Παραλήρημα από τον αρχηγό Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας: Αξιώνει λόγο στις έρευνες Ελλάδας, Κύπρου
Ο Ερτζουμέντ Τατλίογλου βαφτίζει περιοχές «αμφισβητούμενες» και αξιώνει απαγορεύσεις
Snapshot
- Ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ερτζουμέντ Τατλίογλου, αμφισβητεί την επήρεια των ελληνικών νησιών και αξιώνει απαγορεύσεις στις έρευνες Ελλάδας και Κύπρου σε περιοχές που χαρακτηρίζει «αμφισβητούμενες».
- Υποστηρίζει ότι κατά τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη το μήκος των ηπειρωτικών ακτών και οι γεωγραφικές ιδιαιτερότητες, μειώνοντας την αξία των νησιών σύμφωνα με την τουρκική ερμηνεία της αρχής της ευθυδικίας.
- Ισχυρίζεται ότι πλοία που πραγματοποιούν ερευνητικές ή γεωτρητικές δραστηριότητες για λογαριασμό Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πρέπει να επιτρέπεται να δρουν σε αυτές τις περιοχές.
- Παρά το ότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη UNCLOS, δηλώνει ότι συμμορφώνεται με το εθιμικό διεθνές δίκαιο και αντιτίθεται στις συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών που έχει υπογράψει η Κυπριακή Δημοκρατία με τρίτες χώρες.
- Παραπέμπει σε διεθνείς υποθέσεις για να υποστηρίξει την τουρκική θέση περί περιορισμένης επήρειας νησιών σε θαλάσσιες ζώνες.
Σε ρόλο αυτόκλητου «χωροφύλακα» της Ανατολικής Μεσογείου εμφανίζεται ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ερτζουμέντ Τατλίογλου, αξιώνοντας να βάλει φραγμό στις έρευνες και τις γεωτρήσεις Ελλάδας και Κύπρου.
Σε άρθρο του με αιχμή τη «Γαλάζια Πατρίδα», παρουσιάζει τις ανυπόστατες τουρκικές διεκδικήσεις ως βάση επιβολής απαγορεύσεων σε θαλάσσιες περιοχές που η ίδια η Άγκυρα χαρακτηρίζει αμφισβητούμενες.
Επαναλαμβάνει τις γνωστές διεκδικήσεις της Τουρκίας και το ανυπόστατο δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, αμφισβητώντας την επήρεια των ελληνικών νησιών που τους δίνει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
«Το παρόν άρθρο εξετάζει την εφαρμογή του οράματός μας στην Ανατολική Μεσόγειο, με αφετηρία την αντίληψη που παρουσιάστηκε στην προηγούμενη μελέτη με τίτλο "Γαλάζια Πατρίδα: Από τη χάραξη των συνόρων σε ένα ναυτιλιακό όραμα", σύμφωνα με την οποία οι θάλασσες πρέπει να αξιολογούνται όχι μόνο υπό το πρίσμα των δικαιωμάτων και των περιοχών δικαιοδοσίας, αλλά και των οικονομικών, διπλωματικών και στρατιωτικο-στρατηγικών δυνατοτήτων τους», αναφέρει εισαγωγικά ο Τατλίογλου.
Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας του Τατλίογλου είναι η αμφισβήτηση της πλήρους επήρειας των νησιών κατά την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. Υποστηρίζει αυθαίρετα, χωρίς κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο στη Θάλασσα και στη λογική, ότι το μήκος των ηπειρωτικών ακτών και οι γεωγραφικές ιδιαιτερότητες πρέπει να έχουν καθοριστικό βάρος, προβάλλοντας την τουρκική ερμηνεία της αρχής της ευθυδικίας.
Μάλιστα, φθάνει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι δεν επιτρέπεται Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρούν στις δραστηριότητές τους σε πλοία που επιχειρούν να πραγματοποιήσουν ερευνητικές ή γεωτρητικές δραστηριότητες σε δήθεν «αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές», όπως λέει.
Στο ίδιο προκλητικό και εκτός νομική και λογικής βάσης άρθρο υποστηρίζει:
«Η Τουρκία υπογραμμίζει ότι, παρόλο που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), συμμορφώνεται με τις διατάξεις της που έχουν αποκτήσει χαρακτήρα εθιμικού διεθνούς δικαίου. Σύμφωνα με την Τουρκία, κατά τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη η αρχή της ευθυδικίας και οι ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες, ενώ η Ελλάδα και η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου (ΕΔΝΚ)(σ.σ. Κυπριακή Δημοκρατία) δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα δικαιώματα των νησιών επί των θαλάσσιων ζωνών. Ωστόσο, μια θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας απορρέει από τα κυριαρχικά δικαιώματα που δημιουργεί η χερσαία επικράτεια. Στο πλαίσιο αυτό, η χερσαία έκταση ενός νησιού δεν μπορεί, απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται απέναντι από μια ηπειρωτική ακτή, να δημιουργεί θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας ίση με εκείνη μιας ηπειρωτικής επικράτειας που διαθέτει ακτογραμμή δεκάδες φορές μεγαλύτερη».
Για να στηρίξει τις θέσεις του, παραπέμπει στις υποθέσεις της Υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας του 1969, των Νήσων της Μάγχης του 1977 και του Γιαν Μάγεν του 1993. Παρουσιάζει τις συγκεκριμένες αποφάσεις ως επιχειρήματα υπέρ της τουρκικής προσέγγισης για περιορισμένη επήρεια των νησιών.
Επιπλέον, αντιτίθεται στις καθ' όλα νόμιμες συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών που έχει υπογράψει μέχρι σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατίας με τρίτες χώρες.
