Αυτές είναι οι γυναίκες που θέλουν να μην ψηφίζουν οι… γυναίκες

Σε μία γωνιά της αμερικανικής κοινωνίας που μέχρι πρόσφατα θεωρείτο περιθωριακή, μία ομάδα γυναικών υιοθετεί και προωθεί μία αμφιλεγόμενη ιδέα: Ότι το δικαίωμα ψήφου δεν θα έπρεπε να τους ανήκει.

Δηλώνοντας ανοικτά ότι υποστηρίζουν τη λεγόμενη «βιβλική πατριαρχία», τονίζουν ότι η πολιτική εκπροσώπηση πρέπει να ασκείται μέσω του συζύγου, στο πλαίσιο μίας «οικογενειακής ψήφου».

Αυτή η αντίληψη, που αμφισβητεί θεμελιώδεις δημοκρατικές κατακτήσεις, φαίνεται να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση σε συντηρητικούς κύκλους, προκαλώντας έντονο δημόσιο διάλογο, όπως καταγράφουν οι New York Times σε εκτενές ρεπορτάζ.

Όταν προσεύχονταν την Κυριακή μετά την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όπως και τις άλλες Κυριακές, οι περισσότερες γυναίκες στην εκκλησία King’s Way Reformed, στην παλιά μεταλλευτική πόλη Πρέσκοτ της Αριζόνα, φορούσαν λεπτεπίλεπτα μαντίλια δεμένα στα μαλλιά τους ως ένδειξη αφοσίωσης στον Θεό.

Η Μέριμπελ Ιστ, 36 ετών, είπε ότι φορούσε το δικό της συνεχώς –επτά ημέρες την εβδομάδα– «για να βλέπει ότι υποτάσσομαι στην εξουσία του». Στην εξουσία του συζύγου της, δηλαδή.

Το μαντίλι στο κεφάλι της είναι μία απτή υπενθύμιση της βιβλικής πατριαρχίας, του τύπου γάμου που κηρύττει η εκκλησία. «Με κρατάει από το να λέω πολλά», είπε. Για εκείνη και τις άλλες γυναίκες, η πατριαρχία σημαίνει επίσης την εκχώρηση της πολιτικής τους φωνής στους συζύγους τους. Πιστεύουν ότι η Αμερική θα ήταν καλύτερη αν οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίζουν.

Οι Ίστ και τα παιδιά τους είχαν οδηγήσει δύο ώρες από την περιοχή του Φοίνιξ για να ακούσουν τον Ντέιλ Πάρτριτζ, τον 40άχρονο πάστορα που δραστηριοποιείται στα περίχωρα του Πρέσκοτ.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πάστορας έχει αποκτήσει ακόλουθους δημοσιεύοντας εμπρηστικά σχόλια: Επιτίθεται σε φεμινίστριες, καθολικούς και ομοφυλόφιλους, περιγράφει τη μετανάστευση ως «εθνική αυτοκτονία» και χαρακτηρίζει ως «δαιμονικά» το Ισλάμ και τον Ινδουισμό. Ζητά επίσης την κατάργηση της γυναικείας ψήφου, την οποία θεωρεί έναν από τους λόγους που «ο κόσμος καταρρέει».

Η ψήφιση της 19^ης Τροπολογίας το 1920 κατέστησε δυνατή την ψήφο των γυναικών σε όλη την Αμερική. Για τον Πάρτριτζ και έναν αυξανόμενο αριθμό ομοϊδεατών χριστιανών, όμως, αυτό οδήγησε τη χώρα σε παρακμή. Αντί γι’ αυτό, υποστηρίζουν την «οικογενειακή ψήφο»: ένα νοικοκυριό, μία ψήφος — του συζύγου.

Ενώ πολλοί Αμερικανοί θα έβλεπαν κάτι τέτοιο ως αδιανόητη οπισθοδρόμηση, οι υποστηρικτές της ιδέας πιστεύουν βαθιά ότι αυτή η διάταξη είναι εκείνη που ο Θεός προόριζε για τον γάμο.

Αν πριν από μία δεκαετία η ιδέα ήταν απλώς μία ακραία πρόκληση, σήμερα κερδίζει υποστηρικτές πέρα από τα περιθώρια. Άνδρες influencers και podcasters στην υπερσυντηρητική manosphere του διαδικτύου συχνά ζητούν την κατάργηση της 19^ης Τροπολογίας, ενώ και ακροδεξιές νεαρές γυναίκες έχουν στηρίξει την ιδέα.

«Παλιά το δίδασκα ως “αυτή η περιθωριακή ιδέα που υπάρχει εκεί έξω”. Τώρα το διδάσκω ως “αυτό δεν είναι πλέον στο περιθώριο”. Παρουσιάζεται ως πιο αποδεκτό και λογικό», είπε η Μπεθ Άλισον Μπαρ, καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Baylor. Ακόμη και ο Πάρτριτζ εκπλήσσεται από το πόσο γρήγορα έχει αλλάξει η συζήτηση. Πριν από λίγα χρόνια, «θα σε κατασπάραζαν αν μιλούσες γι’ αυτό», είπε.

Η εκκλησία που ίδρυσε το 2021 έχει πλέον περισσότερους από 100 πιστούς κάθε Κυριακή, με νέες οικογένειες να προστίθενται τακτικά από διάφορες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών και του εξωτερικού.

Για τους ανθρώπους της King’s Way, ο φεμινισμός είναι αυτό που φαίνεται παράξενο και η άσκηση πολιτικής εξουσίας από τις γυναίκες ή η ανεξάρτητη ψήφος τους είναι αυτό που θεωρείται αφύσικο.

«Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Όλοι φαίνονται πιο αγχωμένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι μεταξύ τους, καταθλιπτικοί», είπε η Βερόνικα Πάρτριτζ για τη γυναικεία ανεξαρτησία.

Κάθε δημοκρατία στον κόσμο έχει καθολική ψηφοφορία και η κατάργηση της 19^ης Τροπολογίας θα ήταν εξαιρετικά απίθανη. Ωστόσο, ο Πάρτριτζ εκτίμησε ότι πολιτισμικές αλλαγές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέα εμπόδια για τη συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές.

Η «οικογενειακή ψήφος» εγείρει και πρακτικά ζητήματα. Άγαμες γυναίκες, όπως προτάθηκε, θα μπορούσαν να εκπροσωπούνται από πατέρες, αδελφούς ή θείους. Στο ιδανικό τους σύστημα, ωστόσο, οι γυναίκες θα ήταν παντρεμένες και φυσικά, μόνο με άνδρες.

Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα ψήφου των γυναικών δίχασε τα ζευγάρια και ότι η υποτιθέμενη συναισθηματική φύση των γυναικών τις καθιστά πιο ευάλωτες σε φιλελεύθερες πολιτικές.

«Η πολιτική είναι από τη φύση της πολεμική. Οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για μάχη», είπε ο Κόρμπιν Κλαρκ, βοηθός του πάστορα. Η γυναίκα του, Χέιλι, συμφώνησε, λέγοντας πως «έτσι το σχεδίασε ο Θεός».

Για τους υποστηρικτές, η «οικογενειακή ψήφος» προκύπτει φυσικά από τη βιβλική πατριαρχία, στην οποία ο σύζυγος έχει την ύστατη εξουσία και η σύζυγος υποτάσσεται. Πολλοί ευαγγελικοί χριστιανοί ακολουθούν μία πιο ήπια εκδοχή, γνωστή ως «συμπληρωματισμός», που αποδίδει διαφορετικούς αλλά ισότιμους ρόλους σε άνδρες και γυναίκες.

Η βιβλική πατριαρχία έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000 από τον Νταγκ Φίλιπς και σήμερα προωθείται από πρόσωπα όπως ο Νταγκ Ουίλσον, των οποίων τα έργα επηρεάζουν εκκλησίες όπως η King’s Way.

Οι υποστηρικτές απορρίπτουν τις πιο ήπιες εκδοχές ως παραχωρήσεις στον φεμινισμό, υποστηρίζοντας ότι η αυστηρή πατριαρχία φέρνει τάξη και αρμονία. Ορισμένα ζευγάρια λένε ότι η υιοθέτηση αυτών των ρόλων βελτίωσε τον γάμο τους, μειώνοντας τις συγκρούσεις μέσω σαφούς ιεραρχίας.

Συχνά παρουσιάζουν τον τρόπο ζωής τους ως επιστροφή σε ένα απλούστερο παρελθόν, πριν από τις σύγχρονες κοινωνικές αλλαγές που επέκτειναν τα δικαιώματα των γυναικών. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτή η εικόνα αγνοεί τις ιστορικές ανισότητες και μπορεί να διευκολύνει την κακοποίηση.

«Πουλάει, γιατί είναι ελκυστικό και καθησυχαστικό. Ο απώτερος στόχος είναι οι γυναίκες να είναι στο σπίτι, εκτός δημόσιας ζωής», είπε η Τία Λέβινγκς, συγγραφέας που εγκατέλειψε έναν πατριαρχικό γάμο.

Ιστορικά, οι γυναίκες στην πρώιμη Αμερική δεν είχαν ξεχωριστή νομική υπόσταση και δεν μπορούσαν να ψηφίζουν ή να κατέχουν περιουσία. Σήμερα, οι υποστηρικτές περιγράφουν την πατριαρχική ζωή ως απελευθερωτική, απαλλάσσοντας τις γυναίκες από τα βάρη της λήψης αποφάσεων και της δημόσιας συμμετοχής.

«Φυσικά κι εμπιστεύομαι τον σύζυγό μου. Ο Θεός θα με ανταμείψει για την υπακοή μου», είπε η Τάρα Κάλντγουελ. Ο άνδρας της, Τζέσε, τόνισε ότι το σύστημα συχνά παρεξηγείται, επισημαίνοντας ότι οι αποφάσεις συζητούνται και δεν επιβάλλονται αυταρχικά.

Πολλοί άνδρες στο κίνημα λένε ότι προσφέρει ένα σαφές και ουσιαστικό πρότυπο ανδρισμού, βασισμένο στην ηγεσία και την ευθύνη. Οι επικριτές προειδοποιούν ότι μπορεί να επιβάλλει μη ρεαλιστικές προσδοκίες στους άνδρες και να εξαναγκάζει τις γυναίκες σε υποταγή ακόμη και σε επιβλαβείς καταστάσεις.

Για ορισμένες γυναίκες, η έλξη προέρχεται από προσωπικά βιώματα, επιλέγοντας ένα διαφορετικό μοντέλο από αυτό στο οποίο μεγάλωσαν. Παρά τις εντάσεις ή τις διαφωνίες, οι υποστηρικτές επιμένουν ότι το δικό τους σύστημα αντανακλά μία ανώτερη ηθική τάξη που καθοδηγεί την οικογένεια και την κοινωνία.