Ζου Ρονγκζί: Πέθανε σε ηλικία 97 ετών ο «αρχιτέκτονας» του οικονομικού θαύματος της Κίνας
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών ο πρώην πρωθυπουργός της Κίνας, Ζου Ρονγκζί, ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη κινεζική οικονομία. Πρωτοστάτησε στην ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001
Snapshot
- Ο Ζου Ρονγκτζί, πρώην πρωθυπουργός της Κίνας, πέθανε σε ηλικία 97 ετών.
- Ηγήθηκε της κινεζικής κυβέρνησης από το 1998 έως το 2003 και πρωτοστάτησε σε σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις.
- Καταπολέμησε τη διαφθορά, αναδιαμόρφωσε το κεντρικά σχεδιασμένο οικονομικό σύστημα και προώθησε τη δημοσιονομική συγκέντρωση.
- Υπήρξε ο βασικός παράγοντας πίσω από την ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001.
- Εφάρμοσε μέτρα για την αντιμετώπιση υψηλού πληθωρισμού, χρέους και ζημιών κρατικών επιχειρήσεων, επιταχύνοντας την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας.
O πρώην πρωθυπουργός της Κίνας Ζου Ρονγκζί, πέθανε σε ηλικία 97 ετών μετά από μακρά ασθένεια στο Πεκίνο όπως μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua.Ο «οικονομικός τσάρος» της Κίνας όπως ειναι γνωστός, ηγήθηκε της στροφής της χώρας προς την απελευθέρωση της αγοράς και την παγκοσμιοποίηση. Με τις μεταρρυθμίσεις του, προώθησε τη μετάβαση από ένα δυσκίνητο, κεντρικά σχεδιασμένο σύστημα σε μια πιο ανοιχτή και ανταγωνιστική οικονομία, θέτοντας ουσιαστικά τις βάσεις για τη μετατροπή τη Κίνας σε παγκόσμια δύναμη.
Ο Ζου, ο οποίος ηγήθηκε της κινεζικής κυβέρνησης από το 1998 έως το 2003, έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε σε μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις της ανθρώπινης ιστορίας, καταπολεμώντας τη διαφθορά και αναδιαμορφώνοντας εκ βάθρων το κεντρικά σχεδιασμένο σύστημα της χώρας.
Ως επίμονος τεχνοκράτης, ο Ζου προώθησε μια σειρά από επώδυνες αλλά απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την απελευθέρωση της οικονομίας, ενώ σε διεθνές επίπεδο, έμεινε περισσότερο στην ιστορία για την ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001, ανοίγοντας το δρόμο για τη διψήφια ανάπτυξη που τροφοδότησε την άνοδο της Κίνας.
Γεννημένος το 1928 στη νότια επαρχία Χουνάν, ο Ζου αποφοίτησε από το φημισμένο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά της Κίνας με πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού και βρήκε δουλειά στην κρατική υπηρεσία πολεοδομίας.. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη δημόσια διοίκηση, όπου ασχολήθηκε ενεργά με τον σχεδιασμό της περιφερειακής και εθνικής οικονομικής πολιτικής. Η πολιτική του ανέλιξη υπήρξε σταθερή, υπηρετώντας ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και αρμόδιος για την οικονομική πολιτική από το 1991 έως το 1998, προτού αναλάβει καθήκοντα του πρωθυπουργού.
Κατά τη δεκαετία του 1990, όταν ο υψηλός πληθωρισμός, το αυξανόμενο χρέος και οι εκτεταμένες ζημίες των κρατικών επιχειρήσεων απειλούσαν τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Κίνας, ο Ζου εφάρμοσε αποφασιστικά μέτρα. Συγκέντρωσε τη δημοσιονομική πολιτική στο Πεκίνο, έκανε περικοπές στη γραφειοκρατία και προχώρησε στο κλείσιμο ή την ιδιωτικοποίηση προβληματικών κρατικών επιχειρήσεων. Παράλληλα, υπήρξε ο βασικός εγκέφαλος πίσω από τις σκληρές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην ιστορική ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001, μια εξέλιξη που άνοιξε τη χώρα στη διεθνή αγορά και πυροδότησε αλματώδη ανάπτυξη.
«Κατά κάποιο τρόπο, ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας οικονομικά πιο αισιόδοξης εποχής για πολλούς Κινέζους που έγιναν μάρτυρες του σαρωτικού μετασχηματισμού της χώρας τους. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν σε τεράστια μείωση της φτώχειας, σε μια εκρηκτική μεσαία τάξη και σε μια προσπάθεια των ξένων εταιρειών να αποκτήσουν πρόσβαση στην επικερδή κινεζική αγορά» γράφει το CNN.
Πλέον η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο χάνει την ορμή της μετά από δεκαετίες πρωτοφανούς ανάπτυξης με επικεφαλής ηγέτες όπως ο Zου ο οποίος υλοποίησε άφοβα το όραμα του κορυφαίου ηγέτη Ντενγκ Σιαοπίνγκ για «μεταρρύθμιση και άνοιγμα». Η επίσημη νεκρολογία του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος εξήρε τον ρόλο του Zου σε ένα «κρίσιμο στάδιο» κατά το οποίο η χώρα «μετέβη από μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία σε μια σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς». Τόνισε επίσης τη «βαθιά αγάπη» του για τον λαό.
Η ασυμβίβαστη στάση, ο σκληρός πραγματισμός και η αμείλικτη μάχη του κατά της διαφθοράς τού εξασφάλισαν πιστούς υποστηρικτές αλλά και ορκισμένους εχθρούς εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος, χαρίζοντάς του το προσωνύμιο «ο πρωθυπουργός με τη σιδηρά γροθιά». Παράλληλα, ο αιχμηρός λόγος, το οξυδερκές πνεύμα και ο εκρηκτικός του χαρακτήρας εξασφάλισαν τη λαϊκή αποδοχή σε μια χώρα που είχε συνηθίσει στις ξύλινες, προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις των γραφειοκρατών.
«Ακόμη κι αν μπροστά μου υπάρχει ναρκοπέδιο ή άβυσσος, θα προχωρήσω χωρίς δισταγμό, δίνοντας όλες μου τις δυνάμεις μέχρι την τελευταία μου πνοή», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά σε συνέντευξη Τύπου το 1998, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του
