Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Από μικρός ήθελα να γεράσω - Δεν πέρασα κρίση ηλικίας»
Η εξομολόγηση του αγαπημένου ηθοποιού για τα παιδικά του χρόνια, τον ρόλο του στην οικογένειά του και τη στροφή στην τέχνη
Snapshot
- Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δεν πέρασε κρίση ηλικίας, καθώς από νεαρή ηλικία επιθυμούσε να μεγαλώσει λόγω της νεανικής του εμφάνισης.
- Η νεανική του εμφάνιση δημιουργούσε προβλήματα στην καθημερινότητα, όπως το να μην τον αφήνουν να μπει σε κινηματογράφους με ακατάλληλα έργα χωρίς ταυτότητα.
- Από παιδί ανέλαβε ρόλο διαμεσολαβητή στην οικογένειά του, γεγονός που τον ώριμα και τον καλλιέργησε συναισθηματικά.
- Η ανάγκη των μεγαλύτερων μελών της οικογένειας για πατρική παρουσία τον οδήγησε να αναπτύξει την πατρότητα και τον επηρέασε στη ζωή του.
- Η εμπειρία αυτή τον κατεύθυνε προς την τέχνη, την οποία θεωρεί αποτέλεσμα της προσωπικής του διαδρομής και των οικογενειακών σχέσεων.
Στη σχέση του με τον χρόνο, την εικόνα του, αλλά και τα βιώματα από τα παιδικά του χρόνια που τον διαμόρφωσαν ως προσωπικότητα αναφέρθηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στην εκπομπή «Καλημέρα Είπαμε;» το Σάββατο 7 Νοεμβρίου.
Ο δημοφιλής ηθοποιός εξομολογήθηκε πως δεν πέρασε ποτέ κρίση ηλικίας, εξηγώντας ότι από νεαρή ηλικία επιθυμούσε να μεγαλώσει. Μάλιστα, όπως αποκάλυψε, ένας από τους λόγους ήταν η νεανική του εμφάνιση, η οποία συχνά δημιουργούσε κωμικοτραγικές καταστάσεις στην καθημερινότητά του.
«Δεν πέρασα κρίση ηλικίας, γιατί από μικρός ήθελα να γεράσω. Τα κατάφερα και γερνάω. Ήθελα καταρχάς να μεγαλώσω, γιατί λόγω εμφάνισης ήμουν μεγαλύτερος και έδειχνα μικρότερος και το είχα πάντα πρόβλημα. Όταν ήμουν 20 χρονών δεν με έβαζαν στους κινηματογράφους, μου ζητούσαν ταυτότητα στα ακατάλληλα έργα. Κατά δεύτερο λόγο, νομίζω ότι από μικρός ήθελα να μεγαλώσω, να γεράσω, γιατί έπαιζα πάντα τον διαιτητή στην οικογένειά μου», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Ο ρόλος του «πατέρα» στην οικογένεια και η στροφή στην τέχνη
Συνεχίζοντας την αναδρομή στο παρελθόν, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης αναφέρθηκε στον διαμεσολαβητικό ρόλο που αναγκάστηκε να αναλάβει ανάμεσα στα μέλη της οικογένειάς του από πολύ μικρός, γεγονός που τον καλλιέργησε συναισθηματικά αλλά και τον ωρίμασε πρόωρα.
«Άρα, τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας χρειαζόντουσαν έναν πατέρα και έτσι γύμνασα την πατρότητά μου και έτσι από τότε αντιμετωπίζω όλη μου τη ζωή. Αυτό είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί, αλλά πολύ διδακτικό. Τους ευχαριστώ για τα λάθη, τις αστοχίες τους, γιατί με έμαθαν να σκέφτομαι με έναν άλλον τρόπο. Χωρίς να το ξέρουν με έστρεψαν στην τέχνη και τους ευχαριστώ γι' αυτό», ανέφερε καταλήγοντας.
