Η ετήσια «βροχή των Λεοντιδών» κορυφώνεται απόψε στον νυχτερινό ουρανό

Δεκάδες διάττοντες αστέρες αναμένεται να φωτίσουν τη νύχτα της 17ης προς 18 Νοεμβρίου, καθώς η Γη διασχίζει την τροχιά του κομήτη 55P/Tempel-Tuttle

Η ετήσια «βροχή των Λεοντιδών» κορυφώνεται απόψε στον νυχτερινό ουρανό

Βροχή  μετεωριτών των Λεονιδών του 1999, όπως παρατηρήθηκε σε ύψος 38.000 ποδιών από την εκστρατεία «Leonid Multi Instrument Aircraft Campaign» (Leonid MAC) με κάμερα 50 mm.

Snapshot
  • Η βροχή των Λεοντίδων κορυφώνεται τη νύχτα 17 προς 18 Νοεμβρίου με 10 έως 15 διάττοντες αστέρες ανά ώρα.
  • Το φαινόμενο οφείλεται στον κομήτη 55P/Tempel-Tuttle, που αφήνει πίσω του σωματίδια τα οποία εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης και δημιουργούν τα πεφταστέρια.
  • Η ονομασία «Λεοντίδες» προέρχεται από το σημείο εκκίνησης της τροχιάς των διάττοντων στον αστερισμό του Λέοντα, χωρίς φυσική σύνδεση με τα άστρα του αστερισμού.
  • Οι συνθήκες παρατήρησης είναι ευνοϊκές λόγω της φάσης της Σελήνης, που δεν θα επηρεάσει την ορατότητα των πεφταστεριών.
  • Κάθε 33 χρόνια, όταν ο κομήτης αφήνει πυκνά νέφη σκόνης, μπορεί να παρατηρηθεί καταιγίδα Λεοντίδων με χιλιάδες πεφταστέρια ανά ώρα, με την επόμενη μεγάλη καταιγίδα να αναμένεται το 2031.
Snapshot powered by AI

Νύχτα των λεόντων μπορεί να χαρακτηρισθεί η αποψινή, καθώς το φαινόμενο που είναι γνωστό ως βροχή των Λεοντίδων φτάνει στην ετήσια κορύφωσή του. Στο πέρασμα από τη 17η στη 18η Νοεμβρίου, οι παρατηρητές του ουρανού θα έχουν την ευκαιρία να δουν 10 με 15 πεφταστέρια κάθε ώρα. Πρόκειται για ένα σταθερό ραντεβού που ξεκινά σιωπηλά από τις 6 του μήνα, αλλά κορυφώνεται ακριβώς αυτή τη βραδιά, προσφέροντας ένα από τα πιο κλασικά αστρονομικά θεάματα του φθινοπώρου.

Στην πραγματικότητα, το οπτικό αυτό υπερθέαμα οφείλεται στον κομήτη 55P/Tempel-Tuttle. Ο συγκεκριμένος κομήτης χρειάζεται 33 χρόνια για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον Ήλιο. Κάθε φορά που πλησιάζει στο εγγύτερο σημείο του άστρου μας, αφήνει πίσω του ένα πυκνό νέφος από υπολείμματα. Η Γη, ακολουθώντας τη δική της αέναη τροχιά, διασταυρώνεται με αυτό το μονοπάτι.

Στο αχανές συμπαντικό περιβάλλον, η απόσταση που χωρίζει τον πλανήτη μας από τον κομήτη μεταφράζεται στο ασύλληπτο νούμερο των 1,9 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων. Κι όμως, αυτό το μακρινό συναπάντημα γίνεται ορατό με γυμνό μάτι. Οι μικροσκοπικοί κόκκοι σκόνης εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 70 και πλέον χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Η σφοδρή συμπίεση του αέρα ανεβάζει απότομα τη θερμοκρασία σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου. Το αποτέλεσμα είναι αυτά τα σωματίδια να διαλύονται και να εξατμίζονται ψηλά στην ατμόσφαιρα. Αφήνουν πίσω τους μια φωτεινή γραμμή που εμείς απλώς ονομάζουμε πεφταστέρι.

1036625mainleonids3.webp

Ο μύθος του Λέοντα

Παρά το όνομά τους, οι Λεοντίδες δεν έχουν καμία απολύτως φυσική σχέση με τον ομώνυμο αστερισμό. Η ονομασία προέκυψε επειδή, αν κάποιος κοιτάξει ψηλά, η τροχιά τους φαίνεται να ακτινοβολεί ξεκινώντας από το συγκεκριμένο σημείο. Ένας αστερισμός, άλλωστε, αποτελεί ένα καθαρά νοητό σχήμα. Είναι η δική μας οπτική γωνία από τη Γη που ενώνει τα άστρα, χωρίς τα ίδια να συνδέονται πραγματικά μεταξύ τους στον χώρο.

Την ίδια ώρα, οι συνθήκες παρατήρησης διαγράφονται ευνοϊκές. Η Σελήνη βρίσκεται στη φάση του αύξοντα μηνίσκου. Φωτίζει τον δίσκο της κατά 44%, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα "πνίξει" με τη λάμψη της τα πεφταστέρια. Το ιδανικό σκηνικό για κάποιον που θέλει μια καλύτερη και πληρέστερη εικόνααπαιτεί απλώς απομάκρυνση από τα φώτα της πόλης και έναν καθαρό ορίζοντα.

Το υπερθέαμα θα έλθει το 2031

Οι ειδικοί επιστήμονες διαχωρίζουν την απλή βροχή των Λεοντίδων από τη σπάνια καταιγίδα τους. Το φαινόμενο μετατρέπεται σε πραγματική καταιγίδα κάθε 33 χρόνια, ακολουθώντας την περιοδικότητα με την οποία ο 55P/Tempel-Tuttle αφήνει την παχιά του σκόνη κοντά στον Ήλιο. Όταν η Γη περνά μέσα από αυτά τα πυκνά νέφη, τα πεφταστέρια αγγίζουν τις χιλιάδες. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι βέβαια οι βαρυτικές έλξεις των γιγάντων Δία και Κρόνου να έχουν ευθυγραμμίσει ευνοϊκά τα σωματίδια στον δρόμο του πλανήτη μας.

Ιστορικές τέτοιες καταιγίδες καταγράφηκαν το 1799, το 1833, το 1866, το 1966 και την περίοδο 1999-2001. Στον αντίποδα, τα έτη 1899 και 1933 κινήθηκαν σε πολύ ρηχά νερά προκαλώντας απογοήτευση. Σύμφωνα με τα αρχεία, η βραδιά του 1833 ήταν η πιο εντυπωσιακή, με τον ουρανό να γεμίζει από 100.000 διάττοντες αστέρες την ώρα. Αρκετά αργότερα, η καταιγίδα του 1999 έδωσε γύρω στα 3.000 πεφταστέρια ανά ώρα. Η επόμενη τέτοιας κλίμακας ουράνια χορογραφία έχει ήδη κλειστεί για τον Νοέμβριο του 2031.

Διαβάστε επίσης

Σχόλια
Ροή Ειδήσεων Δημοφιλή