Αυτό είναι το χωριό της Λάρισας με τη χαμηλή γη, το καθαρό νερό, τις εικόνες σπάνιας ηρεμίας

Στο βόρειο άκρο της θεσσαλικής πεδιάδας, εκεί όπου ο Πηνειός απλώνεται και ετοιμάζεται να χαθεί στο Αιγαίο, βρίσκεται ο Παλαιόπυργος στη Λάρισα.

Ένας χαμηλός, πεδινός οικισμός μόλις στο επίπεδο της θάλασσας χτισμένος μέσα στο Δέλτα του ποταμού, στα σύνορα της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας με την Πιερία. Εδώ η γη δεν υψώνεται απλώνεται ήρεμα, όπως και η ζωή.

Ο Παλαιόπυργος ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Παλαιοπύργου μαζί με την Αλεξανδρινή και το Στρίντζιο, στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς. Με πληθυσμό λίγων εκατοντάδων κατοίκων παραμένει ένας μικρός, ανθρώπινος τόπος, χωρίς θόρυβο αλλά με σταθερή παρουσία.

Κατά την Τουρκοκρατία ήταν γνωστός ως Νυκτερέμ. Το 1883 αναγνωρίστηκε επίσημα και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Ολύμπου. Το 1912 έγινε έδρα της Κοινότητας Νυκτερέμ, το 1925 μετονομάστηκε σε Παληόπυργος και το 1940 πήρε την τελική του ονομασία Παλαιόπυργος. Οι διαδοχικές αυτές αλλαγές αποτυπώνουν τη μετάβαση ενός τόπου από την οθωμανική διοίκηση στο νεοελληνικό κράτος, χωρίς να χαθεί η τοπική του ταυτότητα.

Στο κέντρο του χωριού, στην πλατεία, δεσπόζει ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, κτίσμα της περιόδου της Τουρκοκρατίας. Απέναντι του βρίσκεται η κεντρική βρύση του χωριού, με δροσερό, καθαρό νερό ένα σταθερό σημείο αναφοράς της καθημερινής ζωής. Εκεί στάθηκαν γενιές χωριανών, εκεί δροσίζονται ακόμη περαστικοί και κάτοικοι, σε μια απλή αλλά βαθιά ανθρώπινη σκηνή που δένει τον τόπο με τη μνήμη. Ο ναός πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου και στις 9 Νοεμβρίου, με λιτανείες, αρτοκλασίες και συμμετοχή πλήθους.

Ο οικισμός περιβάλλεται από πλούσια φύση. Ένα παρακλάδι του Πηνειού τον αγκαλιάζει, ενώ ο δρόμος που οδηγεί στον Παλαιόπυργο ακολουθεί τη ροή του ποταμού, προσφέροντας εικόνες σπάνιας ηρεμίας. Η περιοχή προσφέρεται για δραστηριότητες ήπιας αναψυχής όπως διαδρομές με καγιάκ και κανό από το ποτάμι προς τις εκβολές και τον Θερμαϊκό, πεζοπορίες δίπλα στο νερό και περιπάτους στο δασύλλιο Καρατοπράκι, όπου η φύση διατηρεί τον δικό της ρυθμό.

Η αρχιτεκτονική του χωριού είναι λιτή και παραδοσιακή. Σπίτια χαμηλά, δεμένα με τη γη, και ανάμεσα τους ένα ξεχωριστό βυσσινί σπίτι, στολισμένο με κοχύλια από τον ιδιοκτήτη του, σαν μικρή, προσωπική γέφυρα ανάμεσα στο ποτάμι και τη θάλασσα.

Ο Παλαιόπυργος έχει αφήσει το αποτύπωμα του και στη νεοελληνική λογοτεχνία, καθώς αποτέλεσε το σκηνικό της νουβέλας Ο Ζητιάνος του Ανδρέα Καρκαβίτσα. Η αναφορά αυτή δεν βαραίνει τον τόπο τον τοποθετεί απλώς μέσα στο κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο της Θεσσαλίας του 19ου αιώνα, ως έναν από τους πολλούς αγροτικούς οικισμούς που βίωσαν φτώχεια, αγώνες και μεταβάσεις.

Σήμερα, ο Παλαιόπυργος παραμένει ένας ήσυχος, παραποτάμιος οικισμός. Δεν επιδιώκει να ξεχωρίσει, αλλά να συνεχίσει. Ένας τόπος όπου το νερό κυλά, η γη καρποφορεί και η ζωή διατηρείται σε χαμηλούς τόνους όπως ακριβώς του ταιριάζει.

Πηγή: Σκιές και Ψίθυροι