VIDEO: Αμερικανοί αιωροπτεριστές με την... κάμερα ενός Έλληνα καλλιτέχνη!

του Κώστα ΠετράκουΤους έβλεπα για χρόνια πηγαίνοντας από νότια, παραλιακά, προς το Σαν Φρανσίσκο.Μεγάλα ανθρώπινα πουλιά να φιλούν τον ουρανό και τη θάλασσα. Πριν δέκα ημέρες αποφάσισα να πάω κοντά και να δω το σημείο πού ξεκινάνε- παράξενη σκέψη, ανθρώπινη.Είναι ένα πολύ ανοιχτό μέρος, με γκρεμό προς τη θάλασσα. Σοκ και δέος.Το σημείο ονομάζεται Fort Funston και - μην σας κάνει έκπληξη - είναι από τα καλύτερα σημεία της χώρας, των ΗΠΑ - έτσι λένε και πολύ δύσκολα θα διαφωνήσεις. Δεν χρειάστηκε πολύ να με συναρπάσει και το άθλημα. Θα ήθελα και εγώ να είχα την τόλμη να ανέβω εκεί ψηλά - μου το πρότειναν άλλωστε πολλές φορές μέσα σε λίγη ώρα που τους γνώρισα... ΟΚ, μπορεί στο μέλλον...Γνωρίζοντας τους αθλητές τους ρώτησα - το μεράκι δεν κρύβεται, φουντώνει- αν μπορώ να πάρω μερικά πλάνα. Δεν μου αρνήθηκαν- τους άρεσε μάλιστα η ιδέα μου να υπάρχει κάμερα απάνω στον ανεμοπτεριστή και εγώ από κάτω να καλύπτω... Έτσι και έγινε.Όταν είδε ο Αρχηγός και Δάσκαλος επιτόπου το πρώτο- αμοντάριστο -φιλμ πού έκανα , ενθουσιάστηκε! Όπως και όλα τα μέλη τής Λέσχης πού είναι πολλά. Μου πρότειναν μάλιστα την άνοιξη ή το καλοκαίρι να τους κάνω ένα μεγάλο ντοκιμαντέρ για το άθλημα! "Ως Έλληνας έχεις κάτι από την ματιά του 'Ικαρου και του Δαίδαλου!'' Με κολάκευε ένας - ο ελληνικός μύθος παντού! Ποιος ξέρει...Όταν μοντάρισα το πρώτο φιλμ είδα πως μου έλειπαν πλάνα από πάνω, από ψηλά. Έτσι πήγα χθες και πάλι. Παρακάλεσα τον Joe ένα παιδί ανεμοπτεριστή να τοποθετήσει μια μικροσκοπική κάμερα στο ένα φτερό. Πέταξε περίπου μία ώρα και δέκα λεπτά.Φανταζόμουν τα πλάνα- σαν Ίκαρος και Δαίδαλος! Κατέβηκε και μου έδωσε την κάμερα με το ψηφιακό υλικό. Έ, νομίζω άξιζε ο κόπος... Μοντάρισα τα πλάνα και βγήκε αυτό που θα δείτε, αν κάνετε κλικ εδώ.