Σφραγισμένο από το 1940 αυτό το δωμάτιο με τα καθημερινά αντικείμενα θα ανοίξει το 8113
Ο χώρος ονομάζεται «Κρύπτη του Πολιτισμού» και βρίσκεται κάτω από το Πανεπιστήμιο Ογκλθορπ
Snapshot
- Η «Κρύπτη του Πολιτισμού» στο Πανεπιστήμιο Ογκλθορπ της Ατλάντα είναι ένας θάλαμος που περιέχει αντικείμενα και αρχεία από το 1940, προοριζόμενος να ανοιχτεί το 8113, δηλαδή σε πάνω από 6.000 χρόνια.
- Ο Θόρνγουελ Τζέικομπς δημιούργησε την κρύπτη για να διατηρήσει μια επιστημονική καταγραφή του πολιτισμού του 20ού αιώνα για το μακρινό μέλλον, καθώς πίστευε ότι η καθημερινή ζωή των αρχαίων πολιτισμών δεν ήταν επαρκώς γνωστή.
- Στον θάλαμο περιλαμβάνονται βιβλία σε μικροφίλμ, ηχογραφήσεις ιστορικών και πολιτιστικών προσωπικοτήτων, καθημερινά αντικείμενα και μηχανισμοί για την ανάγνωση του υλικού, ενώ έχει εξοπλιστεί και με ανεμογεννήτρια για πιθανή έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος.
- Η κρύπτη σφραγίστηκε το 1940 σε μια τελετή παρουσία επισήμων, ενώ ο κόσμος βρισκόταν ήδη σε πόλεμο, και παρέμεινε σχεδόν ξεχασμένη μέχρι τη δεκαετία του 1970, όταν ανακαλύφθηκε ξανά και αναγνωρίστηκε ως η πρώτη επιτυχημένη χρονοκάψουλα.
- Ο θάλαμος βρίσκεται κάτω από έναν παχύ γρανιτένιο βράχο και θεωρείται πως ακόμα και σε περίπτωση αεροπορικής επίθεσης θα θαφτεί βαθύτερα, γεγονός που θα βοηθήσει στη διατήρησή του.
Κάτω από μια γοτθικού ρυθμού αίθουσα από γρανίτη στην Ατλάντα, μια μπύρα Budweiser παραμένει ανέγγιχτη από το 1940. Είναι ειδικά σφραγισμένη, φυλαγμένη σε έναν θάλαμο πίσω από μια συγκολλημένη ανοξείδωτη πόρτα και προορίζεται για κάποιον που δεν θα γεννηθεί πριν περάσουν χιλιάδες χρόνια.
Η μπύρα έχει μια μάλλον παράξενη παρέα. Ένα παιχνίδι Ντόναλντ Ντακ. Τουβλάκια Lincoln Logs. Μια μυγοσκοτώστρα. Το αυθεντικό σενάριο της ταινίας «Όσα παίρνει ο άνεμος». Ηχογραφήσεις του Αδόλφου Χίτλερ και του Φράνκλιν Ρούζβελτ, μαζί με τη φωνή του Ποπάι του Ναύτη. Υπάρχει ακόμη και μια συσκευή που προορίζεται να διδάξει αγγλικά σε όποιον καταφέρει τελικά να μπει στον χώρο.
Ο χώρος ονομάζεται «Κρύπτη του Πολιτισμού» και βρίσκεται κάτω από το Πανεπιστήμιο Ογκλθορπ. Η προγραμματισμένη ημερομηνία ανοίγματός του είναι η 28η Μαΐου 8113. Μια ημερομηνία που απέχει περισσότερο από 6.000 χρόνια, ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από ολόκληρη την καταγεγραμμένη ιστορία που είχε προηγηθεί της σφράγισης του θαλάμου.
Μια ημερομηνία 6.177 χρόνια στο μέλλον
Πίσω από το εγχείρημα βρισκόταν ο Θόρνγουελ Τζέικομπς, κληρικός, συγγραφέας και εκπαιδευτικός, ο οποίος είχε επανιδρύσει το Πανεπιστήμιο Ογκλθορπ στη βόρεια Ατλάντα το 1915, πολλά χρόνια μετά την κατάρρευση του αρχικού ιδρύματος κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Τζέικομπς μελετούσε την αρχαία ιστορία, όταν άρχισε να τον απασχολεί ένα επαναλαμβανόμενο πρόβλημα. Οι ιστορικοί μπορούσαν να ανασυνθέσουν πολέμους, ηγεμόνες και μνημεία, ωστόσο μεγάλο μέρος της καθημερινής ζωής των πρώτων πολιτισμών παρέμενε άγνωστο.
Η αρχαία Αίγυπτος είχε αφήσει πίσω της ένα ασυνήθιστα πλούσιο ιστορικό αρχείο, αλλά ο Τζέικομπς γνώριζε ότι μεγάλο μέρος του είχε διασωθεί σχεδόν τυχαία, χάρη στο ξηρό κλίμα της χώρας. Εκείνος ήθελε κάτι πιο οργανωμένο. Υποστήριζε ότι η γενιά του είχε την «αρχαιολογική υποχρέωση» να διατηρήσει μια επιστημονική καταγραφή του κόσμου της για τους ανθρώπους του μακρινού μέλλοντος.
Τον Νοέμβριο του 1936 παρουσίασε την πρότασή του στο περιοδικό Scientific American. Η χρονιά που επέλεξε δεν ήταν τυχαία. Οι ιστορικοί εκείνης της εποχής θεωρούσαν το 4241 π.Χ., τη φερόμενη ως αρχή του αιγυπτιακού ημερολογίου, την αρχαιότερη σταθερά προσδιορισμένη ημερομηνία στην ιστορία. Μετρώντας από εκείνο το έτος μέχρι το 1936, ο Τζέικομπς υπολόγισε ένα διάστημα 6.177 ετών. Προσθέτοντας άλλα τόσα χρόνια στο μέλλον, κατέληξε στο 8113 μ.Χ., τοποθετώντας τη δική του γενιά ακριβώς στη μέση αυτού του χρονικού διαστήματος.
Η ιδέα κέρδισε γρήγορα το ενδιαφέρον του κοινού.
Οι προτάσεις έφταναν κατά δεκάδες στο πανεπιστήμιο. Ορισμένες ήταν πρακτικές, όπως ένα ανοιχτήρι κονσερβών και ένα ζευγάρι τιράντες. Άλλες ήταν λιγότερο συνηθισμένες: κάποιος πρότεινε να συμπεριληφθεί ένα ξηρό μαρτίνι, μαζί με την ελιά του.
Σύντομα, η εταιρεία Γουέστινγκχαουζ ξεκίνησε ένα παρόμοιο εγχείρημα για την Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης το 1939, κατασκευάζοντας ένα μεταλλικό δοχείο σε σχήμα τορπίλης, σχεδιασμένο να παραμείνει θαμμένο για 5.000 χρόνια. Η Γουέστινγκχαουζ ονόμασε την κατασκευή της «χρονοκάψουλα». Ο όρος καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως και πέρασε στην αγγλική γλώσσα.
Μια εγκαταλελειμμένη πισίνα μετατράπηκε σε τάφο
Η εύρεση ενός χώρου για τη φύλαξη ενός ολόκληρου πολιτισμού ήταν μια διαφορετική πρόκληση. Ο Τζέικομπς επέλεξε μια παλιά πισίνα κάτω από το κτίριο Φοίμπι Χερστ Χολ, μια γρανιτένια κατασκευή που στηρίζεται στον βραχώδη σχηματισμό των Απαλαχίων Ορέων. Η πισίνα διέθετε ήδη αδιάβροχη βάση, ενώ ο Τζέικομπς εκτιμούσε ότι το κτίριο από πάνω της θα μπορούσε να αντέξει για «δύο έως πέντε χιλιάδες χρόνια».
Από το 1937 έως το 1940, εργάτες μετέτρεψαν την εγκαταλελειμμένη πισίνα σε έναν θάλαμο μήκους 6 μέτρων, πλάτους 3 μέτρων και ύψους 3 μέτρων. Το δάπεδο ανυψώθηκε με σκυρόδεμα. Οι γρανιτένιοι τοίχοι επενδύθηκαν με πλάκες πορσελάνης και σμάλτου, οι οποίες στερεώθηκαν με πίσσα. Ακολουθώντας τις συμβουλές του Εθνικού Γραφείου Προτύπων των ΗΠΑ, η ομάδα τοποθέτησε πολλά αντικείμενα σε ανοξείδωτα δοχεία με γυάλινη επένδυση, γεμάτα με άζωτο, ελπίζοντας να επιβραδύνει τη φθορά που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου.
Ο Τζέικομπς χρειαζόταν κάποιον που θα μπορούσε να βρει τον τρόπο διατήρησης ενός τεράστιου όγκου πληροφοριών. Έτσι προσέλαβε τον Τόμας Κίμγουντ Πίτερς, έναν εφευρέτη και φωτογράφο, του οποίου η επαγγελματική πορεία είχε ήδη περάσει από αρκετά ασυνήθιστα μέρη.
Ο Πίτερς ήταν ο μοναδικός εικονολήπτης κινηματογραφικών επικαίρων που είχε καταγράψει τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906. Είχε επίσης εργαστεί στους αρχαιολογικούς χώρους του Καρνάκ και του Λούξορ στην Αίγυπτο, ενώ είχε εφεύρει την πρώτη φωτογραφική μηχανή μικροφίλμ που χρησιμοποιούσε φιλμ 35 χιλιοστών για τη φωτογράφιση εγγράφων.
Με τη βοήθεια φοιτητών, ο Πίτερς αφιέρωσε τρία χρόνια στη φωτογράφιση βιβλίων.
Όταν ολοκλήρωσαν την εργασία τους, η συλλογή περιλάμβανε περισσότερες από 640.000 σελίδες μικροφίλμ, στις οποίες είχαν αποτυπωθεί πάνω από 800 έργα. Ανάμεσά τους βρίσκονταν η Βίβλος, το Κοράνι, η Ιλιάδα του Ομήρου και η Κόλαση του Δάντη. Ο Πίτερς δεν ήταν απόλυτα βέβαιος ότι το μικροφίλμ θα άντεχε για χιλιάδες χρόνια, γι' αυτό συμπεριέλαβε εφεδρικά αντίγραφα αποτυπωμένα σε λεπτές μεταλλικές πλάκες.
Ο Ποπάι, ο Χίτλερ και ένας πρωταθλητής στις μιμήσεις γουρουνιών
Τα βιβλία αποτελούσαν μόνο ένα μέρος του σχεδίου του Τζέικομπς. Ένας μελλοντικός πολιτισμός θα μπορούσε να γνωρίζει τη λογοτεχνία της δεκαετίας του 1930, αλλά να μην έχει την παραμικρή ιδέα για τα αντικείμενα που υπήρχαν στα σπίτια των ανθρώπων, τον τρόπο με τον οποίο διασκέδαζαν ή το πώς ακούγονταν οι φωνές τους. Έτσι, η συλλογή άρχισε να αποκτά όλο και πιο παράξενο περιεχόμενο.
Στην κρύπτη τοποθετήθηκαν μια γραφομηχανή, μια ταμειακή μηχανή, ένα ραδιόφωνο και πέντε λυχνίες τηλεόρασης. Υπήρχαν επίσης ηχογραφήσεις με κελαηδίσματα πουλιών, ένας πολτοποιητής πατάτας, ένα σαπούνι σε σχήμα ταύρου, έξι δίσκοι του Άρτι Σο, δύο κούκλες βιτρίνας και το περιεχόμενο μιας γυναικείας τσάντας.
Οι ηχογραφήσεις ήταν ιδιαίτερα ετερόκλητες. Εκτός από τον Χίτλερ, τον Στάλιν, τον Μουσολίνι, τον Τσάμπερλεν και τον Ρούζβελτ, υπήρχαν η φωνή του Ποπάι, αλλά και η ηχογράφηση ενός πρωταθλητή στην αναπαραγωγή των ήχων των γουρουνιών.
Ο Πίτερς είχε να λύσει ακόμη ένα πρόβλημα: πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι του 8113 να αξιοποιήσουν το υλικό; Εξόπλισε τον θάλαμο με μηχανές προβολής και συσκευές ανάγνωσης μικροφίλμ, καθώς και με εξοπλισμό αναπαραγωγής των ηχογραφήσεων. Σε περίπτωση που στο μέλλον δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, είχε προβλέψει ακόμη και γεννήτρια που θα λειτουργούσε με τη δύναμη του ανέμου. Για την ανάγνωση των μικροφίλμ χωρίς μηχανήματα, τοποθέτησε έναν μεγεθυντικό φακό επτά φορές.
Υπήρχε, ωστόσο, μία κατηγορία αντικειμένων που αποκλείστηκε σκόπιμα. Δεν συμπεριλήφθηκαν χρυσός, ασήμι ή κοσμήματα. Ο Τζέικομπς και η ομάδα του δεν ήθελαν να μπουν σε πειρασμό όσοι θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να διαρρήξουν τον θάλαμο πριν από την καθορισμένη ημερομηνία ανοίγματός του.
Όλα τα αντικείμενα ήταν δωρεές. Ανάμεσα στους συνεισφέροντες βρίσκονταν ο βασιλιάς Γουσταύος Ε΄ της Σουηδίας και η εταιρεία Eastman Kodak.
Την άνοιξη του 1940, τα ράφια και το δάπεδο είχαν γεμίσει με αντικείμενα. Ο ολοκληρωμένος χώρος, με το πυκνά τοποθετημένο περιεχόμενό του και τους προσεκτικά διαμορφωμένους τοίχους, έμοιαζε εντυπωσιακά με ταφικό θάλαμο στο εσωτερικό αιγυπτιακής πυραμίδας.
Σφραγίστηκε ενώ ο κόσμος βυθιζόταν στον πόλεμο
Η τελετή σφράγισης πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1940. Εγκαταστάθηκαν μικρόφωνα για ραδιοφωνικές μεταδόσεις και στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσημοι προσκεκλημένοι, μεταξύ των οποίων ο δήμαρχος της Ατλάντα και ο γενικός διευθυντής των αμερικανικών ταχυδρομείων. Οι ιστορικές καταγραφές διαφωνούν ως προς την ακριβή ημερομηνία, αναφέροντας είτε την 25η είτε την 28η Μαΐου.
Η Ευρώπη βρισκόταν ήδη σε πόλεμο. Το κλίμα γύρω από την τελετή ήταν βαρύ και τα τελευταία αντικείμενα που τοποθετήθηκαν στην κρύπτη αποτύπωναν αυτή την πραγματικότητα: ηχογραφήσεις της ίδιας της εκδήλωσης και μια χαλύβδινη εκτυπωτική πλάκα της εφημερίδας Atlanta Journal, στην οποία υπήρχαν σελίδες με ειδήσεις που κυριαρχούνταν από τις πολεμικές εξελίξεις.
Ο Τζέικομπς ηχογράφησε ένα μήνυμα για εκείνους που θα άνοιγαν κάποτε τον θάλαμο.
«Ο κόσμος βρίσκεται στη διαδικασία να θάψει για πάντα τον πολιτισμό μας και εμείς, μέσα σε αυτή την κρύπτη, τον παραδίδουμε σε εσάς».
Στη συνέχεια, η μεταλλική πόρτα συγκολλήθηκε και σφραγίστηκε οριστικά.
Για πολλές δεκαετίες, η κρύπτη πέρασε σχεδόν στη λήθη. Το 1970, ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου Ογκλθορπ, ο Πολ Χάντσον, την ανακάλυψε, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ξεχασμένο εγχείρημα. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Χάντσον συνέβαλε στην ίδρυση της Διεθνούς Εταιρείας Χρονοκαψουλών, με έδρα το πανεπιστήμιο.
Ακολούθησε και η επίσημη αναγνώριση. Η έκδοση του Βιβλίου Γκίνες με τα παγκόσμια ρεκόρ του 1990 αναγνώρισε την κρύπτη ως την πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια ταφής μιας καταγραφής του πολιτισμού για τις μελλοντικές γενιές. Σήμερα, οι επισκέπτες μπορούν ακόμη να πλησιάσουν τη μεταλλική πόρτα. Δεν μπορούν, όμως, να περάσουν στο εσωτερικό.
Κατά την αρχική τελετή σφράγισης, ο δήμαρχος της Ατλάντα, Γουίλιαμ Χάρτσφιλντ, είχε εκφράσει έναν πρακτικό προβληματισμό. Τι θα συνέβαινε αν το κτίριο δεχόταν αεροπορική επίθεση;
Ο Πίτερς δεν φαινόταν ιδιαίτερα ανήσυχος. Εξήγησε ότι ο θάλαμος βρισκόταν κάτω από ένα παχύ στρώμα πέτρας και ότι μια έκρηξη απλώς θα τον έσπρωχνε ακόμη βαθύτερα στο έδαφος.
«Απλώς θα θαφτεί βαθύτερα και θα διατηρηθεί καλύτερα», απάντησε.
