Fausto Coppi: Η συναρπαστική ιστορία του ποδηλάτη - συμβόλου του Γύρου Ιταλίας

Την περασμένη εβδομάδα σάς παρουσιάσαμε τα μεγάλα φαβορί του φετινού Γύρου της Ιταλίας που από αύριο μπαίνει στο τελευταίο του οκταήμερο -διαγράφοντας μια κολασμένη πορεία στις Άλπεις και τους Δολομίτες. Η πρόβλεψη που κάναμε, ότι μέχρι σήμερα θα προηγείται ο Ισπανός Joaquim Rodriguez επιβεβαιώθηκε πλήρως, όπως και το ποιοι τέσσερις ποδηλάτες θα είναι οι βασικοί ανταγωνιστές του. Όποιος όμως από τους πέντε κι αν κερδίσει στο τέλος, σε τίποτε δεν θα μπορεί να συγκριθεί με τον πιο εμβληματικό αθλητή του σκληρού αγώνα των ιταλικών βουνών. Ο Fausto Coppi, 5 φορές νικητής του Γύρου Γαλλίας και 2 του Γύρου Ιταλίας (και ο πρώτος που κέρδισε και τους δύο αγώνες μέσα στην ίδια χρονιά) έζησε μια απίστευτη ζωή, στην φτώχεια αρχικά, στην καταξίωση και την ειδωλοποίηση από μια χώρα που προσπαθούσε να ανορθωθεί μετά από ένα χαμένο πόλεμο στη συνέχεια, και στην πλήρη απαξίωση στο τέλος.

Το 1938, λίγο πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Πολέμου ο Coppi ήταν 19 ετών. Από τα 15 του κατέβαινε σε ποδηλατικούς αγώνες στο Νόβι Λιγκούρε όπου ζούσε, κοντά στην Τζένοα, και σε γειτονικές πόλεις, αλλά παρέμενε ερασιτέχνης αθλητής και οι νίκες του τού απέφεραν διάφορα δώρα όπως ρολόγια, σαλάμια, παπούτσια -ό,τι έδινε ο τοπικός χορηγός τέλος πάντων. Δούλευε σ' ένα χασάπικο για να βγάζει τα προς το ζην και πολύ συχνά έκλαιγε, απογοητευμένος από τα δύσκολα εφηβικά του χρόνια. Είχε μια πολύ περίεργη κορμοστασιά. Ήταν πολύ λεπτός, καμπούρης και με εξαιρετικά μακριά άκρα. Ακόμη και το πρόσωπό του έμοιαζε περισσότερο με ποντικού παρά ανθρώπου. Όταν όμως ανέβαινε στο ποδήλατο, αυτό το παράξενο σώμα γινόταν ένα με τις ρόδες και τα πετάλια του και η κίνησή του ήταν μια τέλεια αρμονία.

Ο Biagio Cavanna ήταν ένα τυφλός, πάνχοντρος πελάτης του χασάπικου. Ήταν μασέρ και πολύ συχνά αναλάμβανε Ιταλούς ποδηλάτες μετά από κοπιαστικούς αγώνες. Άκουγε να τού λένε συνέχεια για τον "μικρό" και μια μέρα ζήτησε να τον δει. Να τον ψηλαφίσει δηλαδή. Έπιασε τα χέρια και τα πόδια του, τα πασπάτεψε για μπόλικη ώρα. Το σκηνικό πρέπει να ήταν τρομακτικό για τον Fausto Coppi, τον ακοινώνητο πιτσιρικά που ξαφνικά είχε βρεθεί ξαπλωμένος σ' ένα κατασκότεινο δωμάτιο, μόνος μ' έναν θηριώδη άντρα που του χάιδευε τα άκρα. Ο Cavanna μετά από λίγο τού ζήτησε να ντυθεί. Και του είπε: "Τα χέρια μου βλέπουν καλύτερα από τα μάτια των υπολοίπων ανθρώπων. Και αυτό που μού λένε είναι ότι μέσα σου υπάρχει ένας πρωτθλητής. Ο μεγαλύτερος πρωταθλητής όλων. Αλλά πρέπει να αποσυρθείς από τους αγώνες για τρεις μήνες τουλάχιστον". Ο Coppi διαμαρτυρήθηκε. Πώς θα τα έβγαζε πέρα μόνο με τον πενιχρό του μισθό από το χασάπικο; Ο Cavanna είπε αφοριστικά: Αν πρέπει να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, αυτό είναι μεγάλο κρίμα για τον κόσμο". Τελικά ο Coppi πείσθηκε. Δεν ξανακατέβηκε σε αγώνα το 1938.

Και την επόμενη χρονιά άρχισε να κερδίζει όλους τους αγώνες στους οποίους συμμετείχε με διαφορές άνω των 10 λεπτών. Το 1940 κατέβηκε για πρώτη φορά στον Γύρο Ιταλίας. Ήταν 21 ετών και τον κέρδισε "για πλάκα". Θα τον κέρδιζε και τα επόμενα χρόνια, αν δεν ξεσπούσε ο πόλεμος. Από το '47 και μετά τον πήρε άλλες 4 φορές. Το '49 και το '52 κέρδισε και τον Γύρο Γαλλίας, την τελευταία φορά μάλιστα, έχοντας κερδίσει πρώτα και αυτόν της Ιταλίας. Έγινε, έτσι ο πρώτος ποδηλάτης που πήρε τους δύο βαρύτιμους τίτλους μέσα στην ίδια χρονιά. Από το 1946 ως το 1954, μια απίστευτη περίοδο 8 ολόκληρων χρόνων, ο Coppi δεν έχασε ποτέ ούτε μια κούρσα στην οποία επιχείρησε να αποσπαστεί από το γκρουπ. Ούτε μία! Είχε γίνει το απόλυτο είδωλο των συμπατριωτών του.

Ωστόσο η ζωή του δεν ήταν ευχάριστη. Σε διάφορα αγωνιστικά ατυχήματα έσπασε δύο φορές την κλείδα του, διέλυσε την λεκάνη του, έσπασε μπόλικα πλευρά και δύο φορές άνοιξε επικίνδυνα το κεφάλι του. Ο αδελφός του, ποδηλάτης επίσης, σκοτώθηκε σε ένα παρόμοιο ατύχημα. Ο αγρότης πατέρας του ποδοπατήθηκε από δύο βόδια και πέθανε. Την ημέρα που τέλειωσε ο πόλεμος, το κάρο που τον γυρνούσε σπίτι έπεσε σε ένα χαντάκι σκοτώνοντας όλους τους υπόλοιπους φαντάρους πλην αυτού.

Και το 1954 έκανε κάτι που ακόμη και οι μεγαλύτεροι λάτρεις του το θεωρούσαν αδιανόητο: Παράτησε τη γυναίκα του και την κόρη του και έτρεξε πίσω από τα φουστάνια μιας παντρεμένης γυναίκας. Όταν κατέβαινε στους αγώνες, το κοινό άρχισε να τον φτύνει. Το σκάνδαλο ήταν τόσο μεγάλο που ο Πάπας ο ίδιος ζήτησε από τον Coppi να γυρίσει στο σπίτι του και να ζητήσει συγγνώμη από την γυναίκα του -και αυτό, αφού πρώτα η Αστυνομία τον είχε συλλάβει για μοιχεία (ήταν ακόμη ποινικό αδίκημα τότε στην καθολική Ιταλία).

Ήταν πια μια σκιά του εαυτού του, αλλά η μόνη αρμονία που έβρισκε ήταν πάνω στη σέλα του. Συνέχισε να κατεβαίνει σε αγώνες μέχρι και το 1959. Αλλά η τελευταία του επιτυχία ήταν η νίκη σε ένα ετάπ στον Γύρο Ιταλίας το '54. Τα τελευταία πέντε χρόνια υπήρχαν κούρσες όπου οι διοργανωτές μίκραιναν την απόσταση για να μην ξεφτιλιστεί το κάποτε είδωλο όλων των Ιταλών, μένοντας πολλά λεπτά πίσω από τους νικητές. Το 1959 έφυγε για σαφάρι στην Αφρική και κόλλησε ελονοσία. Όταν γύρισε στην Ιταλία οι γιατροί νόμιζαν ότι είχε πάθει βρογχίτιδα και τού έδωσαν τα λάθος φάρμακα. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1960, σε ηλικία 40 ετών. Η μυθική και άγρια εικόνα της ζωής του είναι ακριβώς αυτό που είναι και ο Γύρος της Ιταλίας, ο αγώνας του οποίου ο Coppi έγινε σύμβολο. Μπορεί ο Γύρος της Γαλλίας να είναι το πιο δημοφιλές ποδηλατικό γεγονός, αλλά ο πιο δύσκολος αγώνας είναι ο ιταλικός. Και τις επόμενες οκτώ ημέρες αναμένεται να το δείξει για ακόμη μια φορά στους φετινούς διεκδικητές του τίτλου. - Παναγιώτης Χριστόπουλος