Μάνδρα: Εννέα χρόνια μετά τη φονική πλημμύρα - «Το νερό πήρε 25 ζωές, αλλά δεν έσβησε τις μνήμες»
Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την τραγωδία της Μάνδρας
Snapshot
- Στις 15 Νοεμβρίου 2017, η φονική πλημμύρα στη Μάνδρα προκάλεσε 25 νεκρούς και σοβαρές καταστροφές στην περιοχή.
- Οι εκδηλώσεις μνήμης περιελάμβαναν συμμετοχή μαθητών που μέσω ζωγραφιών προσέγγισαν την τραγωδία και ευαισθητοποίησαν για το μέλλον.
- Οι επιζώντες περιγράφουν τη βιαιότητα της πλημμύρας και τον προσωπικό αγώνα επιβίωσης, ενώ επισημαίνουν την ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης.
- Υπάρχει έντονη απογοήτευση για την έλλειψη απονομής δικαιοσύνης και οικονομικών αποζημιώσεων στους πληγέντες.
- Η μνήμη της καταστροφής συνδέεται με την ανάγκη ενεργοποίησης της κοινωνίας και της νεολαίας για την αποτροπή παρόμοιων τραγωδιών.
Εννέα χρόνια έχουν περάσει από τη φονική πλημμύρα που έπληξε τη Μάνδρα στις 15 Νοεμβρίου 2017, αφήνοντας πίσω της 25 νεκρούς και μια περιοχή βυθισμένη στην καταστροφή. Η επέτειος επαναφέρει στη μνήμη τις δραματικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι, αλλά και τις πληγές που παραμένουν ανοιχτές για τις οικογένειες των θυμάτων.
Χθες, συγγενείς των ανθρώπων που χάθηκαν συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Β. Κοροπούλη, τιμώντας τη μνήμη των δικών τους ανθρώπων. Στις εκδηλώσεις, που διοργανώθηκαν από τον Δήμο Μάνδρας–Ειδυλλίας και τον Σύλλογο Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017, ξεχώρισε η συμμετοχή μαθητών από σχολεία της περιοχής. Τα παιδιά άφησαν στο μνημείο της πλατείας ζωγραφιές, μέσα από τις οποίες προσέγγισαν με τη δική τους ματιά την τραγωδία, στέλνοντας παράλληλα μηνύματα ευαισθητοποίησης για το μέλλον. Ανάμεσα στις φράσεις που αποτύπωσαν ήταν και η επισήμανση ότι «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».
Οι στιγμές που το νερό παρέσυρε τα πάντα
Για τους ανθρώπους που έζησαν την καταστροφή, οι εικόνες εκείνης της ημέρας παραμένουν ανεξίτηλες. Ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του στις πλημμύρες, βρέθηκε στο μνημείο και φρόντιζε τις παιδικές ζωγραφιές που είχαν αναποδογυρίσει από τον αέρα, στερεώνοντάς τες με μικρά χαλίκια.
Όπως εξήγησε, η πρωτοβουλία των μαθητών έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς συμβάλλει ώστε οι νεότερες γενιές να γνωρίσουν τι συνέβη και να μη χαθεί η ιστορική μνήμη. «για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε», ανέφερε, προειδοποιώντας ότι η λήθη μπορεί να οδηγήσει σε επανάληψη αντίστοιχων τραγωδιών: «θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση».
Μιλώντας στο Orange Press Agency, λίγο πριν συμμετάσχει στην πεζοπορία μνήμης κατά μήκος του ρέματος, ο κ. Μάινας περιέγραψε τη βιαιότητα με την οποία το νερό εισέβαλε στην περιοχή και ισοπέδωσε ό,τι βρήκε μπροστά του. «Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος».
Η πεθερά του, μια ηλικιωμένη γυναίκα που βρισκόταν στο σπίτι τους, δεν κατάφερε να αντιδράσει εγκαίρως. Η τραγωδία, ωστόσο, δεν περιορίστηκε σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, καθώς ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν και νεότερα άτομα. Όπως σημειώνει, θα μπορούσε να είχε χάσει τη ζωή του και ο ίδιος, καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με την ορμή του νερού.
Η σύζυγός του αναγκάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας, ενώ εκείνος βρισκόταν στην αυλή. Η πλημμύρα τον παρέσυρε, όπως και τέσσερα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να εκτοξευθεί σε απόσταση περίπου 15 μέτρων. Τελικά, σώθηκε χάρη στην παρέμβαση των παιδιών του, που βρίσκονταν στον πρώτο όροφο και κατάφεραν να του πετάξουν ένα σχοινί. «Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στο στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία» αναφέρει.
Η αγωνία της οικογένειας ήταν ακόμη μεγαλύτερη, καθώς η κόρη του ήταν έγκυος. Η ένταση και η αναστάτωση που επικράτησαν είχαν ως αποτέλεσμα να γεννήσει την ίδια ημέρα. Ευτυχώς, βρισκόταν ήδη στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της και είχε παραμείνει στον πρώτο όροφο του σπιτιού, αποφεύγοντας το ισόγειο όπου βρίσκονταν οι γονείς της. «Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».
Η αίσθηση ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη
Εννέα χρόνια μετά, ο πόνος για την απώλεια των ανθρώπων τους συνυπάρχει με την απογοήτευση και την αίσθηση ότι οι ευθύνες για την τραγωδία δεν αποδόθηκαν όπως θα έπρεπε. Ο κ. Μάινας εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για τη δικαστική πορεία της υπόθεσης, υποστηρίζοντας ότι οι προσπάθειες των πληγέντων δεν έχουν οδηγήσει σε ουσιαστικό αποτέλεσμα. «Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν».
Παράλληλα, θέλησε να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος δεν έχει λάβει οικονομική αποζημίωση για τις συνέπειες της καταστροφής, διαψεύδοντας όσα, όπως λέει, ακούγονται σχετικά με τις αποζημιώσεις των πληγέντων. «Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει.
Για τον ίδιο, η διατήρηση της μνήμης αποτελεί πλέον βασική υποχρέωση της κοινωνίας. Το μνημείο και η παρουσία των νεότερων ανθρώπων στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης είναι, όπως εκτιμά, τρόποι να παραμείνει ζωντανή η ανάμνηση της τραγωδίας και να μη λησμονηθούν οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτήν.
Ο κ. Μάινας συνδέει, μάλιστα, τη μνήμη της καταστροφής με την ανάγκη ενεργοποίησης της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας. Αναπολώντας τις κινητοποιήσεις στις οποίες συμμετείχε όταν ήταν νεότερος, εκφράζει τον προβληματισμό του για τη σημερινή στάση των νέων απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα. «Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», καταλήγει.
