Ρέππας στο Newsbomb: «Η πρωτοβουλία ύψωσης σημαίας στα Ίμια εκδηλώθηκε ευθύς με την εκλογή Σημίτη»
Οι βραχονησίδες Ίμια
Μετά τις συζητήσεις και ορισμένες αντιδράσεις από στρατιωτικούς που προκάλεσε η συνέντευξή του, ή επικριτικά σχόλια για τη δήλωση ότι η αποκλιμάκωση της κρίσης ήταν επιτυχία, παρά την άποψη των στρατιωτικών για πόλεμο, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Τύπου Δημήτρης Ρέππας, με άρθρο του αποκλειστικά για το Newsbomb, διαφωτίζει επτά σημεία της κρίσης στα Ίμια.
Επαναλαμβάνει πως το υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν εφάρμοσε τη σαφή εντολή του Κώστα Σημίτη «για την με κάθε τρόπο φύλαξη της μικρής Ίμια» και απαντά σε αξιωματικούς που έχουν παραδεχθεί πως σε περίπτωση στρατιωτικής απάντησης «θα άρχιζαν οι αλληλοβυθίσεις» ή θα ξεκινούσε αιματοκύλισμα.
Δείτε εδώ τη συνέντευξη του Δημήτρη Ρέππα στο vidcast «Στρατόσφαιρα» και τον Μάκη Πολλάτο
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Δημήτρη Ρέππα, κυβερνητικού εκπροσώπου και υπουργού Τύπου κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων:
Κριτικός επίλογος για τα Ίμια
1-Η κρίση στα ΙΜΙΑ είναι ζώσα ιστορία. Τα γεγονότα είναι συγκλονιστικά και αποκαλυπτικά. Η αξιολόγηση των επιχειρησιακών δράσεων στο πεδίο προκύπτει από την αλήθεια όσων καταθέτουν τη μαρτυρία τους. Τους αξίζει ο σεβασμός μας. Θεωρητικές αναλύσεις που εξαντλούνται σε γενικότητες και αφορισμούς έχουν μικρότερη σημασία.
2-Το κρίσιμο σημείο των εξελίξεων υπήρξε η φύλαξη της δυτικής ΙΜΙΑ. Η σαφής εντολή του Πρωθυπουργού και της πολιτικής ηγεσίας για την με κάθε τρόπο φύλαξη της δεν εφαρμόσθηκε. Έως σήμερα παραμένουν αναπάντητα δύο ερωτήματα.
-Γιατί δεν τοποθετήθηκαν σε αυτήν ένοπλες δυνάμεις, αλλά κρίθηκε αρκετή η περιφρούρηση-περικύκλωση της με πλοία, που αποδείχθηκε ανεπαρκής.
-Γιατί το σήμα φύλαξης άλλαξε και αντί της ΙΜΙΑ δόθηκε στρατιωτική εντολή να μεταφερθούν οι καταδρομείς στη νήσο ΚΑΛΟΛΙΜΝΟ.
Το σημείο αυτό είναι καθοριστικό: Αν είχε φυλαχθεί αποτελεσματικά η δυτική ΙΜΙΑ η Τουρκία δεν θα είχε ελεύθερο πεδίο. Σε τέτοια περίπτωση οι βασικές επιλογές της θα ήταν τρείς:
-Η αναδίπλωση
-Η περαιτέρω κλιμάκωση με επίθεση κατά των Ελλήνων στα ΙΜΙΑ με αναπόδραστη την Ελληνική αντίδραση και τη γενίκευση της σύρραξης
-Η ανάληψη στρατιωτικής πρωτοβουλίας εκ μέρους της Τουρκίας σε άλλη περιοχή όπου τη στιγμή εκείνη θεωρούσε ότι μπορεί να έχει πλεονέκτημα.
Εκτιμώ ότι η Τουρκία θα προχωρούσε σε αναδίπλωση επανερχόμενη στο πεδίο των διπλωματικών κινήσεων (ρηματικές διακοινώσεις κλπ). Αν δεν δεχόταν πρώτη πυρά δεν θα έκανε την επιλογή να τα ξεκινήσει εκείνη.
Επιπροσθέτως η φύλαξη της δυτικής ΙΜΙΑ η ακόμη τέλος-τέλος έστω η άμεση επαλήθευση από τις δυνάμεις μας του γεγονότος της απόβασης σε αυτήν Τούρκων κομάντος θα καθιστούσε απολύτως αχρείαστη την απονήωση του ελικοπτέρου με τα τρία ηρωικά στελέχη των Ενόπλων μας Δυνάμεων... Κι’ όμως από την ώρα που μετέφερα τη σχετική πληροφορία για την παρουσία των Τούρκων στη δυτική ΙΜΙΑ πέρασαν ώρες χωρίς να την επιβεβαιώνει η στρατιωτική ηγεσία.
3-Η ιστορία όμως δεν γράφεται με τα ''αν’’, αλλά με τα ''επειδή’’ και τα ''διότι’’. Επειδή και παρά την εντολή της πολιτικής ηγεσίας, δεν φυλάχθηκε αποτελεσματικά η δυτική ΙΜΙΑ η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε δύο επιλογές.
-Είτε να κτυπήσει τους Τούρκους κομάντος με αναμενόμενη την Τουρκική αντίδραση και πιθανότατη τη γενίκευση του πολέμου. Είναι χαρακτηριστικές οι διατυπώσεις κορυφαίων Ελλήνων αξιωματικών που συμμετείχαν από θέσεις ευθύνης στο πεδίο .Μεταξύ άλλων λένε: ’’…θα άρχιζαν οι αλληλοβυθίσεις’’ η ‘’..θα ξεκινούσε αιματοκύλισμα’’ Το επιχείρημα ότι στο πεδίο των ΙΜΙΩΝ η Ελλάδα είχε τη στρατιωτική υπεροχή και με βάση αυτό έπρεπε να κλιμακώσει μέχρι πολέμου είναι μόνο εν μέρει ισχυρό, γιατί βλέπει το δένδρο και χάνει το δάσος.. Παραβλέπει ότι τα Ελληνοτουρκικά σύνορα δεν περιορίζονται στα ΙΜΙΑ, αλλά εκτείνονται από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο. Λογικό να εκτιμήσει κάποιος πως η Τουρκία θα αναζητούσε αλλού το πρόσφορο σε αυτήν σημείο για να κτυπήσει εκεί σε ’’ανταπόδοση’’.
-Είτε να ρίξει το βάρος της στο διπλωματικό πεδίο ενώ παράλληλα οι Ένοπλες Δυνάμεις θα έκαναν αυτό που τους αναλογούσε. Αυτή ήταν η επιλογή.
4-Η ύψωση της σημαίας μας στην ανατολική ΙΜΙΑ με την εγκατάσταση εκεί ένοπλων δυνάμεων μας καθώς και η εντολή για την απόβαση Ελληνικών Δυνάμεων και στη δυτική ΙΜΙΑ ήταν κινήσεις ελεγχόμενης κλιμάκωσης και ενίσχυσης της αποτρεπτικής μας ικανότητας. Δεν συνιστούσαν αποκλιμάκωση δια της παραιτήσεως μας από τα εθνικά δίκαια. Κάθε άλλο. Η στάση της Ελλάδας ήταν στάση υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας της. Ο στόχος της αποκλιμάκωσης δεν τέθηκε έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Ασφαλώς δεν επιθυμούσαμε τον πόλεμο, αλλά αν οι συνθήκες το επέβαλαν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας θα μπορούσαν να τον διεξαγάγουν με επιτυχία.
5-Η προσάραξη του FIGEN ACAT αντιμετωπίστηκε με τη ρυμούλκηση του από ελληνικά πλοία, καθότι ελληνική επικράτεια, σε τουρκικό λιμάνι. Επί ένα μήνα στο πεδίο των ΙΜΙΩΝ επικράτησε ηρεμία, πέραν των διπλωματικών κινήσεων.. Θεωρώ βέβαιο πως αυτή η ηρεμία θα συνεχιζόταν. Η Τουρκία που είχε ήδη από καιρό διακηρύξει τη θέση της-με ψήφισμα της Τουρκικής Βουλής- για το casus belli, εξέδωσε ρηματική διακοίνωση που απαντήθηκε από την Ελλάδα. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που ακολούθησε. Το ερώτημα παραμένει. Η πρωτοβουλία των πολιτών σε ένδειξη πατριωτισμού ουδέποτε εκδηλώθηκε τα προηγούμενα χρόνια, ούτε καν αμέσως μετά το επεισόδιο με το FIGEN ACAT. Εκδηλώθηκε ένα μήνα μετά, ευθύς με την εκλογή Σημίτη. Απλή σύμπτωση; Είναι αξιοσημείωτο πως και μετά την τοποθέτηση της σημαίας δεν υπήρξε αντίδραση, αφού το γεγονός δεν έγινε γνωστό. Αργότερα ακολούθησε η ‘’διαρροή’’ του υλικού (ερευνητέον από ποιόν και γιατί) σε δημοσιογράφους που μέχρι σήμερα δεν έχουν αποκαλύψει την πηγή τους. Η προβολή αυτού του υλικού αναζωπύρωσε το θέμα και έδωσε άλλη διάσταση στην κρίση. Όσο για την έννοια του πατριωτισμού είναι κατά πολύ ευρύτερη και ανώτερη αυτού που κάποιοι αντιλαμβάνονται παίρνοντας τέτοιες πρωτοβουλίες..
6-Αποτελεί στρατηγικό λάθος η υιοθέτηση από μας των ισχυρισμών της Τουρκίας περί γκρίζων ζωνών και η μεταφορά της ορολογίας που χρησιμοποιεί η Τουρκία κατά τη διατύπωση των απόψεων μας. Τα ΙΜΙΑ παραμένουν Ελληνική επικράτεια ,δεν είναι ‘’ουδέτερος χώρος’’ ούτε ‘’γκρίζα ζώνη’’. Σημειώνω πως ο Έλληνας βοσκός συνέχιζε να ανεβαίνει στη βραχονησίδα ανενόχλητος για αρκετά χρόνια μετά, μέχρι το 2004. Ακόμη και σήμερα, χιλιάδες βραχονησίδες της Ελληνικής επικράτειας δεν διαθέτουν υψωμένη Ελληνική σημαία, ούτε φρουρούνται από δυνάμεις πάνω σε αυτές. Αυτό δεν σημαίνει ασάφεια για το καθεστώς Ελληνικής κυριαρχίας που τις διέπει. Η επιβουλή της Τουρκίας είναι υπαρκτή ασχέτως ΙΜΙΩΝ. Η επιβουλή αυτή δεν είναι στιγμιαία και δεν προκύπτει αιφνιδίως. Για αυτό θεωρώ αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα το ότι δεν υποστηρίχθηκε και δεν συνεχίσθηκε η στρατηγική του ΕΛΣΙΝΚΙ (1999) για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τότε που η Τουρκία δεν έθετε τα θέματα που ακολούθησαν (‘’γαλάζια πατρίδα, αποστρατικοποίηση νησιών , ‘’Τουρκολυβικό μνημόνιο’’ κλπ) Σήμερα θα είχαμε άλλα δεδομένα. Σε κάθε περίπτωση τώρα που ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας έχει λάβει πρακτικές διαστάσεις το λόγο έχει η Ελληνική Κυβέρνηση και η συντεταγμένη πολιτεία.
7-Οσον αφορά τον διάλογο με την Τουρκία: Πιστεύω στην αξία του διαλόγου με την αποσαφήνιση ότι ο διάλογος δεν αφορά εθνική κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα. Αλλά και η διεξαγωγή του διαλόγου σε κάθε περίπτωση γίνεται εντός πλαισίου κανόνων με βάση το διεθνές δίκαιο και όχι με ασαφείς πολιτικούς όρους γενικώς και αορίστως. Η κρίση στα ΙΜΙΑ αν είχε εξελιχθεί σε πολεμική σύγκρουση θα οδηγούσε αμέσως μετά στο τραπέζι του διαλόγου και των διαπραγματεύσεων ακριβώς με πολιτικούς όρους ,όπως το επιθυμούσε και διαρκώς το επιδιώκει η Τουρκία. Και μάλιστα με ατζέντα ευρύτερη αυτής για το θέμα των ΙΜΙΩΝ.
Είναι επαινετή η πληθωρική διάθεση διατύπωσης και έκφρασης απόψεων και θέσεων για μια τέτοια οριογραμμή της σύγχρονης ιστορίας μας. Ας μη μας ενοχλεί το περίσσευμα διαφωνίας που εκδηλώνεται, αλλά ας μην επιτρέψουμε το έλλειμμα πίστης που εμμέσως συχνά υπονοείται για την ικανότητα της Ελλάδας να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.
Με είχε επισκεφθεί στο Υπουργείο Τύπου ο τότε Άγγλος διαμεσολαβητής για το Κυπριακό. Με κάποια απορία με ρώτησε γιατί στις απαντήσεις μου για τα Ελληνοτουρκικά χρησιμοποιώ τόσο ''σκληρή'' γλώσσα. Θυμάμαι την απάντηση που έδωσα λέγοντας του: ''Το δόγμα μου είναι πως αν δεν μπορείς να κάνεις τους φίλους σου γείτονες, τότε προσπάθησε να κάνεις τους γείτονές σου φίλους. Η φιλία όμως απαιτεί συνεχή και αμφίπλευρη καλλιέργεια με τήρηση κανόνων που αποκλείουν κάθε κατοχή και κάθε εχθρική βλέψη''. Η θέση αυτή με εκφράζει απολύτως και σήμερα.