Ήταν οι Afghan Whigs (που παίζουν απόψε live στο Vox) το σπουδαιότερο γκρουπ των '90s;

Φαντάζομαι τους ορκισμένους οπαδούς των Nirvana να εκρήγνυνται τώρα. Και τους φίλους των Pearl Jam να αναρωτιούνται: Οι Afghan Whigs; Μα αυτοί δεν ήταν καν grunge -και τα '90s δεν ήταν τίποτε άλλο από grunge. Nα εξηγηθώ. Είμαι κι εγώ μεγάλος φαν των Pearl Jam, αλλά τολμώ να τους συγκρίνω με τους Afghan Whigs για τον εξής απλό λόγο: Οι Pearl Jam όρισαν το είδος της μουσικής που κυριάρχησε στα '90s, αλλά υπηρέτησαν αποκλειστικά αυτό, εξελίσσοντάς το μεν, αλλά μην αλλάζοντας ποτέ ρότα, πειραματιζόμενοι με κάτι άλλο. Οι Nirvana, πάλι, σαφώς η πιο επιδραστική μπάντα εκείνων των χρόνων, ήδη το 1994, με την αυτοκτονία του Κερτ Κομπέιν, είχε πάψει να υπάρχει. Και από το '94 ως το '99 που τέλειωσαν τα '90s είχαμε άλλη μισή δεκαετία.

Υπό αυτήν την έννοια, οι Afghan Whigs, με δισκογραφία από το '88 ως το '98 και διάρκεια ως το 2001, όταν και διαλύθηκαν, συνέπεσαν χρονικά ακριβώς με τα '90s και τα "χρωμάτισαν" όσο λίγοι. Ξανασκεπτόμενος, βέβαια, το ερώτημά μου, τελικά θα δώσω τον τίτλο στους Smashing Pumpkins που έκαναν ακριβώς το ίδιο, αλλά απείρως πιο επιδραστικά με τα 4 άλμπουμ τους από το '91 ως το '98. Φτάνει, όμως, μ' αυτές τις χαζές κόντρες. Η ουσία είναι μία: Ότι όταν ακούμε το όνομα Afghan Whigs, ταξιδεύουμε αυτόματα στην εποχή της μεγάλης μας ανεμελιάς. Και, βέβαια, θυμόμαστε ότι με το αριστουργηματικό τους άλμπουμ, το "Gentlemen" του 1993 πρόσθεσαν μία καλή την αλητεία και την διαστροφή που έλειπε ως τότε από την εν λόγω έννοια -κάνοντας τον τζέντλεμαν λίγο πιο προσιτό, λίγο πιο "δικό μας". Κι αυτό είναι ένας καλός λόγος να τους θυμηθούμε σ' ένα αντρικό site. Ο άλλος είναι ότι απόψε εμφανίζονται στο Vox, στην Ιερά Οδό, στο πλαίσιο της περιοδείας επανένωσής τους.

Τι ήταν όμως το "Gentlemen" και τι πώς μας έχει στιγματίσει από τότε; Ήταν το τέταρτο άλμπουμ τους (ακολούθησαν άλλα 2 μέχρι την διάλυσή τους) και αυτό στο οποίο έδειξαν αποφασιστικά ότι δεν θα ακολουθούσαν το τρένο του grunge που ήταν τότε αυτό που είχαν καβαλήσει όλοι. Μπορεί στο αμέσως προηγούμενό τους, το "Congregation" οι grunge επιρροές να ήταν έντονες, αλλά είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους κι εκείνα τα κινηματογραφικά και ζωσμένα με εκρηκτική εσωστρέφεια στοιχεία που βρήκαν την ολοκλήρωσή τους στο "Gentlemen". Και βέβαια, οι ωμοί, ρεαλιστικοί, ισορροπούντες μεταξύ του χυδαίου και της ποίησης στίχοι του Γκρεγκ Ντούλι που τον καθιέρωσαν ως τον μεγάλο αλήτη - και τζέντλεμαν της ροκ.

"Ladies let me tell you about myself: I got a dick for brain" τραγουδάει στο "Be Sweet" και λίγο πιο κάτω "She wants love, but I still wanna fuck". Kι αυτές είναι οι ήρεμες στιγμές του. Οι Afghan Whigs έλεγαν τα πράγματα όπως όλοι μας θέλαμε να τα λέμε αλλά δεν είχαμε τα guts τότε και μίλησαν με τον ανδρισμό με έναν τρόπο που δεν το είχαν κάνει ούτε οι κορυφαίοι της ποίησης μέχρι τότε -ντύνοντας τα λόγια τους με μια οργισμένη, αλλά άκρως έντεχνη μουσική που ανάβλυζε την έννοια "εναλλακτικό ροκ" από μέσα της. Λίγο πιο μετά πρόσθεσαν "μαύρα" στοιχεία από Blues και R&B, αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν στεγανά και κολλήματα. Και μετά μάς παράτησαν, διαλύοντας την μπάντα πάνω στο αποκορύφωμά της, μην προλάβει και παρακμάσει. Και γι' αυτό θα τους εκτιμούμε για πάντα -και θα πάμε να τους αποθεώσουμε απόψε, όπως είχαμε κάνει και σ' εκείνο το Rockwave στον Άγιο Κοσμά πριν 20 σχεδόν χρόνια... - Παναγιώτης Χριστόπουλος

Aπολαύστε το παρακάτω βίντεο από μια ζωντανή εμφάνιση των Afghan Whigs στην εκπομπή του Τζον Στιούαρτ, όταν ο τελευταίος ήταν ακόμη μέλος της τρελλής ομάδας του MTV. Τσεκάρετε όχι μόνο την ωμή δύναμη του Dulli και της παρέας του στο live, αλλά και τα ντυσίματα, κουρέματα και το γενικότερο στυλ της εποχής, για να θυμηθείτε τα νειάτα σας στα mid-90s!