Για τι ψηφίζουμε!

Τι άθροισμα θα γράψουν τα υπόλοιπα κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας - Πόσες... κάλπες δρόμος είναι ως το σχηματισμό κυβέρνησης - ΕΛΑΣ - ΠΑΣΟΚ, η διαμάχη στο πεδίο της αριστεράς-κεντροαριστεράς - Ακρίβεια über alles 

Για τι ψηφίζουμε!

Μας χωρίζουν πλέον λίγοι μήνες από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ συμβαίνουν ταυτόχρονα τα εξής: Η βελόνα στο πολιτικό σκηνικό έχει ουσιαστικά κολλήσει και ταυτόχρονα τα υπάρχοντα (δημοσκοπικά κατά βάση εργαλεία) δεν είναι επαρκή για να απαντήσουμε στο ερώτημα, αν βρισκόμαστε ή όχι μπροστά σε μεγάλες (υπόγειες) κοινωνικές μεταβολές. Ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, την πεπατημένη βάζοντας κάτω τις μεταβλητές εκείνες που ενδέχεται να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Πρώτον: Ο χαρακτήρας αυτής καθεαυτής της επικείμενης αναμέτρησης, υπάρχει πιθανότητα να σφραγίσει πολιτικές συμπεριφορές. Αν υποθέσουμε ότι στην ευρεία πλειοψηφία της κοινής γνώμης επικρατήσει η πεποίθηση ότι «στην πρώτη κάλπη» δεν εκλέγεται κυβέρνηση, τότε το εκλογικό αποτέλεσμα θα κινείται σε κλίμα... ευρωεκλογών, δηλαδή χαλαρής ψήφου ή ψήφου διαμαρτυρίας. Και εδώ γεννάται μια άλλη απορία. Ποιο θα είναι σε αυτή την περίπτωση το «ταβάνι» της Νέας Δημοκρατίας και τι ποσοστό θα συγκεντρώσουν οι «ένοικοι» της λεγόμενης «δεξιάς πολυκατοικίας», του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά περιλαμβανομένου. Αν το τελευταίο κινείται προς την κατεύθυνση του π.χ. 20%, τότε και σε συναξιολόγηση των επιδόσεων του κυβερνώντος κόμματος, θα μπορούσε να περιπλέξει την ερμηνεία του αποτελέσματος και πάντως να αδυνατίσει επιχειρήματα του στιλ «οι πολίτες εξέφρασαν τα παράπονά τους», άρα να περιπλέξει και την πορεία προς τη δεύτερη κάλπη -μη αποκλειόμενης της τρίτης.

Δεύτερον: Παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα ένα είδος ανοίγματος του Κυριάκου Μητσοτάκη, προς τον Νίκο Ανδρουλάκη, που συμπυκνώνεται στη δήλωση του πρωθυπουργού ότι μόνο με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας. Πέραν του γεγονότος ότι δηλώσεις τέτοιου χαρακτήρα εντείνουν και τις εσωτερικές αντιφάσεις που διατρέχουν το χώρο, από την κορυφή ως τη βάση. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι οι συγκεκριμένες επιθέσεις φιλίας δεν έχουν ως τελικό αποδέκτη τον κ. Ανδρουλάκη, αλλά σε πρώτη φάση το target group των συντηρητικών κεντρώων ψηφοφόρων, που ναι μεν έχουν ενοχληθεί με βάση αξιακά κριτήρια, από τα εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς, αλλά ταυτόχρονα ακούνε με ενδιαφέρον το αφήγημα ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος της ακυβερνησίας -τουμπάρονται με άλλα λόγια. Μου φαίνεται, λοιπόν, ότι προκύπτει για μια στοχευμένη προσπάθεια διεμβολισμού του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με στόχο να αποδώσει καρπούς για τη ΝΔ, ει δυνατόν από την πρώτη κάλπη. Η πιθανή συνέχεια, με βάση τα υπάρχοντα data είναι απολύτως δυσανάγνωστη. Μια και μόνη επισήμανση παλαιού στελέχους της Χαριλάου Τρικούπη θα καταγράψω, το οποίο μετά βεβαιότητας εξέφρασε την άποψη ότι «το παιχνίδι θα κριθεί στην τρίτη αναμέτρηση», προσθέτοντας ότι «ως τότε θα έχουν παιχθεί όλα τα χαρτιά και δια της απλής αριθμητικής, το ενδιαφέρον θα εστιάζεται... στις υπολειπόμενες έδρες».

Τρίτον: Εδώ θα κάνουμε μια μικρή παρένθεση, με αφορμή τις κολοσιαίες περιπτώσεις φοροδιαφυγής που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα και στις οποίες φαίνεται ότι επενδύει το κυβερνών κόμμα, όχι γιατί αναφέται στο σύνολο της κοινωνίας που κάνει άλλου τύπου αξιολογήσεις, αλλά και σε αυτή την περίπτωση στοχεύει σε ένα άλλο target group, κατά βάση «δικών» της ανθρώπων στους οποίους έχει διεισδύσει η αμφιβολία περί... της εντιμότητας και στους οποίους προσπαθεί να κλείσει το μάτι, δίνοντας έμφαση στο σύνθημα «βγάζω τα σκάνδαλα στη φόρα», έτσι ώστε να δημιουργήσει πέριξ τους, ζώνη πυροπροστασίας. Και φυσικά, να κλείσει όσο αυτό είναι δυνατό, τις «ρωγμές» στο βασικό της αφήγημα περί αριστείας, αξιοκρατίας, εκσυγχρονικής κατεύθυνσης και αποτελεσματικότητας, που ταλαιπωρήθηκε βάναυσα όταν ήλθε στο φως της δημοσιότητας, κομπίνα υφυπουργού της κυβέρνησης που έστησε μούφα μοριοδότηση, για εισαγωγή του παιδιού του τα ΑΕΙ μέσω εικονικής συμμετοχής σε αθλητικό σωματείο -παρεμπιπτόντως ήταν η 19η αποπομπή κυβερνητικού στελέχους και, επίσης, παρεμπιπτόντως, η θεωρία των συμπτώσεων και άρα τυχαίων γεγονότων που δεν συνδέονται με ταξύ τους, πιστεύω ότι... δεν κόβει εισιτήρια.

Τέταρτον: Επανερχόμενοι στους «πονοκεφάλους» της Πειραιώς, παρατηρούμε ορισμένα περιφερειακά στοιχεία. Από τις δημοσκοπήσεις και μάλιστα σε βάθος αρκετών μηνών, προκύπτει ότι η ΝΔ παραμένει «κραταιή» κυρίως στους 65 plus, τους συνταξιούχους δηλαδή. Αντίθετα, καταγράφει αξιοσημείωτες απώλειες στην ηλικιακή ζώνη 35-55, που αντιπροσωπεύει τις λεγόμενες παραγωγικές ηλικίες, ενώ οι νεότεροι αποτελούν terra incognita, για όλο το πολιτικό φάσμα. Στην πλειοψηφία τους κείνται μακράν των πολιτικών διεργασιών και μόνο οριακά φαίνεται ότι κάποιοι έλκονται από ζητήματα «εθνικής υπερηφάνειας» ή από ριζοσπαστικές αριστερές απόψεις. Ολοκληρώνοντας αυτή την καταγραφή, καλό θα ήταν να πάρουμε υπόψιν και ορισμένες γεωγραφικές ιδιαιτερότητες, όπως για παράδειγμα τον διαφορετικό παλμό στον οποίο κινείται η Βόρεια Ελλάδα ή την απογοήτευση της Θεσσαλίας ή το γεγονός της μεγάλης διείσδυσης του Αντώνη Σαμαρά στην Πελοπόννησο.

Πέμπτον: Αναφερθήκαμε ήδη στο... Σαιξπηρικό δίλημμα του ΠΑΣΟΚ, που μάλλον έχει σταματήσει να υπερασπίζεται σθεναρά ότι ο βασικός του στόχος είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα, έστω και με μία ψήφο. Επί της ουσίας, δίνει τη μάχη της δεύτερης θέσης με αξιοσημείωτη -απ' ό,τι φαίνεται- απόσταση από το πρώτο κόμμα. Θεωρητικά τα «ματς» είναι ανοικτά, ως προς τη διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, τα τελευταία χρόνια καταγράφονται στο εσωτερικό πεδίο έντονοι προβληματισμοί στη βάση της διαπίστωσης ότι έχει «κολλήσει η βελόνα», μ' άλλα λόγια στη διαπίστωση της έλλειψης δυναμικής. Ιδιαίτερα η περίδος της σταδιακής αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζεται (εκ των ένδον πάντα) ως «μεγάλη χαμένη ευκαιρία» και αν είναι όντως έτσι, παράγει δευτερογενώς το αίσθμα της πολιτικής αδυναμίας.

Έκτον: Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα μπήκε σε πρώτη φάση δυναμική στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά δεν είχε (ούτε καν) ευθύγραμμη εξέλιξη. Γιατί άραγε; Γιατί δεν τροφοδοτήθηκαν επαρκώς ο ενθουσιασμός και η περιέργεια της αρχικής περιόδου; Πρώτα απ' όλα, η ΕΛΑΣ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις παρέμβασης στο δημόσιο διάλογο, με τον τρόπο που θα παρέμβαινε ένα κλασικού τύπου κόμμα. Οι «νέοι» και «άφθαρτοι», αρκετοί από τους οποίους αξιόλογοι, δεν ήταν σε θέση να επωμισθούν μία αποστολή πολύ βαρύτερη από ό,τι αντικειμενικά θα μπορούσαν να σηκώσουν οι ώμοι τους. Την ίδια ώρα, ο δρόμος ένταξης για τους... μπαρουτοκαπνισμένους ήταν ιδιαιτέρως αργός, κυρίως για να αποφευχθεί η ταύτιση του νέου εγχειρήματος με τον ΣΥΡΙΖΑ του παρελθόντος. Ήδη ο πρώην πρωθυπουργός που φιλοδοξούσε μέσω ενός διαφοροποιημένου προφίλ να επιτύχει διεύρυνση προς το κέντρο, φαίνεται ότι επιστρέφει στις λεγόμενες «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Άρα, ο εκλογικός στόχος είναι πλέον να εγκατασταθεί στη δεύτερη θέση, προκειμένου να έχει σημαντικό ρόλο στην «επόμενη ημέρα». Όμως και σε αυτή την περίπτωση, το παιχνίδι παραμένει ανοικτό. Με βάση τη νέα στρατηγική, αλλά και τη σταδιακή επάνοδο έμπειρων στελεχών, προς το τέλος του χρόνου θα υπάρχει μια πιο καθαρή εικόνα.

Έβδομον: Ό,τι και να λέμε για στοχευμένες παρεμβάσεις των κομμάτων, υπάρχει ένα κομβικό πρόβλημα που κατά τη γνώμη μου θα διαδραματίσει κομβικό ρόλο: Ακρίβεια που ήδη τσακίζει κόκκαλα και που προοιωνίζεται ακόμη πιο απειλητική. Μερικά ενδεικτικά στοιχεία: Ο πληθωρισμός έτρεξε με 5,1 τον Σεπτέμβριο και το θέμα δεν είναι απλώς ότι είναι πολύ πάνω από τον μέσο όρο της ευρωζώνης, είναι ότι απομειώνει δραματικά το εισόδημα, που είναι το δεύτερο χαμηλότερο της ευρωζώνης. Με βάση, επίσης, τα τελευταία στοιχεία του Ελληνικού Χρηματιστηρίου Ενέργειας (ο Θεός να το κάνει χρηματιστήριο) από τις αρχές του τρέχοντος Νοεμβρίου, η τιμή της μεγαβατώρας έχει σκαρφαλώσει στα 268,79 ευρώ από 197,07 που ήταν ένα μήνα πριν.

Δεν θα σας κουράσω περαιτέρω, άλλωστε αυτά τα ξέρετε από πρώτο χέρι.

Διαβάστε επίσης

Σχόλια
Ροή Ειδήσεων Δημοφιλή