Η Ευρώπη σε αναταραχή και αμηχανία

Σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αγανάκτησης που διακτινίζεται στην Ευρώπη, και ενώ ήταν σε εξέλιξη οι ογκώδεις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών στο Παρίσι αλλά και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, ο Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε να φωτογραφηθεί διαδοχικά στο παρισινό «σαλόνι αυτοκινήτου» και στη συναυλία της υπέροχης Σελίν Ντιόν, στην Plenitude Arena της Ναντέρ! Ήταν μια αντίθεση που για πολλούς... έβγαζε μάτι. Γιατί αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το αίσθημα μεγάλης μερίδας Γάλλων (και όχι μόνον) πολιτών είναι ότι ο φιλελευθερισμός απέτυχε να ανταποκριθεί στην υποχρέωση που είχε αναλάβει για... καλύτερες ημέρες, ιδίως για τους νέους, τα χαμηλότερα οικονονικά στρώματα αλλά και τμήμα της αστικής τάξης. Ταυτόχρονα, δημιούργησε την εντύπωση ότι η μορφωμένη ελίτ, που κάνει κουμάντο, είναι πλήρως αποκομμένη από την κοινωνία, η οποία στρέφεται πλέον προς τα άκρα: πρωτίστως προς την ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν και δευτερευόντως προς το αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα του Ζαν Λυκ Μελανσόν.

Με απλά λόγια, όπως είπε η Γαλλίδα ακτιβίστρια των Οικολογων Έλεν Ντρουέ, «όταν ένα κιλό τομάτες φθάνει τα 5,49 ευρώ, πώς περιμένετε να τα βγάλει πέρα κάποιος;» Η αλήθεια είναι ότι το ηχηρό μήνυμα που εξέπεμψαν οι διαδηλωτές (υπολογίζονται από την αστυνομία στις 800.000), σκιάσθηκε από τις εικόνες λεηλασιών που έκαναν το γύρο του κόσμου και είναι προφανώς καταδικαστέες. Στην πραγματικότητα, το έχουμε ξαναδεί το έργο και εγχωρίως, έχουμε δηλαδή, κουκουλοφόρους να παρεισφρέουν σε ειρηνικές εκδηλώσεις και έτσι κρυπτόμενοι -άλλωστε φορούν κουκούλα- να προκαλούν μείζονες καταστροφές. Εγείρονται, κατά συνέπεια, ορισμένα ερωτήματα. Πρώτα απ' όλα, πώς ξέφυγε ο έλεγχος της κατάστασης από τις γαλλικές αρχές, που σε τελευταία ανάλυση, μόνο «άκαπνες» δεν θα μπορούσαν να θεωρούνται -αντίθετα διαθέτουν σημαντικό know how. Πώς επέτρεψαν, λοιπόν, σε ισλαμικούς πυρήνες, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με το μαθητικό-φοιτητικό κίνημα και τον τρόπο που προβάλλει τα αιτήματά του, να τα κάνει όλα γης μαδιάμ; Δευτερεύον σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, όταν δηλαδή απειλείται η κοινωνική ειρήνη, η οικονομική δραστηριότητα, αλλά ενδεχομένως αμφισβητείται και η εξουσία του κράτους, πώς θα έπρεπε να αντιδράσουν οι κυβερνήσεις. Είναι, άραγε, η συνταγή να κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (αναστολή άρθρων του Συντάγματος), να επιβληθεί περιορισμός στην κυκλοφορία και να κατέβει ο στρατός στους δρόμους; Ο κ. Μακρόν έκανε ήδη τα δύο από τα τρία, με το επιχείρημα, στο διάγγελμά του, ότι η χώρα «χρειάζεται τάξη και όχι κλιμάκωση». Ωραία όλα αυτά, μόνο που το πρόβλημα δεν λύθηκε, γιατί οι φοιτητές και όσοι συμπαρίστανται στο κίνημά τους, εκτός από διαδηλωτές, είναι και ψηφοφόροι και οι κάλπες στη Γαλλία θα στηθούν σε έξι μήνες.

Επιπρόσθετα, τίθεται και θέμα πειστικότητας του αφηγήματος που προβάλλεται: πόσο μπορεί να υπερασπισθεί η γαλλική ηγεσία, το μοντέλο του Μακρονισμού-φιλελευθερισμού, το οποίο σε πρώτη φάση, απορρίφθηκε, δημοσκοπικά, ενώ τις τελευταίες ημέρες καταρρακώθηκε... επί του πεδίου. Βέβαια, το ζήτημα δεν έχει αμιγώς... γαλλικό άρωμα. Επικαλούμαι τη διαπίστωση του Στίβεν Έρλανγκερ (New York Times, σε άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή), ο οποίος επισημαίνει: «Τα κόμματα του κέντρου βρίσκονται σε κρίση, στις μεγαλύτερες και σημαντικότερες χώρες της Ευρώπης», με μοχλό την αναιμική οικονομική ανάπτυξη, τον υψηλό πληθωρισμό, το ευμεγέθες χρέος και τις μηδαμινές προοπτικές για τους νέους». Παραπέμπει, επίσης, σε ένα σημαντικό εύρημα των ερευνών της κοινής γνώμης, σύμφωνα με το οποίο στη Γαλλία, το 69% των πολιτών είναι δυσαρεστημένο με το πολιτικό σύστημα, ενώ το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 68% στην Ισπανία και 69% στις ΗΠΑ. Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό το γεγονός θα έπρεπε να έχει οδηγήσει τους διαπρύσιους κήρυκες του φιλελευθερισμού σε παρατεταμένη αϋπνία. Αμ δε, φαίνεται ότι κοιμούνται... σαν πουλάκια.

Όλος αυτός ο καταιγισμός εξελίξεων στη Γαλλία, αλλά ταυτόχρονα, σε μικρότερη κλίμακα, στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Αυστρία και την Αλβανία, έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στο Μέγαρο Μαξίμου. Η πιθανότητα ενός ευρωπαϊκού ντόμινο από το οποίο δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί η Ελλάδα, έχει ήδη συζητηθεί στο κυβερνητικό τραπέζι, όπως επίσης έχουν συζητηθεί τα μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν σε μια τέτοια περίπτωση, μηδενός εξαιρουμένου στην παρούσα φάση. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι Γαλλία, παρότι το «μπαρούτι» που τροφοδοτεί τις έντονες αντιδράσεις έχει λίγο πολύ, την ίδια σύνθεση, σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Μάλιστα, στη δική μας περίπτωση, γίνεται πιο... τούρμπο, καθώς επιβαρύνεται με δύο ακόμη ζητήματα, τη διαφθορά και το κράτος δικαίου. Επομένως, το παιχνίδι διεξάγεται σε αμιγώς πολιτικο-επικοινωνιακό πεδίο και βεβαίως, με το βλέμμα στραμμένο στις προσεχείς κάλπες.

Ήδη η ΝΔ έκανε πάρτι με τη δήλωση του πρώην γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ και νυν στελέχους της ΕΛΑΣ, ο οποίος αναφερόμενος στις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, είπε «άντε και στα δικά μας», γιατί αυτό της έδωσε «πάσα», να υποστηρίξει ότι η αριστερά επιδιώκει το «χάος» και την «αποσταθεροποίηση», σε αντίστιξη μάλιστα με το δικό της αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η κυβερνώσα παράταξη «είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα και την προοπτική». Δεν είναι γνωστό, αυτή τη στιγμή, σε ποιο βαθμό ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτίθεται να υιοθετήσει το «σκονάκι» Γκρίνμπεργκ (Αμερικανός διαχρονικός επικοινωνιακός του σύμβουλος), ο οποίος σύμφωνα με διαρροές του Μεγάρου Μαξίμου, στο Βήμα και την Καθημερινή της Κυριακής, του υπέδειξε να ποντάρει στο γεγονός ότι -κατά την εκτίμησή του- ναι μεν ο κόσμος δεν παραληρεί από ενθουσιασμό για την κυβέρνηση, αλλά από την άλλη δεν αισθάνεται ότι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Περιέγραψε, επίσης, με ελάχιστα κολακευτικό τρόπο, τους κυρίους Τσίπρα και Ανδρουλάκη, ενώ αντιθέτως διέκρινε ότι η απειλή για τη ΝΔ προέρχεται κατά βάση, από τα δεξιά και ακούει στο όνομα Αντώνης Σαμαράς.

Τώρα, δεν είναι επίσης γνωστό, αν ο πρωθυπουργός θα υιοθετήσει ή όχι και το έτερο σκέλος της εισήγησης του κ. Γκρίνμπεργκ, για ήπια τακτική στην πορεία προς τις κάλπες.

ΥΓ: Δύο κουβέντες για τον Γερμανό καγκελάριο, προκειμένου να ολοκληρωθεί το ευρωπαϊκό παζλ των ηγεσιών, οι οποίες περί άλλα τυρβάζουν. Δήλωσε στο Bloomberg ότι: «Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι ότι υποτιμάται η ρωσική επιρροή στις κοινωνίες μας». Για να προσθέσει ότι η Μόσχα, πλην της Δημοκρατίας «φοβάται την επιτυχία της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης», με την οποία ωστόσο η Μόσχα ουδόλως ασχολείται. Ασχολείται, όμως, εντατικά η Ευρωπαϊκή Ένωση -της Γερμανίας περιλαμβανομένης- προκειμένου να τη γειώσει.

Διαβάστε επίσης