Το δημοψήφισμα κόστισε 28,7 εκατομμύρια ευρώ. Οι εκλογές να μην κοστίσουν άλλα τριάντα; Τα «όχι» να μην κοστίσουν και άλλα τόσα «ναι»; Και σε ζωή, τι κοστίζει όλο αυτό; Οι εκλογές με... άλλο μάτι. 

Της Γεωργίας Λινάρδου

... και οι ψηφοφόροι τι θα κάνουν; Σε τι να «πιστέψουν» αυτήν την φορά; Σε τι να ελπίσουν;

Ίσως φταίει το γεγονός ότι τίποτα δεν προχωράει γρήγορα στην Ελλάδα. Τι άλλο να φταίει που τα ίδια ερωτήματα και οι ίδιοι αναστεναγμοί του 2015 βρίσκουν την «συγγένειά» τους με φράσεις ανθρώπων της δεκαετίας του' 50;

Τυχαία η «προσομοίωση» με την ταινία «Ανθισμένη Αμυγδαλιά», όπου ο καφετζής Νίκος Σταυρίδης έχει ένα άχτι... «να' ταν πρωθυπουργός»;

Διαχρονικός ο βασανισμός του... «όχι» με το οποίον παλεύει ο Θανάσης Βέγγος («Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας»).

Δυστυχώς έχει παρέλθει ο καιρός όπου το «κλειδί» για την επιβίωση και την διαβίωση το έκρυβαν ή το εμπεριείχαν οι εκλογές και το έλεγχαν οι πολιτικοί.
Μιλάμε για απαξίωση της πολιτικής ή να το κάνουμε πιο συγκεκριμένα: «Ποιος απαξιώνει ποιον; Οι ψηφοφόροι τους πολιτικούς ή οι πολιτικοί τους ψηφοφόρους;»

Οι πρώτες εκλογές τη μεταπολίτευση έγιναν στις 17 Νοεμβρίου του 1974. Τότε πριν από τις επτά και οκτώ λεπτά το πρωί -οπότε άνοιγαν οι κάλπες- οι ψηφοφόροι είχαν συγκεντρωθεί για να ψηφίσουν.

Τώρα;

Δείτε το βίντεο όπου η Ελλάδα του σήμερα συναντιέται με την Ελλάδα του xθες...