Καζάνι που βράζει η Ευρώπη - Περί άλλων τυρβάζουν οι ηγεσίες

Η Ευρώπη βρίσκεται στα πρόθυρα υπαρξιακής κρίσης. Τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος τρίζουν καθώς κράτη και πολίτες συνθλίβονται από ένα εκρηκτικό μείγμα: ενεργειακό πρόβλημα, εκτόξευση δημοσίου χρέους -δεδομένου ότι το κόστος δανεισμού εκτινάσσεται στα ύψη, υψηλός πληθωρισμός, περίπου μηδενικές προσδοκίες για το μέλλον. Η Γαλλία, πάλαι ποτέ ο στιβαρός πόλος του γαλλογερμανικού άξονα που διαφέντευε το ευρωπαϊκό «μαγαζί», εξελίσσεται πλέον σε αδύναμο κρίκο του συστήματος: Ο Εμανουέλ Μακρόν βρίσκεται ήδη μπροστά σε μια δύσκολα διαχειρίσιμη κρίση ομολόγων, έχοντας απέναντί του την κοινωνία που ξεχειλίζει από οργή. Και όπως λέει ο Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος Σάντρο Γκότσι (εφημερίδα «Τα Νέα»), «πίσω από αυτή την οργή, κρύβεται ένα βαθύ αίσθημα αδικίας «οι θυσίες κατανέμονται άδικα, οι ευκαιρίες χάνονται και η πολιτική δεν αποδίδει πλέον καρπούς».

Η αποξένωση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από τους καημούς των ευρωπαίων πολιτών, η εμφανής έλλειψη ηγετικών προσωπικοτήτων -εδώ και χρόνια- και οι εμμονικές στρατηγικές που υιοθετήθηκαν, οδήγησαν εν τέλει σε εκρηκτικές αντιδράσεις και σε στροφή προς τα άκρα. Οι Βρυξέλλες -σε αγαστή συνεργασία με τις χώρες που είναι σε θέση να επιβάλλουν πολιτικές- επέλεξαν έναν τριμέτωπο -και απ' ό,τι φαίνεται αδιέξοδο- «αγώνα», δηλαδή ρήξη με τη Ρωσία, σύγκρουση με τη Μέση Ανατολή, εμπορικό πόλεμο με την Κίνα. Στην πραγματικότητα, έβγαλαν από την πρίζα όλα όσα εξασφάλιζαν ένα στάτους ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών: τη φθηνή ενέργεια που παρείχε η Μόσχα, τα χαμηλού κόστους αγαθά που εξήγαγε το Πεκίνο, και την «τζάμπα» ασφάλεια που εγγυάτο η... ευγενής χορηγία των ΗΠΑ.

Κάπως έτσι, λοιπόν, άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ, και φαίνεται ότι ο «γαλλικός ιός» μετατρέπεται σε «φάντασμα» που πλανάται πάνω από την Ευρώπη». Το χειρότερο όλων είναι, όμως, ότι οι κρατούντες δεν δείχνουν την παραμικρή διάθεση να επανεξετάσουν τις επιλογές τους, θεωρώντας ότι είναι αλάνθαστοι και ότι απλώς ο «κουτός» λαός παρασύρεται από τις Σειρήνες της άκρας δεξιάς ή της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κούνια που τους κούναγε...

Τώρα, για να έρθουμε και στα καθ' ημάς. Η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία, παρά τις όποιες επιθυμίες θα μπορούσε να έχει οποιοσδήποτε πολιτικός χώρος, ευχόμενος «άντε και στα δικά μας». Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις ήταν ειρηνικές, οριοθετημένες, ώριμες. Δίπλα-δίπλα συνυπήρχαν διαδηλωτές πάσης πολιτικής φύσης, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, που απ' ό,τι καταλαβαίνω τους συνέδεε η έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στην πολιτική. Και νομίζω εδώ βρίσκεται το ζουμί. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να συνθέσουμε το παζλ.

Πρώτον: Η ακρίβεια σε όλες της τις εκδοχές (είδη πρώτης ανάγκης... στο Θεό, τσουχτερά ενοίκια, δυσβάσταχτο κόστος ενέργειας, δραματική επιβάρυνση δανειακών υποχρεώσεων, «σύντομο ανέκδοτο» η δωρεάν παιδεία και η δωρεάν υγεία), συνθλίβει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Και το κυριότερο, πολύ λίγοι πλέον «αγοράζουν» τις διάφορες επιδοματικής λογικής παρεμβάσεις, που απ' ό,τι φαίνεται, θεωρώ ότι κινούνται σε αμιγώς επικοινωνιακό επίπεδο, υπό την έννοια ότι δεν παράγουν ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η ελληνική κοινωνία δηλώνει εμφατικά, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, ότι δεν επιθυμεί πουρμπουάρ, επιθυμεί μείωση των έμμεσων φόρων, μπας και δει «άσπρη μέρα», αλλά απευθύνεται σε ώτα μη ακουόντων. Παρότι τη συγκεκριμένη συνταγή την έχουν εφαρμόσει με επιτυχία άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και για του λόγου του αληθές, τα μέτρα που ανακοίνωσε πρόσφατα η κυβέρνηση για το ενεργειακό, δεν της απέφεραν κέρδη σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Metron Analysis, από την οποία αντίθετα προκύπτει ότι η οικονομική πολιτική βαθμολογείται θετικά μόλις από το 15% των ερωτηθέντων -η χειρότερη εικόνα του τελευταίου πενταμήνου. Παράλληλα δε το 61% ζητεί πολιτική αλλαγή έναντι του 38% που τάσσεται υπέρ της σταθερότητας.

Δεύτερον: Πέραν της ακρίβειας, που όπως είπαμε... σπάει ταμεία, ψηλά στην αξιολόγηση των πολιτών βρίσκονται η πάταξη της διαφθοράς, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και η λειτουργία του κράτους δικαίου. Σημειώστε ότι μέσα στην εβδομάδα θα γίνει στην Ολομέλεια της Βουλής, η κλήρωση για τη συγκρότηση του Ειδικού Δικαστηρίου, που θα δικάσει τον πρώην υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ Χρήστο Τριαντόπουλο για το «μπάζωμα» στο χώρο του δυστυχήματος των Τεμπών. Ο κατηγορούμενος είχε ζητήσει να κλητευθεί ως μάρτυρας ο Γιάννης Μπρατάκος (επίσης πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργό, την ίδια χρονική περίοδο) προκειμένου να απαντήσει στο ερώτημα, αν όλα όσα έγιναν ήταν κατ' εντολή ή όχι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι άγνωστο αν θα υπάρξει κάποια άμεση εξέλιξη, είναι όμως παγκοσμίως γνωστό ότι η τραγική αυτή υπόθεση έχει ριζώσει στις καρδιές της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

Τρίτον: Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλή, αλλά φαίνεται ωστόσο ότι λειτουργούν σε ένα βαθύτερο επίπεδο, καθώς εν τέλει συνδέονται με αυτό που ονομάζουμε «εθνική υπερηφάνεια». Η κύρωση του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης, μετά από μυστικές επισκέψεις του υιού Χαφτάρ σε Νέα Υόρκη και Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρώτη ψυχρολουσία, αμέσως μετά ήρθε και η δεύτερη με την υπόδειξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που μας καλεί να λύσουμε το ζήτημα, μέσω διαλόγου με την Τουρκία (για την κύρωση αυτή καθαευτή ούτε λόγος). Οσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ναι μεν εξέφραχε τη λύπη της για την εξέλιξη αλλά περί κυρώσεων, κουβέντα. Και σαν να μην έφθανε αυτό, αποκαλύφθηκε ότι στην υπόθεση της πόντησης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης, ζητείται εγγράφως η σχετική άδεια. Τώρα, λοιπόν, αποδεικνύεται πόσο δίκιο είχε ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης, όταν προειδοποιούσε μήνες πριν ότι υπάρχει κίνδυνος να χρειάζεται «πράσινο φως» από την Τουρκία για την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων: άνευ σχολίου, παραθέτω απλώς, όσα είπε για το θέμα σε επετειακή εκδήλωση της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής χαρακτήρισε μη αποδεκτό το αίτημα της γείτονος για εκχώρηση άδειας «γραπτής ή προφορικής» και πρόσθεσε ότι αν δεχθούμε κάτι τέτοιο, τίποτε δεν θα γίνεται στο Αιγαίο χωρίς την άδειά της. Για να προσθέσει, επίσης, με νόημα «κανείς δεν σέβεται αυτόν που δεν ορθώνει το ανάστημά του, όταν θίγεται».

Μερικούς μήνες πριν τις εκλογές, η κυβέρνηση καλείται να διαχειρισθεί μια σύνθετη πραγματικότητα που προς το παρόν, φέρει αρκετά αρνητικά, για εκείνη, πρόσημα. Κατά μία σύμπτωση, πέραν των όσων προαναφέραμε, προκύπτουν συνεχώς γεγονόταν, φαινομενικά άσχετα με τις πολιτικές διεργασίες. Για παράδειγμα, ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, που συγκίνησε το πανελλήνιο και μονοπώλησε την επικαιρότητα, θα μπορούσε επικοινωνιακά να λειτουργήσει ως «αντιπερισπασμός» από τα σκληρά προβλήματα της καθημερινότητας και να δώσει μια ανάσα στην κυβέρνηση. Εν τέλει άφησε μια πικρή γεύση για το πόσο απροστάτευτοι είμαστε ως προς την υγεία και την ίδια μας τη ζωή.

Πάμε παρακάτω: Έκπληκτοι πληροφορήθακαμε τη FAN απάτη, ύψους 25 εκατομμυρίων ευρώ, εις βάρος του ελληνικού δημοσίου αλλά και εις βάρος των συνεπών φορολογουμένων. Μια κομπίνα που είχε στηθεί από το 2022, με ζηλευτή οργάνωση: μυστικό δωμάτιο, κρυφό λογισμικό, ειδικός αλγόριθμος και βιομηχανία κερασμάτων. Οι συνειρμοί ήταν αναπόφευκτοι. Πληροφορηθήκαμε, επίσης, ότι στο μπάσκετ γινόταν το... έλα να δεις. Μηνύματα επί μηνυμάτων μέσω των οποίων δίνονταν -με το αζημίωτο- εντολή για κατά παραγγελία σφυρίγματα, με άλλα λόγια για στημένα παιχνίδια. Μάθαμε, μάλιστα ότι στο επίκεντρο βρίσκεται ο ίδιος ο πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλης Λιόλιος, ο οποίος διατείνεται ότι... του την έστησαν επειδή ήθελε να εξυγιάνει το άθλημα. Και εδώ πάντως, ο προβληματισμός διευρύνεται.

Με αυτά και με αυτά, η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Ο θυμός μεγάλος, η καχυποψία διάχυτη, και η πόρτα προς τις εκλογές δεν θα είναι στρωμένη με άνθη. Εδώ είμαστε.