Το πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι ο ίδιος, είναι η κυβέρνησή του
Η προσωπική πολιτική απήχηση του πρωθυπουργού εμφανίζεται μεγαλύτερη από την εκλογική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας. Ένα παράδοξο που αποτυπώνει τη σημερινή κρίση της κυβερνητικής παράταξης και ανοίγει μια διαφορετική συζήτηση για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Snapshot
- Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί υψηλότερη προσωπική πολιτική απήχηση από την εκλογική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας.
- Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας δεν εστιάζεται στον πρωθυπουργό αλλά στην κυβέρνηση που έχει συγκροτήσει.
- Η δυσαρέσκεια πολιτών σχετίζεται με κυβερνητικές επιλογές, αστοχίες και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, όχι απαραίτητα με τον ίδιο τον Μητσοτάκη.
- Η πολιτική πρόκληση για το Μέγαρο Μαξίμου είναι να περιορίσει τη φθορά της κυβέρνησης χωρίς να αμφισβητήσει το πολιτικό μοντέλο από το 2019.
- Η επόμενη εκλογική μάχη θα κριθεί από την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων στην κυβέρνηση συνολικά και όχι μόνο στον πρωθυπουργό.
Υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια στις τελευταίες δημοσκοπήσεις που αξίζει να διαβαστεί με μεγαλύτερη προσοχή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να καταγράφει προσωπικά ποσοστά που είναι υψηλότερα από την εκλογική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας. Και αυτό, ανεξάρτητα από την πολιτική ερμηνεία που μπορεί να δώσει κανείς, αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: Ο πρωθυπουργός φαίνεται να διατηρεί μια προσωπική πολιτική επιρροή, την οποία το κυβερνών κόμμα δυσκολεύεται να μετατρέψει σε εκλογική δυναμική.
Με άλλα λόγια, και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας ενδεχομένως δεν βρίσκεται πρωτίστως στον αρχηγό της, αλλά στην κυβέρνηση που ο ίδιος έχει συγκροτήσει και εξακολουθεί να εκπροσωπεί.
Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη. Γιατί άλλο πράγμα είναι να αμφισβητείται η πολιτική ηγεσία και άλλο να υπάρχει δυσαρέσκεια για την καθημερινή λειτουργία της κυβέρνησης. Στη δεύτερη περίπτωση, ο πρωθυπουργός μπορεί να διατηρεί ένα προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, αλλά να βλέπει το κόμμα του να πληρώνει το κόστος κυβερνητικών επιλογών, αστοχιών, αδυναμιών και συμπεριφορών υπουργών.
Η ακρίβεια, η πίεση στα νοικοκυριά, η εικόνα της δημόσιας διοίκησης, οι διαδοχικές πολιτικές αναταράξεις και η αίσθηση ότι ορισμένα κυβερνητικά στελέχη έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνική πραγματικότητα συνθέτουν ένα περιβάλλον δυσαρέσκειας. Και αυτή η δυσαρέσκεια δεν μεταφράζεται υποχρεωτικά σε προσωπική απόρριψη του Μητσοτάκη.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα για το Μέγαρο Μαξίμου. Να καταφέρει να περιορίσει την κυβερνητική φθορά χωρίς να χρειαστεί να ανοίξει μια συζήτηση που θα αμφισβητήσει συνολικά το πολιτικό μοντέλο που οικοδομήθηκε από το 2019.
«Φθορά Μητσοτάκη» δεν υπάρχει
Δεν είναι, άλλωστε, το ίδιο πράγμα ένας πρωθυπουργός που χάνει την προσωπική του πολιτική επιρροή και ένας πρωθυπουργός που διαθέτει μεγαλύτερη απήχηση από το κόμμα του. Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει μια δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων που δεν έχει εγκαταλείψει απαραίτητα τον ίδιο, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να επιβραβεύσει αυτομάτως το κυβερνητικό σχήμα.
Αυτό εξηγεί και ένα μέρος της εσωκομματικής κινητικότητας στη Νέα Δημοκρατία. Οι φωνές δυσαρέσκειας, οι παρεμβάσεις πρώην στελεχών και οι δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων που αναφέρονται στην παραδοσιακή κομματική βάση δεν αποτελούν απλώς μια διαμάχη για τις ισορροπίες εξουσίας. Εκφράζουν και την αγωνία ενός τμήματος της παράταξης για την απόσταση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στο κόμμα και τους ψηφοφόρους του.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσο θα γράψει η Νέα Δημοκρατία στην επόμενη κάλπη. Είναι αν ο Μητσοτάκης μπορεί να αξιοποιήσει το προσωπικό του πολιτικό κεφάλαιο για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη εκείνων που απομακρύνθηκαν από την κυβερνητική παράταξη.
Η πρωτιά δεν αρκεί
Και εδώ βρίσκεται η σύνδεση με την αυτοδυναμία. Η πρωτιά δεν αρκεί. Ούτε αρκεί μια αξιοπρεπής προσωπική επίδοση του πρωθυπουργού στις δημοσκοπήσεις. Χρειάζεται να επιστρέψουν ψηφοφόροι που σήμερα εμφανίζονται αποστασιοποιημένοι, να περιοριστούν οι εσωτερικές τριβές και να πειστεί ένα ευρύτερο ακροατήριο ότι υπάρχει λόγος να ανανεώσει την εμπιστοσύνη του στην κυβερνητική πρόταση.
Ο Μητσοτάκης, επομένως, έχει μπροστά του ένα σύνθετο πολιτικό πρόβλημα. Δεν αρκεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Πρέπει να υπερασπιστεί και το κυβερνητικό έργο, να αναλάβει την ευθύνη για τις αδυναμίες του κυβερνητικού μηχανισμού και να αποδείξει ότι μπορεί να διορθώσει όσα προκαλούν τη δυσαρέσκεια.
Γιατί, τελικά, η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα κριθεί μόνο από το αν οι ψηφοφόροι εξακολουθούν να εμπιστεύονται τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θα κριθεί από το αν εξακολουθούν να θέλουν να κυβερνηθούν από τη συγκεκριμένη κυβέρνηση.
Και αυτή είναι μια διαφορά που στο Μέγαρο Μαξίμου δεν έχουν την πολυτέλεια να αγνοήσουν.