Τι συμβαίνει όταν σε μία θεατρική παράσταση πηγαίνουν «Όλα...λάθος»;
Ένα έργο που μόνο από τον τίτλο του δηλώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του.
«Όλα.. λάθος», λοιπόν, και τίποτα δεν πρόκειται να εξελιχθεί όπως θα έπρεπε. Η Θέμις Μαρσέλλου σκηνοθετεί με βασικό της γνώμονα την έννοια της αποδόμησης. Οι θεατές παρακολουθούν την προσπάθεια μιας ερασιτεχνικής ομάδας να ανεβάσει ένα «σοβαρό» αστυνομικό δράμα, μόνο που από τα πρώτα κιόλας λεπτά όλα αρχίζουν να καταρρέουν - κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Λάθη, ατυχήματα, παραλείψεις και ασυνεννοησίες διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργώντας ένα συνεχές ντόμινο καταστροφών που οδηγεί την παράσταση στα άκρα και το κοινό σε αδιάκοπο γέλιο. Το έργο επενδύει συνειδητά στο χάος, μετατρέποντας την αποτυχία σε βασικό αφηγηματικό άξονα και κινητήρια δύναμη της δράσης.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη θεατρική εμπειρία παίζει η σωματική κωμωδία (slapstick), η οποία υπηρετείται στο έπακρο από τους ηθοποιούς σε επίπεδο ενέργειας και ρυθμού. Πρωταγωνιστές είναι όλοι, ανεξαρτήτως σειράς εμφάνισης ή ρόλου, καθώς η παράσταση βασίζεται στη συλλογικότητα και στην απόλυτη αλληλεξάρτηση των συντελεστών. Ο ένας εξαρτάται από τον άλλον, γεγονός που δημιουργεί μια επιτηδευμένη σκηνική συνεννόηση και ενισχύει τον κωμικό μηχανισμό.
Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, στον ρόλο του «σκηνοθέτη» της ομάδας, λειτουργεί ως ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η δράση, «εκπαιδεύοντας» το κοινό στον τρόπο που οφείλει να αντιδρά, μέσα από έναν χαρακτήρα που αυτοπαρουσιάζεται ως σοβαρός γνώστης της θεατρικής τέχνης. Η παρουσία του αποκτά έτσι και έναν μεταθεατρικό χαρακτήρα, σχολιάζοντας έμμεσα τη σχέση καλλιτέχνη και κοινού.
Ιδιαίτερα ξεχωρίζει και ο Γιώργος Χατζής στον ρόλο του τεχνικού και υπεύθυνου για τη μουσική, ο οποίος, μέσα από τις συνεχείς «αστοχίες» και την ακούσια εμπλοκή του στη δράση, συμβάλλει καθοριστικά στην κλιμάκωση της καταστροφής. Στον αντίποδα, η Μαρία Ανδρούτσου λειτουργεί ως ο «πυροσβεστήρας» της παράστασης, προσπαθώντας διαρκώς να σώσει την ομάδα με κάθε πιθανό –και απίθανο– τρόπο.
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης συμπληρώνει το σύνολο, με την άμεση σκηνική του συνδιαλλαγή με τον Θανάση Τσαλταμπάση, ενώ η Ελευθερία Κοντογεώργη χειρίζεται με χιούμορ τον ρόλο της πρωταγωνίστριας του έργου εντός του έργου, αξιοποιώντας τη δραματουργική υπερβολή του χαρακτήρα της. Ο Γεράσιμος Παπικινός, πιστός σε ένα επαναλαμβανόμενο «λάθος», διατηρεί σταθερά την εγρήγορση και προκαλεί το γέλιο μέσα από τη συνέπεια της αποτυχίας του.
Στις φιγούρες που ξεχωρίζουν συγκαταλέγονται επίσης ο Πρόδρομος Τοσουνίδης και ο Βαγγέλης Πιτσιλός. Ο πρώτος, στον ρόλο του μπάτλερ, αξιοποιεί κάθε πιθανό στερεοτυπικό στοιχείο του χαρακτήρα, προκαλώντας αβίαστα το γέλιο. Ο δεύτερος εντυπωσιάζει με την έντονη σωματικότητα και τη ζωντάνια του, κινούμενος αδιάκοπα επί σκηνής, με τις κινήσεις και τα μουσικά εφέ που τον συνοδεύουν να ενισχύουν τη συνολική κωμική εμπειρία.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει το σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου, το οποίο δεν λειτουργεί απλώς ως χώρος δράσης αλλά ως ενεργός μηχανισμός της αφήγησης. Πόρτες που δεν συνεργάζονται, τοίχοι που υποχωρούν και αντικείμενα που «προδίδουν» τους ηθοποιούς συνθέτουν ένα περιβάλλον σε συνεχή αποσύνθεση. Η σκηνογραφία υπηρετεί απόλυτα την ιδέα της καταστροφής, ενισχύοντας το αίσθημα της θεατρικής αστάθειας που αποτελεί και τον πυρήνα του έργου.
Η σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου κινείται σταθερά μέσα στη λογική της φάρσας, οργανώνοντας το χάος και επιτρέποντας στα λάθη να εξελιχθούν σε βασικό δραματουργικό μηχανισμό. Η επικοινωνία με το κοινό, αλλά και η συμμετοχή του -σε σημεία εντός και εκτός σκηνής - συνθέτουν μια σκηνοθετική ματιά που επιχειρεί να «σπάσει» τον τέταρτο τοίχο και να δημιουργήσει μια πιο άμεση σχέση με τους θεατές. Ο ρυθμός παραμένει υψηλός και η δράση σχεδόν αδιάκοπη, ενισχύοντας την αίσθηση μιας παράστασης που δεν αφήνει περιθώριο για παύσεις ή «διόρθωση», αλλά επενδύει συνειδητά στην κλιμάκωση της αποτυχίας.
Το «Όλα...λάθος» ακολουθεί πιστά τη λογική της φάρσας και του slapstick, ενός είδους που βασίζεται στην υπερβολή και στην επανάληψη του λάθους ως κωμικού μοτίβου. Πρόκειται για ένα έργο με μακρά διεθνή πορεία και συγκεκριμένο κοινό, που γνωρίζει τι να περιμένει από αυτή τη θεατρική συνθήκη. Η μεταφορά του στην ελληνική σκηνή επιδιώκει να μεταφέρει το γέλιο στο θέατρο, αξιοποιώντας τα «έξυπνα» λάθη, τις σκηνικές ανατροπές και τα διαρκή μπερδέματα στη δράση και στους διαλόγους. Το σίγουρο είναι πως κερδίζει το κοινό μέσα από την κωμωδία, αναδεικνύοντας την ανάγκη για παραστάσεις που βασίζονται στο απλό, αλλά αποτελεσματικό, κωμικό λάθος.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
Θανάσης Τσαλταμπάσης, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μαρία Ανδρούτσου, Πρόδρομος Τοσουνίδης, Γιώργος Χατζής, Βαγγέλης Πιτσιλός, Ελευθερία Κοντογεώργη, Γεράσιμος Παπικινός
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Απόδοση – σκηνοθεσία: Θέμις Μαρσέλλου
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Μουσική επιμέλεια: Ιάσονας Γουάστωρ
Βοηθός σκηνοθέτη- Επιμέλεια Κίνησης: Θοδωρής Γιαννόπουλος
Φωτογραφίες: Χάρης Γερμανίδης
Σχεδιασμός αφίσας: Τζόυ Τόλια
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου παράστασης: Μαρκέλλα Καζαμία
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media
Παραγωγή: Marosssoulis Productions
Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ola-lathos-the-play-that-goes-wrong-1