Γιατί τόση πρεμούρα με τον Σάντσεθ;
Ο Ισπανός πρωθυπουργός αντιτάχθηκε στην στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν με κεντρικό σύνθημα του: «όχι στον πόλεμο»
Του Κώστα Πλιάκου
Σώζει τελικά το Πέδρο Σάντσεθ την «τιμή της Ευρώπης», ή είναι «Kαραγκιόζης» και «Ισπανός Τσίπρας» όπως τον αποκάλεσαν κάποιοι δημοσιολόγοι; Είναι αλήθεια ότι σαν επαγγελματίες αγαπούμε την υπερβολή, και για μια ακόμη φορά ένα θέμα με παγκόσμιο αντίκτυπο το προσαρμόζουμε στα στενά όρια της εσωτερικής μας πολιτικής. Σώζει τελικά ο Πέδρο Σάντσεθ την τιμή της Ευρώπης;
Ο Ισπανός πρωθυπουργός αντιτάχθηκε στην στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν με κεντρικό σύνθημα του: «όχι στον πόλεμο». Μεταξύ άλλων προειδοποίησε ότι η σύγκρουση θα οδηγήσει σε παγκόσμια καταστροφή, αρνήθηκε na επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές βάσεις της Ισπανίας, αν και μετά, υπό την πίεση των Αμερικανών, έστειλε μια φρεγάτα στην Κύπρο για την προστασία του ευρωπαίου εταίρου (λέμε τώρα...)
Η κίνηση αυτή του Σάντσεθ έχει δημιουργήσει ρήγμα στις σχέσεις της Ισπανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών με τον Ντόναλντ Τραμπ να απειλεί με διακοπή του εμπορίου με την Ισπανία. Ωστόσο ο Σάντσεθ επιμένει, ζητάει άμεση αποκλιμάκωση της σύγκρουσης, διαπραγματεύσεις, επικαλείται το διεθνές δίκαιο και αρνείται κάθε στρατιωτική συμμετοχή της χώρας του στον πόλεμο.
Αν συγκρίνουμε τη στάση του Σάντσεθ με άλλους ευρωπαίους ηγέτες που τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις, ο Ισπανός πρωθυπουργός έχει τηρήσει μια ακέραιη στάση η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική για τη δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμού.
Για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ένας πολιτικός υψώνει τη φωνή του ενάντια στον πόλεμο, επικαλείται το διεθνές δίκαιο και η δημοκρατία, τα δύο βασικά στοιχεία τα οποία γέννησαν την Ευρώπη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και γίνεται σύμβολο για πολλούς ευρωπαίους- και όχι μόνο ευρωπαίους - πολίτες.
Ας μην είμαστε όμως τόσο εύπιστοι. Οι χώρες δεν έχουν συναισθήματα, έχουν μόνο συμφέροντα. Η Ισπανία, πάλαι ποτέ μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, δεν αγάπησε ξαφνικά τη δημοκρατία και το Διεθνές Δίκαιο. Στον πόλεμο του Ιράκ να θυμίσουμε ότι ήταν μέλος της τριπλής συμμαχίας με ΗΠΑ και Βρετανία.
Το ισπανικά οικονομικά συμφέροντα σήμερα δεν βλέπουν γιατί θα πρέπει να στηρίξουν έναν τέτοιο πόλεμο. Σχεδόν όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πελάτες της ισπανικής αμυντικής βιομηχανίας. Όταν δηλαδή η Ισπανία πουλάει οπλικά συστήματα από Αίγυπτο μέχρι Τουρκία και Καζακστάν είναι κακή και όταν λέει όχι στον πόλεμο στο Ιράν σώζει την τιμή της Ευρώπης; Να μην τρελαθούμε.
Όπως είπαμε οι χώρες έχουν συμφέροντα και μόνο. Ο Σάντσεθ, δεν θέλει να διαταραχθεί η ευημερία των «πελατών» του, ούτε θέλει να χάσει αυτές τις αγορές, ούτε θέλει να δει νέα κύματα μεταναστών στη χώρα του και ούτε θέλει η κοινή γνώμη στην Ισπανία να στραφεί εναντίον του σε μια χρονική στιγμή που είναι πίσω στις
δημοσκοπήσεις.
Καλός ο συμβολισμός, λέμε όχι στον πόλεμο, γενναία η στάση του Σάντσεθ απέναντι σε μια αυτοκρατορία που έχει καταλύσει κάθε ίχνος Διεθνούς Δικαίου, αλλά ας χαλαρώσουμε λίγο. Δεν ανακαλύψαμε ξαφνικά έναν νέο Τσε Γκεβάρα.
