Δίκη για Τέμπη: «Το τρένο αρχισε να ταρακουνιέται, επικρατούσε χάος» - «Δυσκολευόμουν να αναπνεύσω»
Η διαδικασία ξεκίνησε με την κατάθεση της Κατερίνας Αντωνοπούλου, επιβάτιδα στο δεύτερο βαγόνι του Intercity
Snapshot
- Η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη συνεχίζεται με καταθέσεις επιζώντων και αυτόπτων μαρτύρων.
- Οι επιβάτες περιέγραψαν έντονο ταρακούνημα, χάος, φωτιά και καθυστερήσεις στην άφιξη ασθενοφόρων.
- Επιβάτες προσπάθησαν να βοηθήσουν τραυματίες και να απομακρυνθούν από το τρένο μέσω σπασμένων παραθύρων και άλλων εξόδων.
- Περιγράφηκαν ψυχικός πόνος και φόβος λόγω της τραγωδίας, καθώς και αίσθηση ότι το δυστύχημα ήταν αναμενόμενο.
Με περισσότερες καταθέσεις επιζώντων της τραγωδίας, καθώς και αυτόπτων μαρτύρων, συνεχίζεται σήμερα (19/11) η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Με την έναρξη της συνεδρίασης αναγνώστηκε επιστολή της Ανδρομάχης Αδαμίδη, αδελφής της Αναστασίας Αδαμίδη προς το δικαστήριο, καθώς η ίδια λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν μπόρεσε να παραστεί.
Έπειτα, η διαδικασία ξεκίνησε με την κατάθεση της Κατερίνας Αντωνοπούλου, επιβάτιδα στο δεύτερο βαγόνι του Intercity.
«Το τρένο αρχισε να ταρακουνιέται και κοιταχτήκαμε τρομαγμένοι. Έσβησαν τα φώτα, έπεσα με φόρα στο έδαφος. Επικρατούσε το απόλυτο χάος», κατέθεσε για την στιγμή της σύγκρουσης. Μερικές ώρες πριν από την σύγκρουση επειδή ο γάτος της ήταν ανήσυχος, για να τον ηρεμήσει περπατούσε μεταξύ του πρώτου βαγονιού, του κυλικείου και του βαγονιού της.
Τότε -όπως κατέθεσε- γνώρισε για πρώτη φορά κάποια από τα άτομα που αργότερα έχασαν την ζωή τους, όπως τις αδερφές Πλακιά, την Εριέττα Μόλχο, τη Φραντσέσκα Μπέζα και τη Μάρθη Ψαροπούλου.
«Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο»
Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Κατερίνα Αντωνοπούλου κατέθεσε πως μετά τη σύγκρουση έμεινε στο βαγόνι της για να ψάξει για τον γάτο της και να βοηθήσει άλλους επιβάτες.
Όταν η φωτιά ήταν πλέον πολύ δυνατή και ερχόταν προς το μέρος της αποφάσισε να βγει από το βαγόνι από ένα σπασμένο παράθυρο. Πέφτοντας στο έδαφος έσπασε τον αγκώνα της.
«Το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο έξω από το βαγόνι» κατέθεσε και περιέγραψε πως με την βοήθεια δύο επιβατών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού απομάκρυναν από την φωτιά τον Ρομπέρτο Ντρίστι και έδεσαν το πόδι της Ντίνας Μαγδαλιανίδη. Τόνισε πως άργησαν να φτάσουν τα ασθενοφόρα στο σημείο όπου βρισκόταν, δηλαδή από την πλευρά των αγρών.
«Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο» κατέθεσε μεταξύ άλλων η κ. Αντωνοπούλου ολοκληρώνοντας την κατάθεσή της.
Σε ερώτηση της προέδρου αν η αμαξοστοιχία έκανε κάποια στάση μετά την αναχώρησή της από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας απάντησε: «Όχι, δεν θυμάμαι στάση».
«Ήμασταν όλοι όρθιοι, σε αναστάτωση»
Στη συνέχεια της δίκης, κατέθεσε η Σταυρούλα Καψάλη, η οποία επέβαινε στο Β6.
«Ταξίδευα μόνη μου από Καρδίτσα και μπήκα στο βαγόνι . Νομίζω πως έγινε μια στάση αλλά δε ξέρω αν ήταν πριν ή μετά την Λάρισα. Δεν άκουσα καμία αναγγελία. Πέρασε ένα λεπτό πριν την σύγκρουση η κύρια της καθαριότητας. Έκανε το βαγόνι κάποιες φορές πίσω μπρος και σαν να ανασηκώθηκε. Ήμασταν όλοι όρθιοι, σε αναστάτωση. Στην κυρία που τραυματίστηκε από την καθαριότητα, της δίναμε μαντιλακια γιατί αιμορραγούσε», είπε.
«Κλωτσούσαν με τα πόδια τα τζάμια για να ανοίξουν τα παράθυρα. Ερχόταν καπνός από μεσα. Άνοιξε η πόρτα μετά από 5 λεπτά. Βγήκα 10 λεπτά μετά έβλεπα φωτιά από μακριά. Τηλεφώνησα στους δικούς μου. Πήγαμε προς τα πίσω και είμασταν πάνω στις γραμμές πίσω από το 7 βαγόνι. Φτάσαμε στο τέλος της αερογέφυρας. Ρίξαμε με τα πόδια τον φράχτη και μας τραβούσαν οι αστυνομικοί προς τον δρόμο», κατέθεσε στη συνέχεια, σύμφωνα με το onlarissa.
«Όταν ήμουνα στην αερογέφυρα άκουσα "βοήθεια". Κάποιοι πήγαν, εγώ δεν πήγα. Ανέβηκα στο λεωφορείο. Φτάσαμε στην Θεσσαλονίκη στις 3.30 το βράδυ. Ρωτήσαμε μέσα στο λεωφορείο για κάποια ονόματα αλλά δεν απάντησε ποτέ κανεί», συνέχισε η Σταυρούλα Καψάλη.
«Δυσκολευόμουν να αναπνεύσω»
Έπειτα κατέθεσε στη δίκη ο Κυριάκος Μπουσνάκης, επιβάτης βαγόνι στο 5, εμφανώς ταραγμένος.
«Αμυδρά θυμάμαι μετά την Λάρισα κάποιες αυξομειώσεις ταχύτητας. Ένα μεγάλο μπαμ και κρότο. Χτύπησα στο κεφάλι και στο γόνατο. Έσπασαν τζάμια από μπροστά. Με το τράνταγμα έβαλα το χέρια μου να κρατηθώ. Εκτροχιαζομασταν. Ήταν εφιαλτικές οι στιγμές. Κοιτούσα αν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου. Τα γυαλιά μου είχαν στραβώσει. Με το χτυπημα έκλεισε το φως. Ο καπνός μύριζε κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Άκουγα φωνές “θα πεθάνω, θα πεθάνω”. “Ψυχραιμία", φώναξα. Είχα χάσει το κινητό μου. Είχε πάρει κλήση το βαγόνι 30-40 μοίρες. Πιανομασταν από κάποιες θέσεις... Θυμάμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα να γλιστράει. Είχαν σπάσει τζάμια. Βγήκαμε από το 5ο βαγόνι που είχε μια κλήση», κατέθεσε.
«Ακούγαμε φωνές, η φωτιά και ο καπνός ήταν έντονος. Είπαμε πάμε για να βοηθήσουμε . Περνούσε η ώρα και συνέχισε ο καπνός να είναι έντονος. Θυμάμαι να την σηκώνουν να την βάλουν στο φορείο αλλά η κραυγή της, εύχομαι να είναι καλά η κοπέλα. Έστειλα ένα μήνυμα στην αδελφή μου,ότι εκτροχιαστήκαμε αλλά είμαι καλά. Μας έλεγαν για ακροτηριασμούς. Θυμάμαι ότι ήταν έντονη μυρωδιά. Δυσκολεύουν να αναπνεύσω...», συνέχισε ο ίδιος.
«Ο ψυχικός πόνος ήταν μεγάλος»
Έπειτα, η Ευδοκία Τσάπαρη επιβάτιδα του βαγονιού 3 καταθέτοντας πριέγραψε τη στιγμή της σύγκρουσης και την προσπάθειά της να βγει από το τρένο.
«Μετά τη Λάρισα είχε αναπτύξει το τρένο μεγάλη ταχύτητα. Ήταν πολύ εντονο το ταρακουνημα. Κάποια στιγμή νιώθουμε πολύ έντονο φρενάρισμα. Φεύγουμε προς τα μπρος. Έγινε ένα δεύτερο και ένα τρίτο φρενάρισμα. Ακουγόταν ουρλιαχτά το βαγόνι έφυγε. Εκτροχιαστηκε. Κλείσαν τα φώτα. Ακούγονταν άνθρωποι που είχαν εγκλωβιστεί και έλεγαν θα πεθάνουμε. Είχε εγκλωβιστεί το χέρι μου. Άνοιξα τα μάτια μου είδα τον καπνό. Αυτό το "βοήθεια" δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Είπα να φύγουμε αλλά ειχε σφηνώσει. Είχε σπάσει το τζάμι από πάνω μου και πηδήξαμε από εκεί. Όπως βγήκα είδα την φωτιά Είπα να φύγουμε αλλά ειχε σφηνώσει. Είχε σπάσει το τζάμι από πάνω μου και πηδήξαμε από εκεί. Όπως βγήκα είδα την φωτιά. Όση ώρα ανέβαιναμε είδα το χέρι μου με αίματα», κατέθεσε η Ευδοκία Τσάπαρη.
Περιγράφοντας τις συνθήκες αφού είχε βγει από το βαγόνι, είπε ότι μια μαμά φώναζε ότι το παιδί της είναι ανοσοκατεσταλμένο κι αν πάθει κάτι τώρα θα πεθάνει, άνθρωποι φώναζαν βοήθεια.
«Άρχισε ο κόσμος που είχε κινητά να καλεί την αστυνομία και το 112 . Εβλεπα την φωτιά και έναν μαύρο έντονο καπνό που πήγαινε προς το τούνελ. Ακούσαμε τις πρώτες σειρήνες να έρχονται. Άρχισα να κρυώνω πολύ λόγω της αιμορραγίας. Οι πυροσβέστες μας πέταξαν το σχοινί. Πιάσαμε ένα σχοινί ανεβήκαμε σε ένα σημείο και ο πυροσβέστης με έσπρωξε και με τράβηξε», είπε.
«Ο ψυχικός πόνος ήταν μεγάλος. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ζήσαμε εμείς και άλλοι σκοτώθηκαν», κατέληξε.