Γ. Χριστοφορίδης: Φόρος Προστιθέμενης Αχρειότητας

Ας πούμε ότι ο Χρήστος έχει κάνει το λάθος να ιδρύσει μια μικρομεσαία επιχείρηση στην Ελλάδα. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, χρηματοδοτεί το εγχείρημα της έκδοσης μιας μηνιαίας εφημερίδας από το υστέρημά του (γιατί «μέσα» μπαίνει, βέβαια), αλλά και με ατελείωτη προσωπική του εργασία. Δίνει ψωμί –ίσως όχι πολύ, αλλά σταθερά και με συνέπεια- σε καμιά εικοσαριά δημοσιογράφους και γραφίστες, σε ένα τυπογραφείο, μια εταιρεία τυποποίησης, μεταφορικές κ.λπ. Με δυο λόγια, ο Χρήστος παλεύει για την επιβίωσή του σήμερα και ελπίζει σε καλύτερες μέρες αύριο.

Κάπου εκεί, έρχεται το κράτος να μπει –τσάμπα και με το έτσι θέλω- συνεταίρος του Χρήστου: «Για κάθε συναλλαγή σου θα μου πληρώνεις ΦΠΑ». Μέχρι εδώ καλά –όλοι πληρώνουν φόρους. «Όποτε μου λείπουν λεφτά, θα αυξάνω το Φόρο Προστιθέμενη Αξίας». Κι από 18%, πριν λίγα χρόνια, τον εκτοξεύει στο 23%. Σαν να μην έφτανε αυτό, ξαναλέει το κράτος: «Ο ΦΠΑ είναι χρήματα που δε σου ανήκουν, Χρήστο. Τα εισπράττεις για λογαριασμό μου. Άρα, αν δε μου τα δίνεις –αφού τα έχεις εισπράξει- με κλέβεις. Άρα, σε βάζω φυλακή».

Λογικό; Όχι, γιατί με τις τέσσερις λεξούλες «αφού τα έχεις εισπράξει» το κράτος ψεύδεται ασυστόλως. Όταν ο Χρήστος δημοσιεύει μια διαφήμιση, κόβει το σχετικό τιμολόγιο, αλλά -όπως λειτουργεί η αγορά- αυτό εξοφλείται μετά από 7 έως 12 μήνες, στην καλύτερη περίπτωση. Διότι υπάρχει περίπτωση ο οφειλέτης να αρχίσει τα «δώσε μου μια παράταση», «μη με σκοτώνεις» κ.λ.π. και τελικά να σου φορέσει και φέσι. Η εφορία, όμως, σε φορολογεί σαν να είχε εξοφληθεί το τιμολόγιο αυθημερόν και σου ζητά το ΦΠΑ σαν να έχει κατατεθεί ήδη στον τραπεζικό σου λογαριασμό.

«Πρόβλημά σου», φαίνεται να λέει το κράτος στο Χρήστο. «Ας μη δεχόσουν συναλλαγές επί πιστώσει». Τότε, βέβαια, ο Χρήστος –που δεν υπαγορεύει μόνος του τους νόμους της αγοράς- θα έκλεινε την επόμενη μέρα. Αλλά ας το προσπεράσουμε κι αυτό. Τι κάνεις όταν το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών που απειλεί να σε κλείσει φυλακή αν δεν αποδώσεις αμέσως το ΦΠΑ είναι αυτό ακριβώς το οποίο στον παρακρατεί;

Το παράδειγμα είναι συγκεκριμένο. Το υπουργείο Οικονομικών δημοσιεύει στην εφημερίδα του Χρήστου μια διαφήμιση του κοινοτικού προγράμματος ΕΣΠΑ. Το υπουργείο του ζητά το τιμολόγιο σήμερα και του το πληρώνει μετά από οκτώ μήνες. Όμως, το ίδιο το υπουργείο -μέσω της ΔΟΥ- είναι αυτό που απαιτεί από τον Χρήστο να του καταβάλλει το ΦΠΑ αμέσως με την έκδοση του τιμολογίου. Δηλαδή, είναι το υπουργείο που δεν πληρώνει τον ΦΠΑ στον Χρήστο και το ίδιο το υπουργείο που απειλεί να κλείσει τον Χρήστο φυλακή με το επιχείρημα ότι έχει εισπράξει το ΦΠΑ και τον κλέβει από το υπουργείο!

Παράλογο, είπατε;

Γιώργος Χριστοφορίδης