Λυδία Κονιόρδου: «Ήταν ο εφιάλτης μου» – Η παρενόχληση που βίωσε όταν ήταν παιδί
Η ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για τη λεκτική βία και την παρενόχληση που βίωσε ως παιδί, αποκαλύπτοντας γιατί για χρόνια δεν τολμούσε να μιλήσει.
Snapshot
- Η Λυδία Κονιόρ αποκάλυψε ότι υπέστη λεκτική βία και σεξουαλική παρενόχληση από παιδί.
- Περιέγραψε τραυματικές εμπειρίες με ανεπιθύμητα αγγίγματα στον παιδικό κινηματογράφο όταν ήταν μικρή.
- Δεν μιλούσε για τα περιστατικά λόγω φόβου ότι θα προκαλούσε αναστάτωση και ντροπή στην οικογένειά της.
- Η παρενόχληση την έκανε να ζει έντονο ψυχολογικό μαρτύριο κατά τη διάρκεια των προβολών.
Σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση προχώρησε η Λυδία Κονιόρδου, μιλώντας ανοιχτά για τη λεκτική βία που είχε δεχθεί όταν ήταν παιδί, αλλά και σε περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης που βίωσε σε δημόσιους χώρους.
«Όλες οι γυναίκες έχουμε ζήσει τη βία σε όλες τις μορφές της. Όταν ήμουν παιδί, είχα δεχθεί λεκτική βία, τόσο χυδαία και τόσο ακραία που με πλήγωνε πάρα πολύ. Ύστερα, παλαιότερα, υπήρχαν οι λεγόμενοι εφαψίες. Σε έπιαναν, σε χούφτωναν, σε στριμώχνανε», είπε χαρακτηριστικά.
«Ο παιδικός κινηματογράφος ήταν ο εφιάλτης μου»
Στη συνέχεια, η Λυδία Κονιόρδου γύρισε πίσω στα παιδικά της χρόνια και περιέγραψε μια εμπειρία που, όπως είπε, υπήρξε βαθιά τραυματική.
Θυμήθηκε τις φορές που η γιαγιά της την πήγαινε στον κινηματογράφο για να παρακολουθήσει παιδικές ταινίες και εκεί, ενώ ήταν ακόμη μικρό κορίτσι, δεχόταν ανεπιθύμητα αγγίγματα από αγνώστους.
«Θυμάμαι τη γιαγιά μου, που με πήγαινε να δω παιδικό σινεμά και ήταν ο εφιάλτης μου. Από πού “φύτρωναν” αυτά τα χέρια; Από κάτω, από μπρος, από πίσω, από παντού… “Φύτρωναν” χέρια που, κοριτσάκι τότε εγώ, προσπαθούσαν να με χουφτώσουν και αυτό ήταν πάρα πολύ τραυματικό για μένα», περιέγραψε.
«Δεν τολμούσα να πω τίποτα»
Η ηθοποιός αποκάλυψε επίσης ότι τότε δεν είχε μιλήσει στη γιαγιά της για όσα συνέβαιναν. Όπως εξήγησε, ως παιδί φοβόταν ότι αν αποκάλυπτε όσα βίωνε, θα προκαλούσε μεγάλη αναστάτωση και θα ένιωθε εκτεθειμένη μπροστά σε όλο τον κόσμο.
«Δεν τολμούσα να πω τίποτα γιατί η γιαγιά μου, έτσι και της έλεγα κάτι, θα σήκωνε το σινεμά στο πόδι! Και θα γινόμασταν ρεζίλι, έτσι ένιωθα. Δεν έλεγα τίποτα και το υπέφερα, καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής έχοντας αυτό το μαρτύριο», είπε.
