«Σηκώνει» και τα διεθνή το ΠΑΣΟΚ - «Γραμμή» από Ανδρουλάκη με άρθρο για τα εθνικά θέματα
Παράλληλα με την ανάδειξη των ζητημάτων της καθημερινότητας, η Χαριλάου Τρικούπη ανεβάζει τους τόνους και στην εξωτερική πολιτική
Snapshot
- Το ΠΑΣΟΚ ενισχύει την αντιπολιτευτική του ατζέντα εστιάζοντας στα εθνικά θέματα, ειδικά την εξωτερική πολιτική και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
- Ο Νίκος Ανδρουλάκης καταγγέλλει «σοβαρή διπλωματική ήττα» της κυβέρνησης και ζητά πολιτικές ευθύνες για τους χειρισμούς στη Λιβύη.
- Το ΠΑΣΟΚ ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις και κυρώσεις για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μεταφέροντας την αντιπαράθεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
- Ο Ανδρουλάκης εκφράζει αμφιβολίες για τα οφέλη της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας-ΗΠΑ, θέτοντας ερωτήματα για τη στάση της Ουάσιγκτον στα εθνικά θέματα.
- Το κόμμα επιδιώκει να συνδυάσει την κριτική με προτάσεις για τη διπλωματική στρατηγική και την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στην πρώτη γραμμή της αντιπολιτευτικής του ατζέντας επιχειρεί να φέρει και τα εθνικά θέματα το ΠΑΣΟΚ, το οποίο το τελευταίο διάστημα έχει επικεντρώσει τις παρεμβάσεις του στα ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητα των πολιτών, όπως η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, το ιδιωτικό χρέος και η κατάσταση στο ΕΣΥ.
Η Χαριλάου Τρικούπη, ωστόσο, φαίνεται πως επιδιώκει να διευρύνει το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, αναδεικνύοντας παράλληλα τις εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική και αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα των χειρισμών του Κυριάκου Μητσοτάκη σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το άρθρο του Νίκου Ανδρουλάκη στο iefimerida, με τίτλο «Πορεία χωρίς πυξίδα στην εξωτερική πολιτική», μέσα από το οποίο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δίνει το στίγμα της αντιπολιτευτικής γραμμής που αναμένεται να ακολουθήσει το κόμμα του, με αιχμή το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τα ελληνοτουρκικά, τις ενεργειακές διασυνδέσεις, αλλά και τις σχέσεις της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η παρέμβαση αυτή δεν έρχεται μεμονωμένα, καθώς τις τελευταίες ημέρες έχουν προηγηθεί αλλεπάλληλες ανακοινώσεις και πρωτοβουλίες στελεχών του ΠΑΣΟΚ, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μετά την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης να κυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
«Σκληρή κριτική για το τουρκολιβυκό μνημόνιο»
Ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτηρίζει την εξέλιξη με τη Λιβύη «σοβαρή διπλωματική ήττα», την οποία αποδίδει στη διαχρονική αποτυχία της κυβέρνησης να διαμορφώσει συνεκτική στρατηγική στην περιοχή.
Στο άρθρο του θέτει ευθέως ζήτημα πολιτικών ευθυνών, ζητώντας εξηγήσεις για τις επαφές του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Χαφτάρ και τους γιους του, αλλά και για τις επανειλημμένες επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη Λιβύη.
«Θα λογοδοτήσει κανείς; Θα αναλάβει κανείς την πολιτική ευθύνη γι’ αυτήν την πολύ σοβαρή αποτυχία;», διερωτάται χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί χαρακτηρίζονται από αντιφάσεις και παλινδρομήσεις.
Η κριτική αυτή είχε ήδη διατυπωθεί από τον υπεύθυνο Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Μάντζο και τον αντιπρόεδρο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών Γιάννη Μανιάτη, οι οποίοι με κοινή ανακοίνωσή τους στις 20 Οκτωβρίου είχαν επισημάνει τις δυσμενείς επιπτώσεις της λιβυκής απόφασης στα εθνικά συμφέροντα.
Μάλιστα, είχαν ζητήσει την άμεση ενημέρωση των πολιτικών κομμάτων και της ελληνικής κοινωνίας, υπογραμμίζοντας ότι οι τελευταίες εξελίξεις έρχονται σε αντίθεση με τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί θετικής πορείας των διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση ΑΟΖ.
Παρεμβάσεις στην Ευρώπη και αιχμές για τις ΗΠΑ
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή του ΠΑΣΟΚ να μεταφέρει την αντιπαράθεση και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ήδη οι ευρωβουλευτές του κόμματος, Γιάννης Μανιάτης, Νίκος Παπανδρέου, Σάκης Αρναούτογλου και Νικόλας Φαραντούρης, ανακοίνωσαν πρωτοβουλία ώστε το τουρκολιβυκό μνημόνιο να αποτελέσει κεντρικό θέμα συζήτησης στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Νοέμβριο, με τη στήριξη των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Το ΠΑΣΟΚ δεν περιορίζεται στην καταδίκη του μνημονίου, αλλά ζητά συγκεκριμένες ευρωπαϊκές αποφάσεις και κυρώσεις απέναντι στα εμπλεκόμενα μέρη, επιμένοντας ότι οι δηλώσεις υποστήριξης προς την Ελλάδα δεν επαρκούν.
Από την πλευρά του, ο Νίκος Ανδρουλάκης διευρύνει περαιτέρω την κριτική του, θέτοντας ερωτήματα και για τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ειδικότερα, εκφράζει προβληματισμό για τις αμερικανικές τοποθετήσεις σχετικά με το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, διερωτώμενος ποια είναι τα πραγματικά οφέλη που αποκομίζει η Ελλάδα από τη στρατηγική της σχέση με την Ουάσιγκτον. «Πώς εννοεί η Ουάσιγκτον τη στρατηγική συμμαχία με την Ελλάδα; Εν τέλει, ποια οφέλη παράγονται για τη χώρα μας από τη συναλλακτική διπλωματία της Διοίκησης Τραμπ, όπως εκφράστηκε από την αποπεμφθείσα πρώην Πρέσβειρα;», αναρωτιέται χαρακτηριστικά ο κ. Ανδρουλάκης.
Στο ίδιο πλαίσιο, επιμένει ότι η πόντιση του καλωδίου GSI πρέπει να προχωρήσει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς διαδικασίες που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως αναγνώριση δικαιωμάτων της Τουρκίας.
Διεύρυνση της αντιπολιτευτικής ατζέντας
Η εντονότερη ενασχόληση με τα εθνικά θέματα αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να παρουσιάσει ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση και όχι να περιορίσει την αντιπολιτευτική του παρουσία στα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα.
Η πρόσφατη παρουσίαση της πρότασης νόμου για το ιδιωτικό χρέος, οι παρεμβάσεις για την ακρίβεια και τη στέγη, αλλά και η προσπάθεια ανάδειξης των προβλημάτων στις δημόσιες υπηρεσίες, παραμένουν βασικοί άξονες της πολιτικής του κόμματος.
Ωστόσο, οι εξελίξεις στη Λιβύη προσφέρουν στη Χαριλάου Τρικούπη ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, στο οποίο ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να συνδυάσει την κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς με την παρουσίαση συγκεκριμένων θέσεων για τη διπλωματική στρατηγική της χώρας, «επενδύοντας» πολιτικά και σε ενδεχόμενη απογοήτευση πιο συντηρητικών ακροατηρίων από την κυβερνητική πολιτικά στα διεθνή ζητήματα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίζεται στο αίτημα για ανάληψη πολιτικών ευθυνών, αλλά επαναφέρει και τη συζήτηση για την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, μεταξύ άλλων και για την επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, επισημαίνοντας ότι τέτοιες αποφάσεις απαιτούν προσεκτικό σχεδιασμό και δεν πρέπει να εξαντλούνται σε εξαγγελίες.
