Κατάληψη τάνκερ από ΗΠΑ: Η «Protective Principle», οι γκρίζες ζώνες, τα έξι σημεία κλειδιά
Χθες οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις κατέλαβαν ένα πλοίο που καταδίωκαν δυο εβδομάδες, ενώ η ακτοφυλακή κατέσχεσε δεξαμενόπλοιο στα ύδατα της Λατινικής Αμερικής
Πρόκειται για δύο πετρελαιοφόρα : το ένα κοντά στην Ισλανδία και το δεύτερο στην Καραϊβική Θάλασσα.
Παρά την κατάσχεση δύο δεξαμενόπλοιων από τον αμερικανικό στρατό, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θα διατηρήσει ανοιχτές και ειλικρινείς σχέσεις με τον ηγέτη του Κρεμλίνου Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ. Αυτό δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ, σε ενημέρωση των δημοσιογράφων.
«Ανησυχείτε για τις αυξανόμενες εντάσεις με τη Ρωσία σχετικά με την κατάσχεση των δεξαμενόπλοιων; Και πώς επηρεάζουν οι ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα τις τρέχουσες σχέσεις με την Κίνα και τη σχέση του προέδρου με τον πρόεδρο Xi;» τη ρώτησε η δημοσιογράφος.
«Νομίζω ότι ο πρόεδρος έχει μια πολύ ανοιχτή, ειλικρινή και καλή σχέση τόσο με τον Πρόεδρο Πούτιν της Ρωσίας όσο και με τον Πρόεδρο Σι της Κίνας. Όπως γνωρίζετε, έχει μιλήσει επανειλημμένα μαζί τους από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του πριν από περίπου ένα χρόνο και πιστεύω ότι αυτές οι προσωπικές σχέσεις θα συνεχιστούν. Αλλά όσον αφορά τον πρόεδρο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ακολουθήσει πολιτικές που είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών. Και όσον αφορά αυτές τις κατασχέσεις πλοίων, αυτό σημαίνει την επιβολή του εμπάργκο σε όλα τα πλοία του σκιώδους στόλου που μεταφέρουν παράνομα πετρέλαιο και επιτρέπουν μόνο νόμιμο εμπόριο», απάντησε ο Λίβιτ.
Δύο Έλληνες ναύαρχοι απαντούν
Για το θέμα διευκρινίσεις και αναλύσεις παρείχαν δύο Έλληνες ναύαρχοι (ε.α).
Ο ειδικός αμυντικός αναλυτής κ. Δημήτρης Τσαϊλάς, Ναύαρχος ε.α παρουσίασε έξι σημεία που αξίζει να τονιστούν ενώ εξήγησε τι αποκαλύπτει η κατάσχεση του Δεξαμενοπλοίου για τη σύγχρονη θαλάσσια ισχύ.
Αναλυτικά αναφέρει:
Ακολουθεί μια πρώτη συνοπτική ανάλυση έξι σημείων για τη "νηοψία"/ κατάσχεση στο ρωσικό πετρελαιοφόρο που συνδέεται με τη Βενεζουέλα μετά από εβδομάδες καταδίωξης από αμερικανικές δυνάμεις, προσαρμοσμένη στην στρατηγική κοσμοθεωρία με επίκεντρο τη ναυτική ισχύ, τη νομική ασάφεια και τον έλεγχο της κλιμάκωσης:
1. Στρατηγική Σηματοδότηση στη Θάλασσα
Η κατάσχεση του δεξαμενόπλοιου ήταν μια σκόπιμη επίδειξη της ναυτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ, σχεδιασμένη να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα αντί να επιβάλει κυρώσεις τακτικά, αποφεύγοντας παράλληλα προσεκτικά την άμεση αντιπαράθεση.
2. Νομική χρήση στον Ναυτικό Τομέα
νομική ασάφεια στο πλαίσιο του διεθνούς ναυτικού δικαίου αξιοποιήθηκε σκόπιμα, μετατρέποντας την επιβολή κυρώσεων σε εργαλείο ανταγωνισμού χωρίς να οδηγείται σε ανοιχτή ναυτική σύγκρουση.
3. Έλεγχος Κλιμάκωσης μεταξύ Μεγάλων Δυνάμεων
Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία δίνουν προτεραιότητα στην αυτοσυγκράτηση, διασφαλίζοντας την ολοκλήρωση της επιχείρησης χωρίς ναυτική αντιπαράθεση και διατηρώντας τη στρατηγική σταθερότητα στον Βόρειο Ατλαντικό.
4. Ο Ενεργειακός Έλεγχος ως Θαλάσσια Ισχύς.
Με την εποπτεία των ροών πετρελαίου της Βενεζουέλας, οι ΗΠΑ μετέτρεψαν τη ναυτική παρουσία σε οικονομική και γεωπολιτική μόχλευση στις ενεργειακές οδούς του Ατλαντικού.
5. Κίνδυνοι Συμμαχίας και Κυριαρχίας
Η επιχείρηση κινδυνεύει να δημιουργήσει προηγούμενα που θα μπορούσαν να αναστατώσουν τα μικρότερα ναυτικά κράτη και να επιδεινώσουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ, αποδυναμώνοντας τους παραδοσιακούς κανόνες της κυριαρχίας του κράτους σημαίας.
6. Επαναστρατιωτικοποίηση του Βόρειου Ατλαντικού:
Το περιστατικό σηματοδοτεί την επιστροφή του Βόρειου Ατλαντικού ως αμφισβητούμενου στρατηγικού θεάτρου που χαρακτηρίζεται από επιχειρήσεις παρουσίας, συνοδείες και έμμεσο ανταγωνισμό αντί για ανοιχτό πόλεμο.
Τι αποκαλύπτει κατάσχεση του Δεξαμενοπλοίου για τη σύγχρονη θαλάσσια ισχύ
Η πρόσφατη κατάσχεση ενός πετρελαιοφόρου με ρωσική σημαία στον Βόρειο Ατλαντικό από τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο επιβολής κυρώσεων. Είναι μια δοκιμασία αντοχής για την παγκόσμια ναυτική τάξη, μια δοκιμασία που αποκαλύπτει πώς οι μεγάλες ναυτικές δυνάμεις βλέπουν ολοένα και περισσότερο τις θάλασσες όχι ως ουδέτερα κοινά αγαθά, αλλά ως αρένες στρατηγικού ανταγωνισμού.
Από την οπτική γωνία ενός κλασικού αξιωματικού του ναυτικού, το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν το δεξαμενόπλοιο παραβίασε τις κυρώσεις των ΗΠΑ, αλλά τι προηγούμενο θέτει αυτή η ενέργεια για τον έλεγχο της κλιμάκωσης, το ναυτικό δίκαιο και τη συνοχή της συμμαχίας.
Θαλάσσια Ισχύς ως Σήμανση
Με την πρώτη ματιά, η επιχείρηση φαίνεται αποφασιστική. Μετά από μια δίμηνη καταδίωξη, εκτελείται μια επιβίβαση χωρίς αντίσταση και η αθόρυβη απομάκρυνση ενός πλοίου που φέρεται να συνδέεται με τις εξαγωγές πετρελαίου της Βενεζουέλας. Ωστόσο, η αδράνεια ρωσικών ναυτικών συνοδών κατά τη στιγμή της επιβίβασης αμερικανικών δυνάμεων είναι πιο αποκαλυπτική από την ίδια την κατάσχεση. Τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Μόσχα επεδίωξαν σαφώς να αποφύγουν μια άμεση ναυτική αντιπαράθεση.
Αυτή η αυτοσυγκράτηση υπογραμμίζει μια βασική αρχή. Οι σύγχρονες ναυτικές επιχειρήσεις συχνά σχεδιάζονται λιγότερο για να νικήσουν έναν αντίπαλο και περισσότερο για να σηματοδοτήσουν αποφασιστικότητα διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο της κλιμάκωσης. Υπό αυτή την έννοια, ο στόχος δεν ήταν το δεξαμενόπλοιο, αλλά η αξιοπιστία.
Το Δόγμα των ΗΠΑ: Αποτελεσματικότητα έναντι του Προηγούμενου
Από την αμερικανική δογματική άποψη, η επιχείρηση εντάσσεται πλήρως σε ένα ευρύτερο πλαίσιο παγκόσμιου ελέγχου της θάλασσας. Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο την επιβολή κυρώσεων ως επέκταση της ναυτικής ισχύος, κάτι που δικαιολογείται από την ερμηνεία της στις διεθνείς επιταγές ασφαλείας.
Η νομική ασάφεια δεν αποτελεί ελάττωμα αυτής της προσέγγισης, είναι χαρακτηριστικό. Η ικανότητα αποφασιστικής δράσης σε αμφισβητούμενο νομικό χώρο ενισχύει την αποτροπή και καταδεικνύει την εμβέλεια. Ωστόσο αυτή η αποτελεσματικότητα ενέχει μακροπρόθεσμους κινδύνους. Εάν οι μονομερείς κυρώσεις γίνουν λόγος για απαγόρευση στην ανοιχτή θάλασσα, η προβλεψιμότητα που στηρίζει τη θαλάσσια τάξη αρχίζει να διαβρώνεται.
Ρωσία: Η αυτοσυγκράτηση ως στρατηγική
Η αντίδραση της Ρωσίας φαίνεται μετρημένη, νομικίστικη και κυρίως μη κινητική, που αντανακλά το ναυτικό δόγμα της ασύμμετρης αποτροπής. Η Μόσχα κατανοεί ότι μια άμεση σύγκρουση με το ΝΑΤΟ στη θάλασσα θα ήταν στρατηγικά αυτοκαταστροφική. Αντ' αυτού, αυτοπροσδιορίζεται ως υπερασπιστής του διεθνούς ναυτικού δικαίου, ενώ απορροφά τακτικές απώλειες για να διατηρήσει τη στρατηγική σταθερότητα.
Αυτή η συμπεριφορά ευθυγραμμίζεται με παλαιότερες αναφορές μου ότι η αποφυγή κλιμάκωσης έχει γίνει πρωταρχικός επιχειρησιακός στόχος για τα μεγάλα ναυτικά. Η σιωπή της Ρωσίας στη θάλασσα, ακολουθούμενη από διαμαρτυρίες στην ξηρά, δεν είναι αδυναμία, είναι υπολογισμός.
Η Κίνα παρακολουθεί στενά
Ίσως το πιο σημαντικό κοινό για αυτό το περιστατικό δεν είναι στην Ουάσιγκτον ή τη Μόσχα, αλλά στο Πεκίνο.
Το ναυτικό δόγμα της Κίνας βασίζεται σε σταδιακή αναδιαμόρφωση των κανόνων μέσω επιχειρήσεων γκρίζας ζώνης. Η κατάσχεση δεξαμενόπλοιων ενισχύει ένα μάθημα που οι Κινέζοι στρατηγικοί αναλυτές έχουν από καιρό εσωτερικεύσει. Το ναυτικό δίκαιο είναι ολοένα και πιο εύπλαστο, διαμορφωμένο λιγότερο από τη συναίνεση και περισσότερο από την ισχύ και την επιμονή.
Εάν η μονομερής επιβολή ομαλοποιηθεί στον Ατλαντικό, αναπόφευκτα θα αναφερθεί, έμμεσα ή ρητά, στον Ινδο-Ειρηνικό. Από τη δική μου οπτική γωνία, εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος, όπου τα προηγούμενα ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τους στόλους.
Το δίλημμα της Συμμαχίας
Για το ΝΑΤΟ και τα μικρότερα ναυτικά κράτη, οι επιπτώσεις είναι δυσάρεστες. Από τη μία πλευρά, η ναυτική αυτοπεποίθηση των ΗΠΑ αποτελεί εγγύηση για την ασφάλεια της συμμαχίας. Από την άλλη, ενέργειες που θολώνουν τα όρια της κυριαρχίας του κράτους σημαίας διατρέχουν τον κίνδυνο να δημιουργήσουν ένα θαλάσσιο περιβάλλον όπου η ισχύς, και όχι ο νόμος, καθορίζει τα αποτελέσματα.
Έχω επανειλημμένα τονίσει ότι η συνοχή της συμμαχίας εξαρτάται από προβλέψιμους κανόνες στη θάλασσα. Όταν η επιβολή γίνεται επιλεκτική και μονομερής, τα μικρότερα ναυτικά αναγκάζονται να πλοηγηθούν μεταξύ προστασίας και προηγούμενου.
Μια επιστροφή σε αμφιλεγόμενες θάλασσες
Ο Βόρειος Ατλαντικός, που για καιρό θεωρούνταν ασφαλής ζώνη διέλευσης, επανεμφανίζεται σιωπηλά ως ένα αμφισβητούμενο στρατηγικό θέατρο επιχειρήσεων. Όχι μέσω μαχών με στόλους, αλλά μέσω συνοδειών, παρακολούθησης, απαγορεύσεων και νομικών διαφορών. Αυτός είναι ένας ανταγωνισμός κάτω από το όριο του πολέμου, ακριβώς το πεδίο που προειδοποιώ ότι απαιτεί τη μέγιστη πειθαρχία.
Το Πραγματικό Ερώτημα
Η κατάσχεση ενός δεξαμενόπλοιου δεν θα αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Αλλά εγείρει ένα πιο διαρκές ερώτημα: Μπορεί η ναυτική τάξη να επιβιώσει σε μια εποχή όπου η νομιμότητα ακολουθεί την ισχύ αντί να την περιορίζει;
Η δική μου απάντηση εξαρτάται από την αυτοσυγκράτηση, όχι ως αδυναμία, αλλά ως σοφία. Η θαλάσσια ισχύς ήταν πάντα κάτι περισσότερο από τα πλοία και το πετρέλαιο. Πρόκειται για τους κανόνες που επιτρέπουν στις θάλασσες να παραμένουν ένας κοινός χώρος και όχι ένα πεδίο μάχης σε αναμονή.
Από την πλευρά του ο Στέλιος Φενέκος υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ε.α. σχολιάζει τα εξής:
Η ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΛΟΙΩΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ – ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Οι πρόσφατες επιχειρήσεις κατά δεξαμενόπλοιων που συνδέονται με καθεστώτα κυρώσεων, καθώς και οι σημερινές δράσεις της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ στον Ατλαντικό και έξω από κάθε περιοχή δικαιοδοσίας τους, έχει επαναφέρει στο προσκήνιο ένα θεμελιώδες ερώτημα του Διεθνούς Δικαίου:
«Μέχρι ποιο σημείο μπορεί ένα κράτος να επιβάλλει το εσωτερικό του δίκαιο σε πλοία ξένης Σημαία και τα οποία βρίσκονται σε διεθνή ύδατα , εκτός περιοχών δικαιοδοσίας του παρεμβαίνοντος κράτους».
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα των συγκεκριμένων επιχειρήσεων, αλλά αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της διεθνούς έννομης τάξης και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.
1. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ Η UNCLOS
Ο βασικός κανόνας του σύγχρονου Δικαίου της Θάλασσας για το ζήτημα αυτό κωδικοποιείται στο άρθρο 92 της Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), σύμφωνα με το οποίο τα πλοία στην ανοικτή θάλασσα υπάγονται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του κράτους της σημαίας τους, με εξαίρεση ορισμένες ρητά προβλεπόμενες περιπτώσεις.
Οι εξαιρέσεις αυτές (όπως είναι η πειρατεία, το δουλεμπόριο, οι παράνομες ραδιοεκπομπές, η εν θερμώ καταδίωξη, τα πλοία χωρίς εθνικότητα), είναι περιοριστικά απαριθμημένες.
Σε αυτές τι προβλέψεις της UNCLOS δεν περιλαμβάνονται ούτε η επιβολή μονομερών κυρώσεων ούτε η προστασία εθνικών οικονομικών συμφερόντων (που επικαλούνται οι ΗΠΑ).
Σύμφωνα με την UNCLOS επομένως, δεν θεμελιώνεται γενική εξουσία σύλληψης και κατάσχεσης πλοίων σε διεθνή ύδατα από τρίτα κράτη. Ωστόσο, θα πρέπει να δούμε και τα επιχειρήματα που εδράζονται σε εθιμικούς κανόνες, κρατική πρακτική και νομολογία.
2. Η ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (PROTECTIVE PRINCIPLE) ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ
Στο επίκεντρο της αμερικανικής επιχειρηματολογίας βρίσκεται αυτήν η αρχή προστασίας (Protective Principle).
Σύμφωνα με την αρχή αυτή (δογματική αρχή που οι ΗΠΑ την αναγουν σε αρχή εθιμικού διεθνούς δικαίου), επιτρέπεται σε ένα κράτος να ασκήσει ποινική δικαιοδοσία για πράξεις εκτός επικράτειας σε μη πολίτες του, οι οποίοι προσβάλλουν ζωτικά κρατικά συμφέροντα (εξωεδαφική δικαιοδοσία), για συγκεκριμένες απειλές, όπως η κατασκοπεία ή η πλαστογράφηση νομίσματος, η παραποίηση επίσημων εγγράφων, οι επιθέσεις σε κυβερνητικές υποδομές (π.χ. βομβιστικές επιθέσεις σε πρεσβείες), οι Τρομοκρατικές πράξεις, αλλά και επ-εκτείνοντας τις απειλές εντάσσονται και τα ναρκωτικά, οι κυρώσεις κλπ.
Ο σκοπός είναι να επιτρέπει σε ένα κράτος να διαφυλάξει τη θεμελιώδη ύπαρξη και τις δραστηριότητές του, από βλάβες εις βάρος του που επιτελούνται είτε προέρχονται εκτός της επικράτειάς του, αναγνωρίζοντας ότι άλλα έθνη ενδέχεται να μην προστατεύουν επαρκώς αυτά τα συμφέροντα.
Όμως , η κρίσιμη διάκριση που παραβλέπεται είναι εκείνη μεταξύ της δικαιοδοσίας θέσπισης κανόνων (prescriptive jurisdiction), εκδίκασης των κανόνων (adjudicative jurisdiction) και της δικαιοδοσίας καταναγκαστικής επιβολής τους (enforcement jurisdiction).
Ο “ Protective Principle” αφορά κυρίως την πρώτη κατηγορία. Η φυσική επέμβαση στη ανοικτή θάλασσα, εκτός κάθε περιοχής δικαιοδοσίας του παρεμβαίνοντος κράτους, και χωρίς τη συναίνεση του κράτους Σημαίας, παραμένει εξαιρετικά αμφισβητούμενη.
Η αμερικανική επιχειρηματολογία και πρακτική επιχειρεί να γεφυρώσει το κενό αυτό μέσω κατασχέσεων “in rem”, αντιμετωπίζοντας το πλοίο παραβιάζει τις κυρώσεις ως αντικείμενο παράνομης δραστηριότητας.
Πρόκειται, όμως, για εσωτερική δικονομική κατασκευή, η οποία δεν έχει αναγνωριστεί ως αυτοτελής βάση για δικαίωμα διεθνούς επιβολής.
3. Η ΥΠΟΘΕΣΗ LOTUS ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
Η υπόθεση Lotus (1927) αφορά μια διεθνή νομική διαμάχη μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας, μετά τη σύγκρουση του γαλλικού πλοίου “SS Lotus” με το τουρκικό “SS Bozkourt” το 1926 στην ανοιχτή θάλασσα στο Βόρειο Αιγαίο, όπου σκοτώθηκαν οι Τούρκοι ναυαγοί. Η Τουρκία συνέλαβε και δίκασε στην Τουρκία τον Γάλλο υποπλοίαρχο αξιωματικό γεφύρας τη στιγμή της σύγκρουσης. Η Γαλλία έφερε την υπόθεση στο τότε Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης (ΔΔΔΔ), αμφισβητώντας την δίωξη, θεωρώντας αναρμόδιο το Τουρκικό Δικαστήριο. Η απόφαση του Δικαστηρίου έκρινε την τουρκική δίωξη νόμιμη βάσει της αρχής ότι:
«Ό,τι δεν απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο επιτρέπεται», μια αρχή που σημάδεψε την υπόθεση ως αμφιλεγόμενη και σημαντική για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και της ποινικής δικαιοδοσίας.
Η επίκληση της Lotus Case (1927) ενισχύει θεωρητικά την ιδέα ότι η εξωεδαφική δικαιοδοσία δεν απαγορεύεται ελλείψει ρητής απαγόρευσης. Όμως η απόφαση αυτή ανήκει σε μια εποχή περιορισμένης διεθνούς κωδικοποίησης και δεν αφορούσε καταναγκαστική επιβολή στη θάλασσα.
Η σύγχρονη προσέγγιση, όπως αποτυπώνεται στη νομολογία του νεώτερα εγκαθιδρυμένου “International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS)”, κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση.
Το ITLOS αντιμετωπίζει την ανοικτή θάλασσα ως αυστηρά ρυθμιζόμενο νομικό χώρο, όπου η επιβολή δικαιοδοσίας από τρίτα κράτη συνιστά εξαίρεση που απαιτεί σαφή και ειδική νομική βάση.
Αν και δεν έχει κρίνει άμεσα υπόθεση κατάσχεσης πλοίου λόγω κυρώσεων, η νομολογία του καθιστά σαφές ότι τέτοιες πρακτικές δύσκολα συμβιβάζονται με την αρχή της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.
ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ
1) Η δράση της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ σε διεθνή ύδατα βασίσθηκε σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ επεκτεινόμενης κρατικής πρακτικής και μη παγιωμένου δικαίου. Η Αρχή “Protective Principle” σύμφωνα με την ερμηνεία των ΗΠΑ μπορεί να θεμελιώσει ποινική δικαιοδοσία.
2) Όμως κατά την κρατούσα ερμηνεία του διεθνούς δικαίου δεν δικαιολογείται γενική εξουσία ναυτικής επιβολής εκτός ζώνης κυριαρχίας και δικαιοδοσίας στην Ανοικτή Θάλασσα (ει μη μόνο για συγκεκριμένα αδικήματα ρητά προσδιορισμένα).
3) Η αποδοχή μιας τέτοιας ερμηνείας χωρίς σαφή διεθνή συναίνεση διακινδυνεύει την αρχιτεκτονική του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS) και ανοίγει τον επικίνδυνο δρόμο για ευρύτερες, ανταγωνιστικές αξιώσεις ισχύος, όπως εκτεταμένα γίνεται και από την Κίνα στην Νότιο Σινική Θάλασσα.