Θ. Χουλιαράς: Η Αθήνα πολιτιστική πρωτεύουσα…;
Σίγουρα σκανδαλιστικό και στα όρια του προκλητικού για μερικούς το παραπάνω ερώτημα. Φλερτάρει έντονα πάντως με το να μπορεί να δεχτεί και καταφατική απάντηση. Και εξηγούμαι…
Είμαι από αυτούς που δεν ξαφνιάστηκαν και δεν σοκαρίστηκαν από την έλευση της οικονομικής κρίσης –και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος. Το βιοτικό μου επίπεδο και η αγοραστική μου δύναμη, που λέμε, δεν άλλαξε και πολύ. Όχι φυσικά γιατί με κάποιο περίεργο τρόπο μένω ανεπηρέαστος από τις όποιες αλλαγές, εξελίξεις και ανατροπές στον κοινωνικοοικονομικό ιστό, αλλά γιατί όπως και πολλοί άλλοι ακόμα, βίωνα την οικονομική κρίση πολλά χρόνια πριν την «επίσημη» και θορυβώδη έναρξή της.
Μάλιστα, αυτό το «πολλοί» μου δημιουργεί συνεχώς ένα μεγάλο πειρασμό να το αναγάγω σε πλειοψηφία, μετά από κάθε είδους κοινωνικές συναναστροφές με ανθρώπους της γενιάς μου. Τα πράγματα σίγουρα είναι ακόμα πιο δύσκολα τώρα.
Πώς αυτό επιδρά στη δημιουργικότητα των ανθρώπων; Πώς επιδρά στους αποδέκτες αυτής της δημιουργικότητας; Μήπως το «κοινό» δεν είναι και τόσο «κενό» τελικά, παρά τη ρετσινιά που του κόλλησαν τα προηγούμενα χρόνια; Απλά ερωτήματα με όχι και τόσο απλές απαντήσεις, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις ευκολίες…
Βέβαια ακόμα και κάποιος χωρίς ιδιαίτερα διεισδυτική ματιά μπορεί να εντοπίσει ότι το τελευταίο διάστημα αναπτύσσεται μια έντονη κινητικότητα τόσο στα μουσικά όσο και γενικότερα στα καλλιτεχνικά πράγματα, ιδίως από νέους ανθρώπους.
Νέα σχήματα ξεπηδούν από παντού και διάφορες καλλιτεχνικές συλλογικότητες αμφισβητούν τα μέχρι σήμερα αισθητικά και όχι μόνο δεδομένα. Ακόμα όλο αυτό φαίνεται να «βράζει» κάπου υπόγεια και σκόρπια (θυμίζοντας την κοινωνική χύτρα) αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις να βρίσκει το δρόμο του και για ένα πιο ευρύ ακροατήριο.
Ζητούμενο φαίνεται να είναι πως όλες αυτές οι μικρές εστίες μπορούν να δημιουργήσουν ένα γενικότερο ρεύμα που θα γειωθεί ουσιαστικά με τους αποδέκτες του ως ένα σώμα και θα ανατροφοδοτείται από αυτούς, χωρίς να εκφυλίζεται στο «εναλλακτικό» (και φυσικά πάντα οικονομικά αξιοποιήσιμο) άλλοθι προσαρμογής στη νέα κατάσταση.
Η avant garde κρότου λάμψης είναι φρούτο της εποχής. Η Αθήνα ως ένα πανηγύρι αντιθέσεων, τραβάει τα διεθνή βλέμματα και μαζί μ’ αυτά και την προσοχή πολλών καλλιτεχνών από το εξωτερικό. Δεν είναι και λίγο πράγμα άλλωστε, την ώρα που συμβαίνει, εκεί που συμβαίνει…
Θανάσης Χουλιαράς
Τραγουδιστής του συγκροτήματος KollektivA
*Το ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφορεί.
