Είναι το κόμμα Καρυστιανού του 2026 οι «αγανακτισμένοι» του 2011;
Συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη
Το «τέμπο» των κινητοποιήσεων για τα Τέμπη έδειξε από την πρώτη στιγμή μετά το δυστύχημα, που θα οδηγήσει.
Στο ένα μετά το άλλο, στα συλλαλητήρια, τα οποία ακολούθησαν το σιδηροδρομικό δυστύχημα του 2023, πέραν των συνθημάτων για αυτό καθ΄αυτό το τραγικό συμβάν, ακούστηκαν κι άλλα, τα οποία έβριθαν οργής και αγανάκτησης για την κυβερνητική διαχείριση. Σε μια διαδήλωση από αυτές ακούστηκε μέχρι και το εξής σύνθημα από ομάδες που διαδήλωναν για τις αγωνίες των γυναικών: «Αυτό είναι σωστό, αυτό είναι σωστό, κλωτσιά με δωδεκάποντο, να βάλετε μυαλό».
Καθείς με τις προτεραιότητές του…
Τα περσινά πανελλαδικά συλλαλητήρια της 28ης Φεβρουαρίου έδωσαν την ευκαιρία σε χιλιάδες λαού να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τα κακώς κείμενα της πολιτικής, της δικαιοσύνης, των θεσμών και συνάμα να φωνάξει «Δεν έχω οξυγόνο», εννοώντας όχι μονάχα το τραγικό τέλος των 57 ανθρώπων, αλλά και το κοινωνικοπολιτικό οξυγόνο.
Σε δύο περιπτώσεις την τελευταία 20ετία τόσος κόσμος βγήκε στους δρόμους. Η πρώτη ήταν στις 5 Μαΐου 2010. Η τραγωδία της Μαρφίν θόλωσε την μεγάλη κινητοποίηση. Τα δε συνθήματα όσων βρίσκονταν στην οδό Σταδίου και ζητούσαν-άκουσον άκουσον- «να καούν» όσοι εγκλωβίστηκαν στην τράπεζα αποδεικνύουν πόσο εύκολο είναι μια ομάδα ανθρώπων να μετατραπεί σε φανατισμένο όχλο όταν κρύβονται πίσω από την ανωνυμία.
Η δεύτερη περίπτωση ήταν το φαινόμενο του κινήματος των «αγανακτισμένων» το 2011. Βέβαια αν το 2011 οι πλατφόρμες των social media είχαν την επίδραση που έχουν σήμερα, προφανώς τόσο η πάνω όσο και η κάτω πλατεία στο Σύνταγμα θα είχαν διαφορετικό συγχρωτισμό. Οι πολύμηνες κινητοποιήσεις (Μάιος με Οκτώβριο του 2011) της πλατείας Συντάγματος αποτέλεσαν ουσιαστικά τα απόνερα και της τραγωδίας της Μαρφίν ένα χρόνο πριν. Οι «Αγανακτισμένοι» έφτασαν στο σημείο να πολιορκήσουν και το Κοινοβούλιο, μετά από τον επαναλαμβανόμενο μαζικό χαιρετισμό δια της ανοιχτής παλάμης προς τους βουλευτές.
Έχουν ομοιότητες σε γενικές γραμμές η μαζική κινητοποίηση την ημέρα της τραγωδίας της Μαρφίν, τα πρωτόγνωρα γεγονότα από την περίοδο Μαΐου – Οκτωβρίου 2011 και τα συλλαλητήρια των Τεμπών;
Και από τα τρία διεφάνη ότι στην ελληνική κοινωνία υπήρχε και υπάρχει συσσωρευμένη οργή. Το ερώτημα είναι γιατί: Επειδή άλλοι αποφασίζουν για τις τύχες τους ή μήπως επειδή οι ίδιοι δεν λαμβάνουν μέρος στις αποφάσεις. Αλλά για μισό λεπτό… Μήπως είναι το ίδιο;
Από «παράσημο της ανοιχτής παλάμης» στην «κλωτσιά με το δωδεκάποντο», από την Μαρφίν και τους «Αγανακτισμένους» στα Τέμπη. Οι ομοιότητες των κινητοποιήσεων υπάρχουν σε γενικές γραμμές. Βέβαια στην πορεία το κίνημα των «Αγανακτισμένων» διαιρέθηκε σε «πάνω πλατεία», «κάτω πλατεία», «δόθε πλατεία» «κείθε πλατεία» και έλειπε μονάχα ο...Γκόρτσος! Πάει να γίνει τώρα το ίδιο και με το «κίνημα των Τεμπών»; Μιας και ως «κίνημα» χαρακτήρισε την πολιτική της πρωτοβουλία η Μαρία Καρυστιανού.
Η λαοθάλασσα των «Αγανακτισμένων» γέννησε πολιτικούς σχηματισμούς. Τώρα πάει να συμβεί το ίδιο με τα Τέμπη με το κόμμα Καρυστιανού και τις αντιδράσεις των υπολοίπων από τον Σύλλογο Θυμάτων, αλλά και τις αποστάσεις από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας;
Και στις δύο περιπτώσεις αντικειμενικός στόχος ήταν οι ψήφοι των απογοητευμένων από το πολιτικό σύστημα. Εκείνων που δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να βρουν το δρόμο για το εκλογικό κέντρο και προτιμούν τον καναπέ τους, την παραλία κλπ κλπ.
Κι ας υποθέσουμε ότι κάποιο από αυτά τα κινήματα «ξεφούρνιζε» κάποιον κυβερνήτη ή εξουσιαστή. Και μετά τι ; Ή να μην ρωτάμε τέτοια πράγματα γιατί ισχύει η Μπακουνική ρήση: «Όποιος κάνει σχέδια για μετά την επανάσταση είναι αντιδραστικός»;