Η ήσυχη πορεία του Ρομπέρτο Ντι Ματέο ως την κορυφή (και γιατί τού αξίζει να μείνει εκεί)

Το όνομα του Ρομπέρτο Ντι Ματέο θα γίνει το πιο πολυσυζητημένο στην Τσέλσι, μόλις κοπάσει λίγο ο θόρυβος από το πανυγήρι στο Λονδίνο και οι έπαινοι για τον μεγάλο Ντιντιέ Ντρογκμπά, τον αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή του τελικού. Και τότε θα τεθεί το πιο σημαντικό ερώτημα: Θα μείνει ή θα φύγει ο άνθρωπος που χάρισε επιτέλους στον Αμπράμοβιτς τον τίτλο που ποθούσε πιο πολύ απ' όλους;

Δεν είμαστε οι αρμόδιοι να δώσουμε την απάντηση. Ναι, το δίκαιο θα είναι ο Ντι Ματέο όχι μόνο να μείνει στην Τσέλσι, αλλά και να ανταμειφθεί για όλα όσα πέτυχε (μην ξεχνάμε και την κατάκτηση του FA Cup πριν μερικές εβδομάδες). Αλλά αυτό είναι το δίκαιο στα δικά μας μάτια, που γουστάρουμε τις ιστορίες της Σταχτοπούτας και των αναπάντεχων ηρώων. Ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς που έχει ξοδέψει τόσες εκατοντάδες εκατομμύρια για να μεταμορφώσει αυτήν την ομάδα σε -επιτέλους- κορυφαία στην Ευρώπη και ο Ρομπέρτο Ντι Ματέο που πλέον είναι ο πιο περιζήτητος προπονητής στον κόσμο έχουν άλλη αίσθηση (και κυρίως άλλη... τιμή) περί δικαιοσύνης.

Το καλύτερο, λοιπόν, που μπορούμε να κάνουμε είναι να μελετήσουμε λίγο την πορεία του Ιταλού προπονητή ως την κατάκτηση του Champions League και να την παρουσιάσουμε σαν επιχείρημα στον Ρώσο μεγιστάνα (αν μας διαβάζει...) για να τον κρατήσει. Αν δεν τον πείσουμε, ας χρησιμέψει σαν διαφήμιση για να αυξήσει το κασέ του, απέναντι σε οποιονδήποτε άλλον τον διεκδικήσει.

Το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, μόλις στα 30 του
Ίσως να θυμάστε την Τσέλσι των τελών της δεκαετίας του '90 με τον Τζόλα, τον Βιάλι, τον Χιουζ και τον Ντι Ματέο. Πήρε το Κυπελλούχων του '98, αλλά και δύο Kύπελλα και ένα League Cup Αγγλίας. Ήταν μια αξιόμαχη ομάδα και ο τωρινός της προπονητής ήταν ένας από τους κινητήριους μοχλούς της στο κέντρο. Ένας πολύ άσχημος τραυματισμός όμως τού έκοψε ξαφνικά την καριέρα στα 30 του, το 2000. Το άστρο του έσβησε παρέα με της Τσέλσι που θα περίμενε 3 ακόμη χρόνια για να ξαναμπει στον ποδοσφαιρικό χάρτη, όταν την αγόρασε ο Αμπράμοβιτς.

Ο Ντι Ματέο, αντίθετα με τους περισσότερους παίκτες που γίνονται προπονητές, δεν άλλαξε αμέσως την φανέλα για το κοστούμι. Πήγε πρώτα στο Πανεπιστήμιο, να τελειώσει τις σπουδές του. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων, κάτι που δεν είναι και εντελώς άσχετο με το σημερινό ποδόσφαιρο, θα σχολιάσουν πολλοί γνώστες. Και το 2008, όταν επέστρεψε στα γήπεδα, η επιτυχία του ήταν άμεση. Πήρε την Milton Keynes Dons από την Α' Κατηγορία της Αγγλίας, στην οποίαν είχε μόλις ανεβεί και την ανέβασε ακόμη πιο πάνω, στην Fooball League, στην πρώτη του κιόλας χρονιά. Αμέσως τον "τσίμπησε" η West Bromwich Albion την οποίαν, επίσης σε μία σεζόν, ο Ντι Ματέο ανέβασε από την Football League στην Premiership. Εκεί, ξεκίνησε μεν καλά, αλλά από τα μέσα της σεζόν και μετά άρχισαν τα προβλήματα και ο Ντι Ματέο απολύθηκε.

Η επιστροφή στην Τσέλσι
Δεν θα είχε, βέβαια, πρόβλημα να βρει δουλειά ως βασικός προπονητής σε άλλη ομάδα, αλλά όταν η μεγάλη του αγάπη, η Τσέλσι, του χτύπησε την πόρτα, δεν θα μπορούσε να μην ανοίξει. Δεν τον πείραξε που θα έπρεπε να εργαστεί δίπλα στον Βίλας Μπόας, έναν προπονητή επτά χρόνια νεώτερό του, ως βοηθός του. Θεώρησε ότι είναι προτιμότερο να μάθει τα μυστικά του κοουτσαρίσματος μιας μεγάλης ομάδας ακόμη και από υποδέεστερη θέση, παρά να προσπαθεί να τα ανακαλύψει μόνος του, τρώγοντας τα μούτρα του ως προπονητής. Και ο Ντι Ματέο έμαθε πολύ γρήγορα...

Όταν ο Βίλας Μπόας έφυγε κακήν κακώς (και με μια υπέροχη αποζημίωση) από την Τσέλσι, έχοντας χάσει εντελώς τον έλεγχο των αποδυτηρίων και έχοντας καταδικάσει την ομάδα να μην έχει καμμία αξίωση για το Πρωτάθλημα Αγγλίας ήδη από τις αρχές της άνοιξης, όλοι είδαν στον Ντι Ματέο τον ορισμό του "υπηρεσιακού". Ένας ήπιος άνθρωπος, γνώστης της ομάδας, που απλά θα αναλάμβανε να την φέρει ως το τέλος της σεζόν χωρίς άλλα προβλήματα, μέχρι να φέρει ο Αμπράμοβιτς το νέο μεγάλο της αφεντικό (τον Πεπ Γκουαρντιόλα;). Ο Ντι Ματέο και στις δύο προηγούμενες ομάδες του ζητούσε ένα επιθετικό ποδόσφαιρο με όλους τους παίκτες να τρέχουν πάνω κάτω. Αλλά είπαμε: στην Τσέλι έμαθε γρήγορα και έμαθε πώς να γίνει ρεαλιστής. Αυτή η ομάδα δεν θα μπορούσε να παίξει την μπάλα που έπαιζε πριν τρία-τέσσερα χρόνια όταν όλοι ήταν πιο γρήγοροι και πιο... σταρ.

Το κατενάτσιο του Champions League
Ειδικά στο Champions League, με αντιπάλους σαν την Νάπολι αρχικά και την Μπαρτσελόνα στη συνέχεια (και βέβαια την Μπάγερν στον τελικό), μόνο μία μορφή κατενάτσιο θα μπορούσε να σώσει την Τσέλσι από τον διασυρμό. Και τελικά το σύστημα του Ντι Ματέο όχι μόνο κράτησε μια αξιοπρέπεια στην ευρωπαϊκή Τσέλσι, αλλά και την οδήγησε στον τίτλο! Τον πρώτο τόσο μεγάλο τίτλο στην δεκαετία του Αμπράμοβιτς. Αυτόν που δεν πήρε ούτε ο Μουρίνιο, ούτε ο Αντσελότι, κατάφερε να τον πάρει ο... υπηρεσιακός, παίζοντας αντιποδόσφαιρο.

Όπως είπαμε, η φιλοσοφία του Ντι Ματέο δεν είναι το κατενάτσιο. Άλλη μπάλα έπαιζε ο ίδιος ως παίκτης και άλλη μπάλα έμαθε στις δύο πρώτες του ομάδες να παίζουν. Αλλά στην Τσέλσι φέτος, ο σκοπός δεν ήταν το θέαμα. Ήταν να κερδίσουν ό,τι μπορούσαν από μια χρονιά που έμοιαζε παντελώς χαμένη. Ο Αμπράμοβιτς λογικά ξέρει πως με τον Ντι Ματέο επικεφαλής, του χρόνου μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο η ομάδα του, αλλά και να παίξει και ωραίο ποδόσφαιρο. Μπορεί όμως να μην θέλει να ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη για να φέρει τους 3-4 παίκτες που η ομάδα χρειάζεται για να γίνει φρέσκια και πάλι. Και μπορεί ο Ντι Ματέο, έχοντας πια αποδείξει ότι μπορεί να φέρει εις πέρας αυτό που του ζητείται, να μην θέλει να ξαναπαίξει τόσο άσχημη μπάλα όσο έπαιξε στην Ευρώπη φέτος. Λογικά, αμέσως μετά το Euro θα ξέρουμε τις προθέσεις και των δύο αντρών. Μέχρι τότε, απλά θα μουρμουρίζουμε με θαυμασμό για το πώς μέσα σε 77 ημέρες αυτός ο 42χρονος συμπαθητικός τυπάκος κατάφερε να μετατρέψει ένα σχεδόν ναυάγιο στο πιο λαμπερό κρουαζιερόπλοιο του κόσμου. - Παναγιώτης Χριστόπουλος