«Δεν αντέχουν άλλο αυτούς τους δυνάστες»: Η Ιρανή Σουνταμπέ Μπαλεσίνι μιλά στο Newsbomb

Σχεδόν τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Σουνταμπέ Μπαλεσίνι άφησε το Ιράν και βρέθηκε στην Ελλάδα. Ήταν μόλις 21 ετών όταν αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα της, μετά την αποβολή της από το πανεπιστήμιο εξαιτίας μιας εργασίας που αφορούσε τα δικαιώματα των γυναικών στο διαζύγιο και την επιμέλεια των παιδιών. Η Ελλάδα επρόκειτο να είναι ένας προσωρινός σταθμός στον δρόμο προς τη Δανία, όπου ζούσαν ο πατέρας και ο αδελφός της. Τελικά έγινε το νέο της σπίτι.

Σήμερα, ύστερα από τρεις δεκαετίες ζωής στην Ελλάδα όπου έμαθε μόνη της τη γλώσσα, εντάχθηκε στην κοινωνία και εργάζεται ως διερμηνέας βοηθώντας πρόσφυγες και ασυνόδευτα παιδιά, η ίδια παρακολουθεί από απόσταση τις δραματικές εξελίξεις στη χώρα που άφησε πίσω. Με συγγενείς και φίλους να ζουν ακόμη στην Τεχεράνη, η αγωνία της είναι καθημερινή. Το ίντερνετ κόβεται συχνά, τα μηνύματα καθυστερούν και κάθε νέα επικοινωνία μοιάζει με ανάσα ανακούφισης.

Η ίδια έχει περιγράψει στο παρελθόν ότι ο μεγαλύτερος φόβος της δεν είναι μόνο ο πόλεμος, αλλά το ενδεχόμενο μιας «νίκης χωρίς ελευθερία» μιας αλλαγής που δεν θα οδηγήσει σε πραγματική δημοκρατία. Σήμερα, μιλώντας για όσα συμβαίνουν στο Ιράν, η φωνή της δεν είναι μόνο προσωπική. Είναι, όπως λέει, η φωνή ανθρώπων που δεν μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα.

«Δεν νιώθω ενοχή, νιώθω ευθύνη»

Για πολλούς ανθρώπους της διασποράς, η απόσταση από μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο μπορεί να γεννά ένα αίσθημα ενοχής. Η Σουνταμπέ Μπαλεσίνι, όμως, περιγράφει στο Newsbomb κάτι διαφορετικό.

«Δεν νιώθω ενοχή, νιώθω ευθύνη. Νιώθω βαθιά την ευθύνη να γίνω η φωνή των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί. Από τη στιγμή που έχω τη δυνατότητα να μιλάω ελεύθερα εδώ και να λέω την αλήθεια όπως είναι, αισθάνομαι πως οφείλω να το κάνω για εκείνους.

Κάθε φορά που συνδέεται το ίντερνετ, οι δικοί μου άνθρωποι μου στέλνουν μηνύματα. Μου λένε: "Πες αυτά που ζούμε. Μίλα για εμάς". Θέλουν η φωνή τους να ακουστεί. Θέλουν αυτός ο αγώνας να συνεχιστεί μέχρι να τελειώσει.

Δεν φοβούνται τις βόμβες. Δεν φοβούνται τους βομβαρδισμούς. Δεν φοβούνται ότι μπορεί να σκοτωθούν από τους Αμερικανούς. Αυτό που πραγματικά φοβούνται είναι ότι μπορεί να σκοτωθούν από το ίδιο τους το καθεστώς.

Δεν μπορούν πια να συνεχίσουν να ζουν κάτω από αυτή την καταπίεση. Δεν αντέχουν άλλο αυτούς τους δυνάστες. Θέλουν να τελειώσουν μαζί τους. Θέλουν να φύγουν».

Τα λόγια της αποτυπώνουν ένα συναίσθημα που μοιράζονται πολλοί Ιρανοί της διασποράς: την ανάγκη να μεταφέρουν στον κόσμο όσα δεν μπορούν να ειπωθούν δημόσια μέσα στη χώρα.

Η επόμενη μέρα: «Ελεύθερες εκλογές και διαχωρισμός κράτους και θρησκείας»

Στην προηγούμενη συνομιλία της είχε μιλήσει για τον φόβο μιας «νίκης χωρίς ελευθερία». Τι θα σήμαινε, λοιπόν, για την ίδια μια πραγματικά ελεύθερη επόμενη μέρα στο Ιράν;

Η απάντησή της είναι σαφής και βαθιά πολιτική. «Μια πραγματικά ελεύθερη μέρα στο Ιράν θα είναι η μέρα που όλος ο λαός θα μπορεί να συμμετέχει σε μια ανοιχτή και δίκαιη διαδικασία, σε ελεύθερες εκλογές, και να αποφασίσει ο ίδιος τι πολίτευμα θέλει για τη χώρα του.

Αν θυμάστε, και εδώ στην Ελλάδα, μετά τη δικτατορία, ο ελληνικός λαός είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε δημοψήφισμα, να επιλέξει το πολίτευμά του και στη συνέχεια να εκλέξει ελεύθερα την κυβέρνησή του. Αυτό ακριβώς θέλουμε και για το Ιράν.

Θέλουμε κάθε άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να εκφράζει τη γνώμη του χωρίς φόβο. Θέλουμε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει καταπίεση ούτε παρεμβάσεις που ακυρώνουν τη βούληση των πολιτών. Θέλουμε ένα πολίτευμα στο οποίο η θρησκεία θα είναι διαχωρισμένη από την πολιτική εξουσία, ώστε όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα από τη θρησκεία, την εθνικότητα ή τη φυλή τους να είναι πραγματικά ισότιμοι.

Θέλουμε ένα κράτος που θα σκέφτεται πρώτα και πάνω απ’ όλα την ευημερία του ίδιου του λαού του. Ένα κράτος που θα ανήκει στους πολίτες του και θα υπηρετεί τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τα όνειρά τους».

Οι γυναίκες στην πρώτη γραμμή

Τα τελευταία χρόνια οι γυναίκες στο Ιράν έχουν βρεθεί στο επίκεντρο των κινητοποιήσεων, από τις διαδηλώσεις για τα δικαιώματα έως τα κινήματα που αμφισβητούν την υποχρεωτική μαντίλα και τον έλεγχο της καθημερινής ζωής.

Για τη Σουνταμπέ Μπαλεσίνι, η συμμετοχή τους δεν είναι απλώς συγκυριακή, είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία της χώρας.

«Πιστεύω βαθιά ότι στην επόμενη μέρα του Ιράν οι γυναίκες θα παίξουν έναν πολύ μεγάλο και πολύ πιο ισχυρό ρόλο από αυτόν που τους έχει επιτραπεί τα τελευταία 47 χρόνια. Η Ιρανή γυναίκα έχει αφήσει το στίγμα της σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Από την αρχαιότητα ακόμη, οι γυναίκες στο Ιράν είχαν παρουσία και ρόλο στα κοινά κάτι που δείχνει πως η δύναμη και η συμμετοχή είναι κομμάτι της ταυτότητας και της ιστορικής μας μνήμης.

Οι Ιρανές γυναίκες είναι δυνατές, ανθεκτικές, μαχήτριες της ζωής. Αυτό το έχουν αποδείξει ξανά και ξανά μέσα στους αιώνες, αλλά και ιδιαίτερα στις δύσκολες περιόδους που ζούμε σήμερα. Πάντα στην ιστορία, άντρες και γυναίκες στεκόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο, μοιραζόμενοι τους ίδιους αγώνες, τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Σε μια χώρα όπου θα υπάρχει πραγματική ισότητα και ελευθερία, οι γυναίκες θα μπορέσουν να λάμψουν. Θα δείξουν την αξία τους στην πολιτική, στην επιστήμη, στην εκπαίδευση, στην οικονομία, στον πολιτισμό σε όλους τους τομείς όπου σήμερα τα δικαιώματά τους περιορίζονται ή τους στερούνται.

Ένα ελεύθερο Ιράν δεν θα είναι μόνο ένα ελεύθερο κράτος. Θα είναι ένα ελεύθερο Ιράν και για τις γυναίκες και για τους άντρες. Ένα Ιράν όπου κάθε άνθρωπος θα έχει τη δυνατότητα να ζήσει, να δημιουργήσει και να ονειρευτεί χωρίς φόβο».

«Η μνήμη τους είναι ευθύνη μας»

Η ίδια βαθιά συγκινημένη στέλνει ένα μήνυμα στους ανθρώπους που ζουν σήμερα τον πόλεμο στην Τεχεράνη: «Ξέρω ότι τους τελευταίους μήνες έχετε υποστεί αφόρητο πόνο. Όχι μόνο τους τελευταίους μήνες, η τελευταία δεκαετία είναι αιματοβαμμένη για το Ιράν. Έχουν χαθεί τόσα παιδιά, τόσοι νέοι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γυναίκες και άντρες που θα μπορούσαν την επόμενη μέρα να προσφέρουν την ενέργεια, τη γνώση και τα όνειρά τους για ένα καλύτερο μέλλον. Και όμως, μας τους πήραν.

Οφείλουμε σε όλους αυτούς στον καθένα ξεχωριστά να τους δικαιώσουμε. Δεν πρέπει να αφήσουμε να πάει χαμένο το αίμα που χύθηκε στους δρόμους, από άκρη σε άκρη σε όλο το Ιράν, από ανθρώπους που φώναξαν διεκδικώντας την ελευθερία τους.

Οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι. Να μη λυγίσουμε. Να μη σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι να έρθει η δικαίωση. Η μνήμη τους είναι ευθύνη μας και η συνέχιση της προσπάθειας είναι το χρέος μας.

Εμείς δεν θα σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για το Ιράν. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για την ελευθερία».

Διαβάστε επίσης

• Συγκέντρωση Ιρανών υποστηρικτών του Παχλαβί στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα