«Εθνική Ελλάδος γεια σου»: Τα 7 γκολ είναι πολλά, αλλά οι 11 βαθμοί περισσότεροι
Επτά γκολ είναι (πάρα) πολλά, αλλά και η τρίτη θέση στην ισοβαθμία σε έναν όμιλο με θηρία είναι επιτυχία
Ο Γιώργος Μασούρας πανηγυρίζει το γκολ της νίκης στον αγώνα με την Σερβία
Snapshot
- Η Εθνική Ελλάδος ολοκλήρωσε το Nations League με 11 βαθμούς, ισόβαθμη με Γερμανία και Ολλανδία, κατακτώντας την τρίτη θέση στον όμιλο και παραμένοντας στη League A.
- Η ομάδα πέτυχε σημαντικές νίκες, όπως επί της Αγγλίας στο Γουέμπλεϊ και της Γερμανίας, που αποτελούν σπάνια επιτεύγματα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
- Η βαριά ήττα με 7-0 από την Ολλανδία αποτελεί σημαντική αποτυχία, αλλά δεν ακυρώνει τη συνολική θετική πορεία της ομάδας υπό τον προπονητή Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
- Ο Γιοβάνοβιτς έχει δημιουργήσει μια ομάδα με αγωνιστική ταυτότητα και αυτοπεποίθηση, επαναφέροντας την Ελλάδα στο γκρουπ των ισχυρών της Ευρώπης.
- Ο μεγάλος στόχος παραμένει η πρόκριση σε μια μεγάλη διοργάνωση, όπου θα κριθεί η πραγματική αξία και η πρόοδος της Εθνικής.
Επτά γκολ από την Ολλανδία ήταν πολλά. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Είναι όμως αρκετά για να ακυρώσουν όσα έχει πετύχει αυτή η Εθνική; Και, κυρίως, ποιο είναι τελικά το ταβάνι της;
Στην Ελλάδα έχουμε μια ιδιαίτερη ευκολία να βγάζουμε συμπεράσματα. Με την πρώτη μεγάλη ήττα, ο προπονητής (κυρίως) έφτασε στο ταβάνι του, η ομάδα δεν μπορεί να πάει παραπάνω και όσα προηγήθηκαν περνούν αυτομάτως στη λήθη. Κάπως έτσι, μετά το βαρύ 7-0 από την Ολλανδία, άρχισε και πάλι η συζήτηση για τα όρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Ας δούμε, όμως, λίγο τους αριθμούς. Η Ελλάδα μετά τη χθεσινή νίκη της επί της Σερβίας ολοκλήρωσε την παρουσία της στο Nations League με 11 βαθμούς, στην τρίτη θέση του ομίλου, ισόβαθμη με Γερμανία και Ολλανδία. Τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες και μόλις μία ήττα. Παρέμεινε στη League A, ενώ εξασφάλισε θέση στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας για την κλήρωση των προκριματικών του EURO 2028.
Και, μέσα σε όλα αυτά, νίκησε τη Γερμανία. Όπως νωρίτερα είχε νικήσει την Αγγλία μέσα στο Γουέμπλεϊ. Δύο αποτελέσματα που ασφαλώς δεν προκύπτουν κάθε μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ποιος θα το πίστευε όταν στα μέσα Σεπτεμβρίου που ξεκίνησε η διοργάνωση, ο μεγάλος στόχος ήταν να είμαστε στο τέλος πάνω από την Σερβία για να παραμείνουμε, έστω και μέσω μπαραζ, στην πρώτη κατηγορία; Τρίτοι λοιπόν ο στόχος, τρίτοι βγήκαμε, αλλα το ταξίδι και ο δρόμος που ακολουθήσαμε δεν ήταν ο ίδιος...
Αλλιώς πχ τρίτος στην ισοβαθμία με την Σερβία με έναν βαθμό, αλλιώς στην τρίτη θέση με 11βαθμούς και ισόβαθμος με Γερμναία και Ολλανδία...
Το 7-0 από την Ολλανδία ήταν μια βαριά αγωνιστική αποτυχία. Ο Γιοβάνοβιτς έχει ευθύνη και οφείλει να αναλύσει τι πήγε στραβά. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και οι κορυφαίες εθνικές ομάδες έχουν τις δικές τους μαύρες βραδιές. Στο ίδιο Nations League, η Κροατία γνώρισε πριν από λίγες ημέρες επίσης συντριβή με 0-7 από την Αγγλία, ενώ η Ολλανδία, μόλις χθες, ταπεινώθηκε με 5-0 από τη Γερμανία. Ακόμη και η Πορτογαλία ηττήθηκε με 0-4 από την Δανία. Δεν αμφισβητήθηκε, βέβαια, εξαιτίας αυτών των αποτελεσμάτων η συνολική ποδοσφαιρική αξία των συγκεκριμένων ομάδων που, μεταξύ μας, είναι πιο βαρια χαρτιά απο την Ελλάδα στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να δικαιολογήσουμε την ήττα, αλλά να μην απομονώσουμε ένα αποτέλεσμα από τη συνολική εικόνα.
Και εδώ προκύπτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το ταβάνι του Ιβάν Γιοβάνοβιτς; Όταν χάνει με 7-0, λέμε ότι το έφτασε. Όταν νικά την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ και τη Γερμανία, τι ακριβώς συμβαίνει; Ανεβαίνει ξαφνικά το ταβάνι ή απλώς ξεχνάμε να το αναζητήσουμε;
Ο Σέρβος τεχνικός έχει ήδη πετύχει σημαντικά πράγματα στην Εθνική. Έχει δημιουργήσει μια ομάδα με αγωνιστική ταυτότητα, αυτοπεποίθηση και τη δυνατότητα να κοιτάζει στα μάτια μεγάλους αντιπάλους. Έχει συμβάλει στην επιστροφή της Ελλάδας στην πρώτη κατηγορία του Nations League και την έχει επαναφέρει στο γκρουπ των ισχυρών. Δεν είναι μικρά επιτεύγματα, ειδικά αν αναλογιστούμε την πορεία της Εθνικής από το 2014 και το τέλος της εποχής του Φερνάντο Σάντος.
Για χρόνια η Ελλάδα αναζητούσε τον δρόμο της. Έμενε μακριά από μεγάλες διοργανώσεις, αδυνατούσε να αποκτήσει σταθερότητα και είχε χάσει σε μεγάλο βαθμό την επαφή της με το επίπεδο στο οποίο κάποτε πρωταγωνιστούσε. Σήμερα, τουλάχιστον, υπάρχει ξανά μια ομάδα που δημιουργεί προσδοκίες και δίνει στον κόσμο λόγους να πιστεύει.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πανηγυρίζουμε σαν να κατακτήσαμε κάποιο τρόπαιο. Η πραγματική επιβεβαίωση θα έρθει με την πρόκριση στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης. Εκεί πρέπει να φτάσει η Ελλάδα και εκεί θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό η δουλειά του Γιοβάνοβιτς. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος και αυτή είναι η απαίτηση.
Μέχρι τότε, όμως, η αξιολόγηση οφείλει να είναι συνολική. Ούτε αποθέωση στις νίκες ούτε αποκαθήλωση στις ήττες. Η Εθνική έχει κάνει βήματα μπροστά, έχει πετύχει σπουδαία αποτελέσματα, έχει εξασφαλίσει σημαντικά πλεονεκτήματα για τη συνέχεια και έχει ξαναβρεί θέση ανάμεσα στις ισχυρές ομάδες της Ευρώπης.
Μια βαριά ήττα δεν διαγράφει μια συνολικά επιτυχημένη πορεία. Όπως και δύο μεγάλες νίκες δεν αρκούν από μόνες τους για να λύσουν όλα τα προβλήματα.
Το ζητούμενο είναι η συνέχεια, η σταθερότητα και, τελικά, η πρόκριση. Γιατί αυτό περιμένουμε όλοι: να δούμε ξανά την Ελλάδα σε μια μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση.
Όλοι λέμε ότι έχουμε, ίσως, το πιο ποιοτικό ρόστερ της ιστορίας μας. Αλήθεια και ψέμματα. Υπάρχουν θέσεις στο γήπεδο που ποτε το ελληνικό ταλέντο δεν είχε τόσο ταλέντο και άλλες που υπάρχει... ένδεια. Όλα κρίνονται στο γήπεδο.
Αρκεί να θυμηθούμε τι λέγαμε για τους ποδοσφαιριστές που κατέκτησαν το Euro 2004 λίγο πριν έρθει ο Ρεχαγκελ.
Η συγκεκριμένη ομάδα έχει δείξει ότι μπορεί να κοιτάξει πολύ ψηλά. Τώρα καλείται να αποδείξει ότι μπορεί και να φτάσει εκεί και να φωνάξουμε ξανά: «Εθνική Ελλάδα, γεια σου!»