Χιντ Καμπαoυάτ: Ποια είναι η μοναδική γυναίκα υπουργός της Συρίας - «Δεν είμαι εδώ για βιτρίνα»
H Xιντ Καμπαουάτ
«Από την πρώτη ημέρα, ρώτησα "γιατί δεν υπάρχουν άλλες γυναίκες;"», λέει η Χιντ Καμπαουάτ. Είναι η υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων και Εργασίας της Συρίας - η μόνη γυναίκα υπουργός στη μεταβατική κυβέρνηση που έχει αναλάβει να οδηγήσει τη χώρα στον ανώμαλο δρόμο από τον πόλεμο στην ειρήνη. Η σεκταριστική βία, η οποία έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους, έχει αμαυρώσει τους πρώτους μήνες της εξουσίας, με πολλές από τις μειονοτικές κοινότητες της Συρίας να κατηγορούν τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Η Καμπαουάτ, κάποτε ηγέτης της αντιπολίτευσης στην εξορία, αναγνωρίζει ότι η κυβέρνηση έχει κάνει λάθη από τότε που οι δυνάμεις των ανταρτών του προέδρου Άχμεντ αλ-Σαράα εισέβαλαν στην πρωτεύουσα στις 8 Δεκεμβρίου του 2024, τερματίζοντας δεκαετίες βάναυσης δικτατορίας της οικογένειας Άσαντ. Αλλά επιμένει ότι «λάθη συμβαίνουν κατά τη μετάβαση».
Η Καμπαουάτ λέει επίσης ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του προέδρου ήταν ότι δεν διόρισε άλλες γυναίκες στο υπουργικό του συμβούλιο, αν και λέει ότι την έχει διαβεβαιώσει ότι θα υπάρξουν περισσότερες.
Η ίδια ασχολείται με τους πιο ευάλωτους κατοίκους της Συρίας, όπως οι χήρες και τα ορφανά, καθώς και οι οικογένειες των δεκάδων χιλιάδων που εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Άσαντ. Μια άλλη πιεστική προτεραιότητα είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας και η εξεύρεση κατοικιών για τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων κατά τη διάρκεια σχεδόν 14 ετών εμφυλίου πολέμου, καθώς και η ανακούφιση των δεινών όσων εγκαταλείπουν τις τελευταίες συγκρούσεις μεταξύ των κοινοτήτων.
Όλα είναι επείγοντα σε μια διαλυμένη χώρα, Τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρουν ότι το 90% των Σύρων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι η ανοικοδόμηση της Συρίας θα κοστίσει τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια δολάρια.
Στις αρχές Ιανουαρίου, η Καμπαουάτ έσπευσε στη βόρεια πόλη του Χαλεπίου για να επισκεφτεί καταφύγια που φιλοξενούσαν χιλιάδες ανθρώπους, μετά την έξαρση των μαχών μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), υπό την ηγεσία των Κούρδων, οι οποίες κυριαρχούν εδώ και καιρό στη βορειοανατολική Συρία.
Το περασμένο καλοκαίρι, προσπάθησε να φέρει βοήθεια σε μια πόλη στο νότο που κατοικείται κυρίως από Δρούζους, η οποία μαστιζόταν από θανατηφόρα βία μεταξύ Δρούζων, Βεδουίνων και συριακών κυβερνητικών δυνάμεων. Και επικοινώνησε με την οικογένεια μιας Αλαουίτισσας, από την ίδια σιιτική μειονοτική αίρεση με την οικογένεια Άσαντ, η οποία κατηγόρησε ένοπλους άνδρες με στρατιωτική στολή για βιασμό.
Υπάρχουν παράπονα ότι η Καμπαουάτ θα μπορούσε να κάνει περισσότερα για να βοηθήσει στην επούλωση των ρωγμών μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων της Συρίας. Όταν ρωτήθηκε αν η κυβέρνηση έκανε λάθη στην αντίδρασή της στη θρησκευτική βία, απάντησε: «άθη συμβαίνουν κατά τη μετάβαση, μετά τις συγκρούσεις· κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου».
Τονίζει, ωστόσο, ότι διεξήχθη έρευνα και τώρα «πολλοί από αυτούς που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα βρίσκονται στη φυλακή».
Η ίδια σπούδασε σε πανεπιστήμια στη Συρία, τον Λίβανο, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι δικηγόρος και διαπραγματεύτρια και έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εξόριστη συριακή αντιπολίτευση κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Στο δικό της «οπλοστάσιο», θεωρεί ότι το πιο αιχμηρό της εργαλείο είναι ο διάλογος.
«Χρειάζεται χρόνος για να πουν οι άνθρωποι "σας εμπιστευόμαστε" μετά από 50 χρόνια δικτατορίας», εξηγεί, τονίζοντας ότι η εμπιστοσύνη είναι απαραίτητη «από άνθρωπο σε άνθρωπο», καθώς και μεταξύ κυβέρνησης και πληθυσμού.
Η Καμπαουάτ ίδρυσε στο Ιντλίμπ της Συρία την Tastakel, μια γυναικεία οργάνωση που το όνομά της μεταφράζεται περίπου από τα αραβικά ως «να γίνεις ανεξάρτητη» - κάτι που συνοψίζει επίσης τη φιλοσοφία της για την οικοδόμηση αυτής της νέας Συρίας. Στις πρόσφατες έμμεσες εκλογές για το νέο μεταβατικό κοινοβούλιο, ή Λαϊκή Συνέλευση, δεν εξελέγη ούτε μία γυναίκα από την Ιντλίμπ. Συνολικά, μόνο το 4% των εδρών πήγε σε γυναίκες υποψήφιες.
Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι η ανοικοδόμηση της Συρίας θα κοστίσει τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια δολάρια
Οι αρχικές ανησυχίες ότι ο Σαράα και οι υποστηρικτές του, οι οποίοι τηρούν μια αυστηρή ερμηνεία του σουνιτικού Ισλάμ, θα επιβάλλουν αυστηρότερους ισλαμιστικούς κανόνες δεν έχουν υλοποιηθεί ως επί το πλείστον, αλλά οι ανησυχίες εξακολουθούν να υπάρχουν για ορισμένους.
Ο ίδιος ο Σαράα, πρώην διοικητής της Αλ Κάιντα που έγινε ηγέτης ισλαμιστών ανταρτών, έχει αποχωριστεί τη στρατιωτική του στολή για ένα κοστούμι δυτικού τύπου και τώρα αυτοπροσδιορίζεται ως πραγματιστής. Η Καμπαουάτ λέει ότι την πρώτη ημέρα, όταν ανακοίνωσε τον σχηματισμό της κυβέρνησής του τον Μάρτιο του περασμένου έτους, τη διαβεβαίωσε ότι θα διορίζονταν περισσότερες γυναίκες. «Είπε: "Έρχεται, βρισκόμαστε σε μεταβατικό στάδιο"», προσθέτει.
Η ίδια επιμένει «Δεν είμαι εδώ για να διακοσμώ βιτρίνες», δηλώνει. «Δεν νιώθω ότι είμαι Χριστιανή ή γυναίκα όταν κάνω τη δουλειά μου. Νιώθω σαν πολίτης της Συρίας... Τη στιγμή που θα αρχίσω να νιώθω ότι είμαι μειονότητα ή ότι είμαι γυναίκα, θα χάσω τη νομιμότητά μου».
Η Συρία μετά την πτώση Άσαντ έχει λάβει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια από πολλές χώρες. Ωστόσο, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι η Συρία θα χρειαστεί τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια δολάρια, μόνο και μόνο για να ανοικοδομήσει το κατεστραμμένο τοπίο της. Και ορισμένοι δωρητές διστάζουν λόγω της αστάθειας στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή, η οποία επιδεινώνεται από τις επανειλημμένες επιθέσεις του Ισραήλ στη γειτονική της χώρα.
Το Ισραήλ λέει ότι δρα ενάντια στις υποτιθέμενες απειλές που θέτουν οι ένοπλες ομάδες της Συρίας. «Βλέπω τα βάσανα των ανθρώπων... και νιώθω υπεύθυνη για τον πόνο τους», παραδέχεται η Καμπαουάτ στο τέλος της συνέντευξης με το BBC σκουπίζοντας ένα δάκρυ. Λέει ότι όταν νιώθει ότι δεν έχει τους πόρους για να βοηθήσει τους ανθρώπους, αυτή είναι η μόνη φορά που αναρωτιέται «γιατί το έκανα αυτό;»
Τότε ακούγεται θόρυβος έξω από την πόρτα της. Μια άλλη αντιπροσωπεία περιμένει να τη δει. «Αρκετά με τα δάκρυα», ορκίζεται. «Είναι άλλη μια μέρα και επιστρέφουμε στη δουλειά».