«Πρέπει να δημιουργηθεί επειγόντως μια ενιαία αγορά ομολόγων»
«Από την έναρξη της κρίσης του χρέους, έγιναν μια σειρά από λάθη. Η Ευρώπη καταρχήν διχάστηκε και δίστασε για πολύ καιρό προτού αναλάβει δράση. Ετσι κι αλλιώς, η Ευρώπη πάντα αντιδρά εκ των υστέρων, κλείνοντας τρύπες, χωρίς να παρουσιάζει ένα όραμα. Έχει γίνει όμως πλέον απαραίτητη η μετάβαση σε ένα ανώτερο στάδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με τη δημιουργία μιας μεγάλης, ενιαίας αγοράς ομολόγων για τα δημόσια χρέη των κρατών».
Αυτά λέει σε συνέντευξή του στη «Liberation» ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Βέρχοφστατ, που σήμερα είναι πρόεδρος της ομάδας των Φιλελευθέρων στο ευρωκοινοβούλιο. Κατά την άποψή του, για να σταματήσει η «μόλυνση» στην ευρωζώνη πρέπει να γίνουν τρία πράγματα.
Πρώτον, να τεθούν σε ισχύ προγράμματα επενδύσεων για να ενισχυθεί η ανάπτυξη στην Ελλάδα. Η Ευρώπη έχει τα εργαλεία και τα μέσα για να το κάνει. Δεν είναι δυνατόν να ζητούνται από τους Ελληνες συνεχώς θυσίες, και τίποτα άλλο.
Δεύτερον, να μειωθεί το επιτόκιο με το οποίο δανείζουν οι χώρες της ευρωζώνης την Ελλάδα. Δεν υπάρχει κανείς λόγος να διατηρείται σε τόσο υψηλό επίπεδο, προκειμένου να κερδίζουν χρήματα οι δανειστές.
Τρίτον, πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να μειωθεί το χρέος της Ελλάδας. Το μειώνεις είτε μιλώντας γι’αυτό, όπως κάνουν οι Γερμανοί, είτε διακριτικά, όπως κάνουν οι Γάλλοι, ανταλλάσσοντας ομόλογα ή παρατείνοντας τη διάρκεια ισχύος τους. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο! Αυτό που έχει σημασία είναι να δρας γρήγορα, γνωρίζοντας ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια δεν θα ζητηθεί από τους ευρωπαίους φορολογούμενους ή από τις τράπεζες, αλλά από τους Έλληνες.
«Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και οι δύο δρόμοι είναι σαφείς», τονίζει ο Βέρχοφστατ. «Είτε πηγαίνουμε προς τα Ηνωμένα Έθνη της Ευρώπης είτε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, με την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής οικονομικής διακυβέρνησης. Δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια και να παρακολουθούμε το βαρύ πυροβολικό της Γερμανίας να πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση από το ελληνικό αυτοκινητάκι. Νομίζαμε ότι η νομισματική ένωση θα δημιουργούσε αυτομάτως μια οικονομική σύγκλιση των μελών της. Συνέβη το αντίθετο. Η χαλαρή στρατηγική που καθορίστηκε το 2000 στη Λισσαβώνα, και δεν θέτει καμιά υποχρέωση στα κράτη-μέλη, αποκαλύπτει τα όριά της».
Διαβάστε περισσότερα στο newscode.gr