μια απότομη και ελικοειδή διαδρομή ανάμεσα στα βουνά. Η προσέγγιση είναι τόσο δύσκολη, ενώ η καθοδήγηση μέσω ραντάρ είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ώστε οι πιλότοι πρέπει να πραγματοποιούν τις προσγειώσεις αποκλειστικά με χειροκίνητο χειρισμό, προκειμένου να αποκτήσουν άδεια πτήσης προς το συγκεκριμένο αεροδρόμιο.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένα σημεία στροφής που τους οδηγούν στον διάδρομο προσγείωσης. Συχνά, μεσολαβούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που ο διάδρομος γίνεται ορατός μέχρι την ίδια την προσγείωση. Γι' αυτό και οι πτήσεις επιτρέπονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Οι πιλότοι που θέλουν να πετάξουν προς το Πάρο πρέπει να περάσουν από αυστηρή εκπαίδευση. Ενδεικτικά, απαιτείται να έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 1.500 ώρες πτήσης, εκ των οποίων περισσότερες από 500 ώρες σε ορεινές περιοχές. Παράλληλα, χρειάζονται πρόσθετα προσόντα και πιστοποιήσεις, ενώ πρέπει να ολοκληρώσουν εντατική εκπαίδευση σε προσομοιωτές πτήσης, υπό την επίβλεψη της κυβέρνησης του Μπουτάν.
Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, οι πιλότοι οφείλουν να πραγματοποιήσουν αρκετές απογειώσεις και προσγειώσεις υπό επίβλεψη, προτού πιστοποιηθούν για πτήσεις προς το Πάρο.
Ωστόσο, το Πάρο δεν είναι το μοναδικό αεροδρόμιο με τόσο ακραίες συνθήκες προσγείωσης. Στο Νεπάλ, το αεροδρόμιο Λούκλα θεωρείται επίσης ένα από τα δυσκολότερα στον κόσμο.
Και σε αυτή την περίπτωση, η τοποθεσία μέσα σε ένα ορεινό τοπίο δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις για τους πιλότους. Ο σύντομος διάδρομος προσγείωσης καθιστά τους ελιγμούς ιδιαίτερα απαιτητικούς, ενώ κατά τη διάρκεια των ετών έχουν σημειωθεί αρκετά αεροπορικά δυστυχήματα, ορισμένα από τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα ανθρώπινες απώλειες.
Όπως και στο Πάρο, οι πιλότοι που θέλουν να πραγματοποιούν πτήσεις προς το Λούκλα πρέπει να περάσουν από αυστηρή διαδικασία αξιολόγησης, να διαθέτουν επιπλέον ώρες πτήσης και να ολοκληρώσουν απογειώσεις και προσγειώσεις υπό επίβλεψη.
