Αυτό είναι το χωριό της Λάρισας που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε δύο κόσμους

Στέκει σιωπηλή και αγέρωχη στον θεσσαλικό τόπο, νότια της Κορακόπετρας, εκεί όπου η γη ανηφορίζει και ο Πηνειός κυλά δίπλα της σαν παλιός συνοδοιπόρος. Ανάμεσα στον Όλυμπο και στο ποτάμι, η Γυρτώνη Λάρισας μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε δύο κόσμους τον κόσμο του μύθου και τον κόσμο της φύσης.

Μόλις δεκαεπτά χιλιόμετρα από τη Λάρισα, κι όμως τόσο μακριά από τη φασαρία του χρόνου.

Το όνομά της έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας. Η αρχαία Γυρτώνη, που μνημονεύει ο Όμηρος, ανήκε στην Περραιβία, τη γη ανάμεσα στον Όλυμπο και τον Πηνειό. Εκεί όπου οι θεοί περπατούσαν κοντά στους ανθρώπους και οι βασιλείς όριζαν τόπους όχι μόνο με δύναμη, αλλά με μνήμη. Η ακριβής θέση της αρχαίας πόλης παραμένει άγνωστη, σαν πείσμα του χρόνου άλλοι τη θέλουν εδώ, άλλοι απέναντι από το ποτάμι, άλλοι χαμένη λίγο πιο πέρα. Στο ύψωμα Καστρί, όμως, σώζονται ακόμη τείχη και νεκροταφεία κλασικών χρόνων, πέτρες που επιμένουν να θυμίζουν πως η Γυρτώνη υπήρξε κάποτε βασίλειο ανθρώπων.

Στους νεότερους αιώνες, το χωριό γνώρισε την αγροτική μοίρα της Θεσσαλίας. Τσιφλίκι, κόπος, γη που ποτίστηκε με ιδρώτα. Το κονάκι της Γυρτώνης, σήμερα διατηρητέο ιστορικό μνημείο, στέκει σαν βουβός μάρτυρας των αγώνων των αγροτών, των εξεγέρσεων και των ελπίδων ενός κόσμου που πάλεψε να γίνει αφέντης της γης του. Εκεί μέσα αντηχούν ακόμη οι φωνές της δικαιοσύνης, της αντοχής, της συλλογικής μνήμης.

Κι έπειτα, αθόρυβα, ήρθαν οι πελαργοί.

Χωρίς πολέμους και χωρίς σύνορα, διάλεξαν τη Γυρτώνη για πατρίδα. Σήμερα, σε ένα χωριό λιγοστών κατοίκων, υψώνονται δεκάδες φωλιές. Πάνω από διακόσιοι λευκοί πελαργοί ζουν εδώ, φωλιάζοντας όχι σε τεχνητές κατασκευές, αλλά σε πέτρινα κτίρια, σε στέγες παλιές, στο ιστορικό κονάκι. Η φύση διάλεξε τα έργα των ανθρώπων για να συνεχίσει το δικό της έργο.

Οι πελαργοί βρίσκουν τροφή στους υγροτόπους του Πηνειού, ασφάλεια στον τόπο και φιλοξενία στις καρδιές των ανθρώπων. Οι κάτοικοι τούς φροντίζουν όταν τραυματιστούν, τους περιμένουν κάθε άνοιξη σαν συγγενείς που γυρίζουν από μακριά, τους γιορτάζουν. Έτσι, η Γυρτώνη έγινε γνωστή ως ο παράδεισος των λευκών πελαργών, μοναδική περίπτωση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Κάποτε ήταν βασίλειο που μνημόνευε ο Όμηρος. Σήμερα είναι βασίλειο φτερωτό, ειρηνικό, γεμάτο κύκλους ζωής. Οι πελαργοί πετούν πάνω από τα ερείπια, τις αυλές, τα χωράφια, και ενώνουν τον μύθο με το παρόν. Στη Γυρτώνη, η Ιστορία δεν έφυγε απλώς άνοιξε φτερά.

Ένας τόπος μικρός σε μέγεθος, μα μεγάλος σε ψυχή. Ένας τόπος που έμαθε να φιλοξενεί θεούς, ανθρώπους και πουλιά. Ένας τόπος όπου ο χρόνος δεν σβήνει απλώς μεταμορφώνεται

Πηγή: Onlarissa.gr