Γ. Χριστοφορίδης: Ντροπή μας...

Αύγουστος, όταν τα καραβάνια των τουριστών βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη. Μπαίνεις στην Ελλάδα με αυτοκίνητο, προερχόμενος από Τουρκία. Κατευθύνεσαι προς το τελωνείο των Κήπων, διασχίζοντας την εντυπωσιακή γέφυρα πάνω από τον ποταμό Εβρο. Η μισή -το τμήμα που ανήκει στη γείτονα- είναι βαμμένη κόκκινη. Η υπόλοιπη, η «δικιά μας» είναι μπλε. Δεν είναι, όμως, μονάχα αυτή η διαφορά στο τοπίο, που καθηλώνει το μάτι σου. Είναι τα σκουπίδια.

Στην ίδια γέφυρα, και όσο το background παραμένει κόκκινο, όσο διασχίζεις με το αυτοκίνητο το τουρκικό τμήμα δηλαδή, είναι όλα καθαρά και τακτοποιημένα. Μόλις περάσεις το φυλάκιο με τους Ελληνες φαντάρους και κυριαρχήσει το μπλε, μόλις πατήσεις πατρίδα δηλαδή… σκουπίδια. Κάδοι ξέχειλοι, βουνά σκουπίδια γύρω τους, πεταμένα παντού στο οδόστρωμα... ντροπή. Δεν είναι μονάχα ένας κάδος, είναι καμιά δεκαριά.

Μεγάλο κρίμα, το πρώτο αίσθημα που σε καταλαμβάνει μόλις πατήσεις Ελλάδα να είναι ντροπή. Μικρή σημασία έχει αν υπεύθυνος για την καθαριότητα της γέφυρας που ενώνει τη χώρα μας με την Τουρκία -για το ελληνικό τμήμα- είναι ο στρατός ή η τοπική αυτοδιοίκηση. Απλά, δε το χωράει το μυαλό σου ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν περιπέσει σε τόση αφασία, οι οποίοι έχουν εθιστεί στην αθλιότητα, που εξευτελίζουν με τέτοιο τρόπο την πατρίδα τους.