Πέθανε ο Βαγγέλης Ιωαννίδης: Η ιστορία με την αλεπού στα γυρίσματα ταινίας το 1963
Ο ηθοποιός που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών είχε αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση με μια μικρή αλεπού στα γυρίσματα της ταινίας του Νίκου Κούνδουρου
Ο Βαγγέλης Ιωαννίδης στην ταινία «Μικρές Αφροδίτες» με την αλεπού
Snapshot
- Ο Βαγγέλης Ιωαννίδης ανέπτυξε ιδιαίτερη φιλία με μια αλεπού κατά τα γυρίσματα της ταινίας «Μικρές Αφροδίτες» το 1963.
- Ο μικρός ηθοποιός ήταν ο μόνος που μπορούσε να ημερέψει την αλεπού και την φρόντιζε προσωπικά.
- Κατά τα γυρίσματα, η αλεπού έπεσε στη θάλασσα και σώθηκε από τον ίδιο τον Ιωαννίδη λόγω της εμπιστοσύνης που είχε σε αυτόν.
- Μετά τα γυρίσματα, η αλεπού έζησε στο σπίτι του Ιωαννίδη στην Αθήνα για τέσσερις μήνες και τον συνόδευε σε βόλτες και στο σχολείο του.
- Η σχέση τους τελείωσε όταν ο Ιωαννίδης παρέδωσε την αλεπού σε άλλους ανθρώπους που είχαν ζώα.
Μια μικρή αλεπού, ένα 13χρονο αγόρι και μια φιλία που συνεχίστηκε ακόμη και μετά το τέλος των γυρισμάτων. Αυτή είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες από τα παιδικά χρόνια του Βαγγέλη Ιωαννίδη, του ηθοποιού που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών, αφήνοντας πίσω του τη δική του διαδρομή στον ελληνικό κινηματογράφο.
Πολύ πριν γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό ως ο Μπάμπης Πετρόχειλος, ο μικρότερος γιος του Λάμπρου Κωνσταντάρα στην κωμωδία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι», ο Ιωαννίδης είχε ήδη ξεχωρίσει ως παιδί στον κινηματογράφο. Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν και οι «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, το 1963. Εκεί, εκτός από τους ανθρώπους του συνεργείου και τους συμπρωταγωνιστές του, είχε έναν ακόμη ξεχωριστό σύντροφο: μια νεαρή αλεπού.
Όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος στον Νικήτα Φεσσά, για την ερμηνεία του στην ταινία απέσπασε βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μαζί με χρηματικό έπαθλο 10.000 δραχμών. Ωστόσο, μία από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις του από εκείνη την περίοδο δεν αφορούσε κάποια διάκριση, αλλά τη σχέση που είχε αναπτύξει με την αλεπού.
Ο μικρός Βαγγέλης ήταν ο μόνος που μπορούσε να την ημερέψει. Της έδινε νερό και την τάιζε με «μικρά κομμάτια πλεμόνια», τα οποία έφερνε από την αγορά ο Στάθης Γιαλελής, τότε βοηθός του Νίκου Κούνδουρου. Η εμπιστοσύνη ανάμεσα στο παιδί και το ζώο ήταν τέτοια, ώστε η αλεπού έδειχνε να τον προτιμά από όλους.
Η νυχτερινή σκηνή που παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία
Μια νύχτα, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η αλεπού έπρεπε να κοιμάται στην αγκαλιά του Ιωαννίδη. Κάτι, όμως, πήγε στραβά και το μικρό ζώο έπεσε στη θάλασσα. Αμέσως, μέλη του συνεργείου βούτηξαν στο νερό για να το σώσουν. Εκείνος που τελικά κατάφερε να την πιάσει ήταν ο ίδιος ο μικρός ηθοποιός, καθώς η αλεπού τον εμπιστευόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
Η σχέση τους δεν τελείωσε όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα στη Ρόδο. Ο Ιωαννίδης, που δεν φοβόταν καθόλου το ζώο, αποφάσισε να το πάρει μαζί του στην Αθήνα. Για τέσσερις μήνες, η μικρή αλεπού έζησε στο σπίτι του, στο κέντρο της πόλης, όπου εκείνος κατοικούσε με τη μητέρα του, μια εργαζόμενη γυναίκα που τον στήριζε σε κάθε του βήμα.
Η αλεπού κοιμόταν κάτω από το κρεβάτι του, δεμένη με μια αλυσίδα. Μάλιστα, κάποια στιγμή ο μικρός ηθοποιός την πήγε και στο δημοτικό σχολείο του, έπειτα από σχετικό αίτημα να την παρουσιάσει στους συμμαθητές του.
Οι βόλτες στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και στον Λυκαβηττό
Η εικόνα ενός 13χρονου αγοριού να κυκλοφορεί στην Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του '60 κρατώντας από το λουρί μια αλεπού μοιάζει σήμερα σχεδόν απίστευτη. Αυτό όμως ακριβώς έκανε ο Βαγγέλης Ιωαννίδης.
Οι δυο τους περπατούσαν στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, από τον συνοικισμό Κουντουριώτη, πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, όπου έμενε, μέχρι την Πατησίων και επέστρεφαν. Στη μικρή αλεπού άρεσαν οι βόλτες και ο Ιωαννίδης την πήγαινε ακόμη και στον Λυκαβηττό. Την έβγαζε βόλτα και στη Ρόδο, στο νησί όπου είχαν γνωριστεί, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Κάποια στιγμή, ωστόσο, ήρθε και ο αποχωρισμός. Ο ηθοποιός αναγκάστηκε να παραδώσει την αλεπού σε ανθρώπους που είχαν και άλλα ζώα.
Η ιστορία αυτή, που διασώζεται μέσα από το βιβλίο «Ζώα και Ελληνικός Κινηματογράφος - Animals and Greek Cinema: An Inquiry into the Non-human» του Νικήτα Φεσσά, φωτίζει μια λιγότερο γνωστή πλευρά του Βαγγέλη Ιωαννίδη.