Η μεγάλη μάχη για το ασημένιο: Ο Saint Alexis και ο angry Nikos
Δεν είναι πια πολιτική μάχη. Είναι Survivor
Snapshot
- Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης δίνουν έντονη πολιτική μάχη για τη δεύτερη θέση στην ελληνική πολιτική σκηνή.
- Η δεύτερη θέση θεωρείται πλέον σημαντική, καθώς συμβολίζει τον ρόλο του βασικού αντιπολιτευτικού πόλου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
- Ο Τσίπρας προσπαθεί να παρουσιάσει την επιστροφή του ως ανανεωμένη και σοφότερη έκδοση του εαυτού του.
- Ο Ανδρουλάκης καλείται να υπερασπιστεί τη θέση του απέναντι στην προσπάθεια του Τσίπρα να ανακτήσει την ηγεσία.
- Οι δημοσκοπήσεις για τη δεύτερη θέση αναλύονται με μεγάλη προσοχή, καθώς κάθε μικρή διαφορά θεωρείται κρίσιμη για το πολιτικό μέλλον των δύο.
Ο ένας ξαναγυρίζει, ο άλλος δεν το κουνάει ρούπι και κάπου στη μέση η δεύτερη θέση έχει γίνει… έπαθλο ζωής. Δεν είναι πια πολιτική μάχη. Είναι Survivor. Δεν είναι απλώς ανταγωνισμός. Είναι «ο ένας να φάει τον άλλον πριν προλάβει να φάει ο τρίτος και τους δύο».
Τσίπρας και Ανδρουλάκης έχουν κατέβει στα χαρακώματα και πολεμούν με λύσσα για τη δεύτερη θέση. Όχι την πρώτη. Τη δεύτερη! Γιατί στην ελληνική πολιτική, όταν δεν μπορείς να πάρεις το χρυσό, αρχίζεις να δίνεις μάχη για το ασημένιο σαν να είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Και η κατάσταση έχει αρχίσει να θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τους δύο που τσακώνονται για το ποιος θα κάτσει στη θέση του συνοδηγού ενώ το αυτοκίνητο οδηγεί άλλος.
Ο Αλέξης εμφανίζεται ως ο «άγιος Αλέξης», με το βλέμμα του ανθρώπου που επιστρέφει από πολιτική εξορία και έχει πλέον βρει την εσωτερική του γαλήνη.
Ο Νίκος, πάλι, εμφανίζεται λιγότερο γαλήνιος και μονίμως θυμωμένος. Ένα πράγμα «γεννήθηκα με νεύρα». Για την ακρίβεια, αν μπορούσε να βάλει φρουρά έξω από τη δεύτερη θέση για να μην του την πάρει κανείς, θα το είχε κάνει ήδη.
Ο ένας κάνει ανοίγματα. Ο άλλος κλείνει τρύπες. Ο ένας μιλά για την επιστροφή. Ο άλλος για την παραμονή. Ο ένας θέλει να ξαναγίνει πρωταγωνιστής. Ο άλλος θέλει να αποδείξει ότι ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να επιστρέψει και να πάρει το μαγαζί από τον σημερινό ένοικο.
Και κάπως έτσι έχουμε το εξής καταπληκτικό σκηνικό:
Δύο αρχηγοί, μία δεύτερη θέση και ένας ολόκληρος πολιτικός κόσμος να κοιτάζει το κοντέρ.
Ποιος είναι μπροστά;
Πόσο;
Πόσο έπεσε;
Πόσο ανέβηκε;
Ποιος πήρε μισή μονάδα;
Ποιος έχασε 0,7;
Ποιος έχει «δυναμική»;
Ποιος έχει «ρεύμα»;
Ποιος έχει «επιστροφή»;
Και κυρίως:
Ποιος θα μπορέσει να πει πρώτος «σας τα έλεγα»;
Εδώ πλέον οι δημοσκοπήσεις δεν διαβάζονται. Μελετώνται με μεγεθυντικό φακό.
Μία μονάδα διαφορά αντιμετωπίζεται σαν εθνική επέτειος.
Μισή μονάδα πάνω;
«Μεγάλη ανατροπή!»
Μισή μονάδα κάτω;
«Δεν έχει σημασία, είναι μέσα στο στατιστικό λάθος!»
Και αν κάποια μέτρηση τους βγάλει ισοπαλία;
Τότε μάλλον θα χρειαστεί κλήρωση. Ή πέναλτι.
Το «χρυσό» ασημένιο
Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη θέση έχει αποκτήσει πλέον τέτοια αξία, ώστε σε λίγο θα τη βλέπουμε να συνοδεύεται από χορηγό.
«Η δεύτερη θέση powered by…»
Γιατί όλοι ξέρουν ότι πίσω από το ασημένιο μετάλλιο υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο: η διεκδίκηση του ρόλου του βασικού πόλου απέναντι στη ΝΔ.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί ο Τσίπρας θέλει να πείσει ότι η πολιτική του επιστροφή δεν είναι απλώς επιστροφή προσώπου αλλά επιστροφή πρωταγωνιστή.
Ο Ανδρουλάκης, από την άλλη, θέλει να πείσει ότι η Κεντροαριστερά δεν χρειάζεται πολιτικό… sequel.
Και οι δύο, πάντως, έχουν έναν κοινό εχθρό:
Ο ένας τον άλλον.
Και αυτό είναι ίσως το πιο αστείο κομμάτι της υπόθεσης.
Γιατί μπορεί να μιλούν για τη μεγάλη προοδευτική παράταξη, για ανατροπές, για αλλαγή συσχετισμών και για το αύριο της χώρας, αλλά στο παρασκήνιο υπάρχει μια πολύ απλή ερώτηση:
«Ποιος θα είναι από πάνω από τον άλλον;»
Αυτό είναι το πραγματικό ντέρμπι.
Ο Αλέξης και το comeback
Ο Τσίπρας έχει καταλάβει κάτι πολύ απλό: στην πολιτική, η επιστροφή είναι σαν το σίκουελ ταινίας.
Όλοι θέλουν να δουν αν θα είναι καλύτερο από το πρώτο.
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.
Το πρώτο έργο το έχουν δει όλοι.
Και θυμούνται και το φινάλε.
Γι’ αυτό και ο Αλέξης πρέπει τώρα να εμφανιστεί ως… ανανεωμένη έκδοση του εαυτού του.
Τσίπρας 2.0.
Λιγότερο «εγώ θα τα αλλάξω όλα», περισσότερο «εγώ τώρα τα βλέπω αλλιώς».
Λιγότερο θυμός, περισσότερη σοφία.
Λιγότερο Μαξίμου, περισσότερο Άγιο Όρος.
Μέχρι και ο Άγιος Πέτρος μπορεί να ανησυχεί ότι θα του ζητήσει κάλπη στην είσοδο.
Και ο Νίκος;
Ο Ανδρουλάκης, πάλι, έχει ένα άλλο πρόβλημα.
Έχει ήδη το μαγαζί.
Και τώρα πρέπει να εξηγήσει γιατί ο παλιός ιδιοκτήτης γυρίζει και χτυπάει το κουδούνι.
«Συγγνώμη, ήρθα να πάρω πίσω το μαγαζί.»
«Μα το μαγαζί έχει νέο αφεντικό.»
«Ναι, αλλά εγώ είμαι ο παλιός.»
«Και;»
«Ε, κάποτε ήμουν πρώτος.»
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο απόλυτο πολιτικό παράδοξο. Διότι σύντροφοι στο τέλος κανείς δεν θυμάται τον δεύτερο…
