Χιλή: Αγκάλιασε τους γιους της για πρώτη φορά - Είχαν δοθεί για παράνομη υιοθεσία επί Πινοσέτ
Περίπου 20.000 περιπτώσεις αναγκαστικών ή παράνομων υιοθεσιών έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των 17 ετών της δικτατορίας Πινοσέτ
Snapshot
- Κατά τη δικτατορία Πινοσέτ στη Χιλή, περίπου 20.000 παιδιά έπεσαν θύματα παράνομων υιοθεσιών.
- Η Τερεσίτα Παντίγια επανενώθηκε μετά από 41 χρόνια με δύο από τους γιους της, που είχαν υιοθετηθεί στην Αμερική όταν ήταν βρέφη.
- Τα παιδιά της Παντίγια ανακάλυψαν την αληθινή οικογένειά τους μέσω ενός τεστ DNA και οργανώσεων που βοηθούν στην επανένωση οικογενειών που χωρίστηκαν παράνομα.
Πριν από περίπου 40 χρόνια, η Τερεσίτα δε Χεσούς Παντίγια αποχωρίστηκε βίαια τα παιδιά της. Πρόσφατα, όμως, κατάφερε να τα κρατήσει τους γιους της ξανά στην αγκαλιά της.
«Ο Θεός μού έδωσε πίσω τα παιδιά μου, τα οποία νόμιζα ότι είχα χάσει για πάντα», δήλωσε η Παντίγια λίγες στιγμές μετά τη συνάντησή της με δύο από τους γιους της, Τιμ Ρόλνικ και τον Τράβις Μέρντοχ, ηλικίας 41 και 37 ετών αντίστοιχα, κατά την επανένωσή τους στην πρωτεύουσα της Χιλής, το Σαντιάγο.
Τα παιδιά της Τερεσίτα συγκαταλέγονται στα χιλιάδες παιδιά στη Χιλή, τα οποία εργαζόμενοι νοσοκομείων απομάκρυναν από τους γονείς τους και τα έδωσαν για παράνομες υιοθεσίες, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Αουγκούστο Πινοσέτ.
Σύμφωνα με δικαστικές εκθέσεις της Χιλής, περιεχόμενο των οποίων παραθέτει το Associated Press, περίπου 20.000 περιπτώσεις αναγκαστικών ή παράνομων υιοθεσιών έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των 17 ετών του στρατιωτικού καθεστώτος του Πινοσέτ.
Ωστόσο, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, όπως η Nos Buscamos, εκτιμούν ότι περισσότερες από 50.000 οικογένειες της Χιλής έχουν πέσει θύματα παράνομων υιοθεσιών.
Τα αδέλφια – ο Τιμ, ο Τράβις και ο δίδυμος αδελφός του - απομακρύνθηκαν από τη βιολογική τους μητέρα ενώ εκείνη βρισκόταν ακόμη στο νοσοκομείο.
«Ήταν σαν να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας»
Και τα δύο παιδιά της Παντίγια μεγάλωσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γνώριζαν ότι ήταν υιοθετημένα, αλλά αγνοούσαν τη σκοτεινή ιστορία πίσω από τη γέννησή του.
«Ένιωσα σχεδόν σαν να ήξερα την Τερεσίτα σε όλη μου τη ζωή. Απλώς ένιωσα μια σύνδεση», ανέφερε ο Ρόλνικ μετά τη συνάντηση με τη βιολογική του μητέρα. «Είναι σίγουρα κάτι που θα θυμάμαι για το υπόλοιπο της ζωής μου».
Ο Ρόλνικ ανακάλυψε το 2020 ότι είχε μια ολόκληρη οικογένεια στη Χιλή που δεν έπαψε ποτέ να τον σκέφτεται, ενώ έμαθε επίσης ότι είχε δύο αδέλφια που ζούσαν μόλις λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του στο Μέριλαντ.
«Όλα ξεκίνησαν όταν προσπαθούσα να μάθω το ιατρικό μου ιστορικό» μέσω ενός τεστ DNA της εταιρείας MyHeritage, εξήγησε.
Λίγο αργότερα, μακρινά ξαδέλφια και κοινωνικές οργανώσεις που ασχολούνται με τη διερεύνηση και την επανένωση οικογενειών που χωρίστηκαν παράνομα άρχισαν να επικοινωνούν μαζί του. «Και τότε ήταν σαν να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας».
Εκπλήξεις και επανενώσεις
Καθώς ο Ρόλνικ έψαχνε απαντήσεις, διαπίστωσε όχι μόνο ότι ο ίδιος και τα δύο αδέλφια του είχαν διακινηθεί παράνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και ότι είχε έναν ακόμη αδελφό που παρέμεινε στη Χιλή.
Τέσσερα χρόνια αφότου ο Ρόλνικ απήχθη από την αγκαλιά της μητέρας του, τα δίδυμα αδέλφια του, Τράβις και Κρις, είχαν την ίδια τύχη και υιοθετήθηκαν επίσης από ένα αμερικανικό ζευγάρι.
Ο Ρόλνικ αποφάσισε να επικοινωνήσει μαζί τους. «Πάντα ήθελα έναν αδελφό, και τελικά απέκτησα τρεις!», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Σήμερα, τα αδέλφια διατηρούν στενό δεσμό. Ο Μέρντοχ θυμήθηκε την αγωνία του πριν από την πρώτη τους συνάντηση: «Όταν συναντηθήκαμε, έμοιαζε ακριβώς με εμένα και σκέφτηκα ότι είναι πολύ παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό. Αρχίσαμε να μιλάμε και να γνωριζόμαστε και δέσαμε πολύ γρήγορα».
Έξι χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη επαφή, τα δύο αδέλφια κατάφεραν να μοιραστούν την πρώτη τους αγκαλιά με την Τερεσίτα στη χιλιανή πρωτεύουσα.
Ενώ ο Τράβις ταξίδεψε αεροπορικώς στο Σαντιάγο, ο δίδυμος αδελφός του, Κρις, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα το 2013, δεν ήταν σωματικά σε θέση να πραγματοποιήσει το μακρινό ταξίδι.
Να ξαναχτίσουν την οικογένειά τους
Η 66χρονη σήμερα Παντίγια, έζησε στη φτώχεια όλη της τη ζωή.
Όταν έμεινε έγκυος, είδε το νοσοκομείο ως ένα καταφύγιο που θα μπορούσε να τη βοηθήσει να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τα μωρά της, χωρίς ποτέ να φανταστεί ότι θα της τα έπαιρναν βίαια όχι μία, αλλά δύο φορές.
«Αυτές οι γυναίκες μου πήραν τα παιδιά μου με απειλές, μέσα από καθαρό τρόμο, και υπέφερα εξαιτίας αυτού σε όλη μου τη ζωή», τόνισε η Παντίγια.
Η διευθύντρια της ΜΚΟ Nos Buscamos αναφέρει πως οι γυναίκες που προέρχονταν από φτωχότερες περιοχές αποτελούσαν τους κύριους στόχους ενός κυκλώματος εμπορίας παιδιών που απαρτιζόταν από κοινωνικούς λειτουργούς, γιατρούς, δικαστές και δικηγόρους.
Τη δεκαετία του 1970, η Χιλή ήταν η τρίτη μεγαλύτερη χώρα προέλευσης παιδιών για παράνομες υιοθεσίες παγκοσμίως, μετά την Κίνα και τη Νότια Κορέα.
Παρά τα γλυκόπικρα συναισθήματα που συνοδεύουν μια επανένωση έπειτα από 41 χρόνια πόνου και αγωνίας, μητέρα και γιοι μοιράζονται μια κοινή επιθυμία: να ξαναχτίσουν μια κατακερματισμένη οικογένεια, να δημιουργήσουν νέες αναμνήσεις και να γράψουν τα επόμενα κεφάλαια ενός κοινού μέλλοντος.
«Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάμε πολύ πίσω στο παρελθόν. Από εδώ και πέρα μπορούμε να δουλέψουμε για το μέλλον», κατέληξε ο Μέρντοχ.
