Καρχαρίας 330 εκατ. που ανακαλύφθηκε στην Ιρλανδία αποκαλύπτει έναν χαμένο προϊστορικό ωκεανό
Όταν η Ιρλανδία έμοιαζε δραματικά διαφορετική από σήμερα
Αρχείου
Snapshot
- Ανακαλύφθηκαν στην Ιρλανδία απολιθώματα προϊστορικών καρχαριών ηλικίας άνω των 330 εκατομμυρίων ετών, συμπεριλαμβανομένων δοντιών και σπονδυλικών στηλών.
- Τα απολιθώματα ανήκουν στα είδη Psephodus magnus και Oracanthus milleri, που ζούσαν πριν από την εμφάνιση των δεινοσαύρων και συνδέονται εξελικτικά με τους σύγχρονους καρχαρίες.
- Οι ανακαλύψεις προέρχονται από το Παγκόσμιο Γεωπάρκο Burren and Cliffs of Moher και το Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας και θεωρούνται οι πρώτες καταγραφές απολιθωμένων ψαριών σε αυτές τις περιοχές.
- Η Ιρλανδία κατά την ανθρακοφόρο περίοδο καλυπτόταν από ζεστές ρηχές θάλασσες που φιλοξενούσαν πρωτόγονη θαλάσσια ζωή, όπως οι προϊστορικοί καρχαρίες με εξειδικευμένες οδοντικές πλάκες για θήραμα με σκληρό κέλυφος.
- Τα ευρήματα έχουν μεγάλη επιστημονική αξία και η έρευνα είναι διαθέσιμη σε ανοιχτή πρόσβαση για παγκόσμια μελέτη και περαιτέρω διερεύνηση.
Μία τυχαία ανακάλυψη στην Ιρλανδία είναι αρκετή για να ρίξει φως στη θαλάσσια ζωή που υπήρχε πριν εκατομμύρια χρόνια.
Η αποκάλυψη ήταν από περιηγητή και όχι σε οργανωμένη ανασκαφή, αλλά το εύρημα ήταν αξιοσημείωτο. Τα απολιθώματα αρχαίων καρχαριών που κολύμπησαν στις θάλασσες πριν από περισσότερα από 330 εκατομμύρια χρόνια.
Ερευνητές που συνεργάζονται με το Παγκόσμιο Γεωπάρκο Burren and Cliffs of Moher της UNESCO και το Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας λένε ότι τα απολιθώματα, που ανακαλύφθηκαν στην κομητεία Clare και στο Donegal, περιλαμβάνουν προϊστορικά δόντια καρχαρία και μια απολιθωμένη σπονδυλική στήλη πτερυγίων που συνδέεται με είδη που υπήρχαν πολύ πριν εμφανιστούν οι δεινόσαυροι.
Οι ανακαλύψεις προσελκύουν παγκόσμιο επιστημονικό ενδιαφέρον επειδή αντιπροσωπεύουν το πρώτο απολιθωμένο ψάρι που έχει καταγραφεί ποτέ από ορισμένες από αυτές τις τοποθεσίες της Ιρλανδίας.
Οι επιστήμονες αναγνώρισαν ότι τα δόντια Burren ανήκουν στον Psephodus magnus, έναν σπάνιο προϊστορικό καρχαρία εξοπλισμένο με παχιές οδοντικές πλάκες σύνθλιψης που χρησιμοποιούνται για να τρέφονται με θήραμα με σκληρό κέλυφος στον πυθμένα της θάλασσας.
Οι ερευνητές λένε ότι αυτό το είδος κατέλαβε αρχαία θαλάσσια οικοσυστήματα κατά την περίοδο του ανθρακοφόρου, όταν μεγάλο μέρος της Ιρλανδίας βρισκόταν κάτω από ζεστές ρηχές θάλασσες γεμάτες με πρωτόγονη υδρόβια ζωή. Αν και οι σύγχρονοι καρχαρίες εξελίχθηκαν πολύ πέρα από αυτά τα αρχαία είδη, οι επιστήμονες σημειώνουν ότι ο Psephodus μοιράζεται μακρινές εξελικτικές συνδέσεις με τα σύγχρονα ψάρια βαθέων υδάτων.
Το απολίθωμα του Ντόνεγκαλ αποκάλυψε ένα άλλο σημαντικό κομμάτι της προϊστορικής ιστορίας. Η σπονδυλική στήλη του πτερυγίου ανήκε στον Oracanthus milleri, μέρος μιας εξαφανισμένης ομάδας γνωστής ως ακανθώδεις, που συχνά αναφέρονται ως «αγκαθωτοί καρχαρίες». Αυτά τα αρχαία ψάρια έζησαν πριν από περισσότερα από 400 εκατομμύρια χρόνια και θεωρούνται μέρος της ευρύτερης εξελικτικής γενεαλογίας από την οποία προέκυψαν τελικά οι σύγχρονοι καρχαρίες.
Οι ερευνητές που συμμετείχαν στη μελέτη λένε ότι οι ανακαλύψεις έχουν μεγάλη επιστημονική αξία επειδή τα απολιθωμένα ψάρια από αυτές τις τοποθεσίες δεν είχαν ποτέ τεκμηριωθεί στο παρελθόν.
Η ερευνητική εργασία που τεκμηριώνει τις ανακαλύψεις κυκλοφόρησε ως προεκτύπωση ανοιχτής πρόσβασης, επιτρέποντας στους ερευνητές σε όλο τον κόσμο να μελετήσουν το υλικό ενώ συνεχίζονται περαιτέρω έρευνες.
Οι προϊστορικές θάλασσες κάποτε κάλυπταν μεγάλα τμήματα της Ιρλανδίας
Κατά τη διάρκεια της ανθρακοφόρου περιόδου, η Ιρλανδία έμοιαζε δραματικά διαφορετική από σήμερα. Μεγάλο μέρος της περιοχής βρισκόταν κοντά στον ισημερινό κάτω από ζεστά τροπικά νερά που κατοικούνταν από πρωτόγονα ψάρια, πρώιμους καρχαρίες και θαλάσσια ασπόνδυλα. Τα απολιθώματα που διατηρούνται σε ασβεστολιθικούς σχηματισμούς σε όλη τη δυτική Ιρλανδία συνεχίζουν να αποκαλύπτουν θραύσματα αυτού του αρχαίου υποβρύχιου περιβάλλοντος.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο Psephodus magnus πιθανότατα περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του τρέφοντας κατά μήκος του βυθού της θάλασσας, συνθλίβοντας οστρακοειδή και θωρακισμένα θηράματα χρησιμοποιώντας εξειδικευμένες οδοντικές πλάκες. Τα απολιθώματα από αυτό το είδος παραμένουν σχετικά σπάνια, καθιστώντας τις ιρλανδικές ανακαλύψεις πολύτιμες προσθήκες στο παγκόσμιο αρχείο απολιθωμάτων.
